HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

A view to a kill

Een kill. Vaak bovenaan de wensenlijst voor een safari in Afrika. De big five en een kill zien. Iedereen heeft het wel eens in een natuurdocumentaire gezien. Vanaf het moment dat een leeuw prooidieren in het vizier krijgt, dichterbij sluipt, een snelle sprint, een korte worsteling en bij succes voor de jager, de dood van het prooidier. Maar hoe is het eigenlijk om in het echt niet alleen getuige te zijn van een kill, maar daarbij ook nog eens op de eerste rang te zitten? Zonder regie en ongecensureerd, alles kunnen zien en horen!

A view to a kill
De finale tackle, opmaat naar het snelle einde. Fotograaf: Martin van Lokven

Tik een eitje

Mijn eerste kill dateert van 2006, tijdens een drie weken durend verblijf met mijn vrouw in het Serengeti Nationaal Park, Tanzania. We stonden al enige tijd bij de Seronera, het riviertje dat in het centrale deel van de Serengeti vrijwel het hele jaar door water bevat. Enkele honderden zebra’s hielden zich op rondom een plek waarbij ze gemakkelijk bij het water konden komen, om hun dorst te lessen. Steeds dichterbij kwamen ze, zenuwachtig en schichtig, op hun hoede voor een aanval van met name hun grootste vijand, de leeuw. En terecht. Want achter een betonnen duiker had zich een leeuwin verschanst, onzichtbaar voor de zebra’s, wachtend op het juiste moment. Lange tijd gebeurde er niets. Zebra’s kwamen niet dichtbij genoeg of gingen niet diep genoeg het water in. Het begin van een ‘waiting game’ van – in mijn herinnering – minimaal twee uur. Maar dan wel relaxed staand in de Landcruiser, met een lunchbox en een kopje koffie op de rand van het open dak. Gekookt eitje tikken, pellen, zout erop, oplettend dat we niet het moment suprême zouden missen.

De zebra’s gingen uiteindelijk het water in, steeds verder en steeds meer. Toen de leeuwin aanviel, was dat nog best onverwacht. Een zebra rende in de richting van een greppel en maakte daarmee een fatale fout. De leeuwin stortte zich bovenop het onfortuinlijke dier toen het voor de greppel even in de remmen ging. Wij snel de auto dichterbij gezet. Iets te dichtbij. Het geluid van de stikkende zebra – raspend naar adem happend – bezorgde mij direct een erg naar gevoel in de buik. Zo tik je nog een eitje om dat smakelijk te verorberen, even later heb je echt geen trek meer.

Pijn in mijn buik. Fotograaf: Martin van Lokven

Kat en muis

Twee jaar geleden hielden enkele leeuwen zich op aan de oever van Lake Ndutu, een meer op de grens met de Serengeti, op luttele minuten rijden van de lodge. Langs de oever lopende gnoes waren een gemakkelijk doelwit en menig gnoe sneuvelde in de nachtelijke uren. ’s Ochtends lag er dan weer een nieuw slachtoffer, niet ver van het vorige.

Rondom het Lake Ndutu aten de leeuwen hun buiken rond. Fotograaf: Martin van Lokven

Op een dag hadden de leeuwen een gnoe kalf te pakken. Het werd niet gedood. De nog jonge leeuwen oefenden hun skills op het kalfje. Gedurende enkele uren werd het verzwakte, wellicht in shock verkerende diertje gegrepen, losgelaten en weer gegrepen. Heftig en heel bijzonder om van zo dichtbij te zien en te fotograferen, maar wel een treurig lot voor het kalfje. Uiteindelijk trok een leeuw het de struikjes in. Daar eindigde wellicht het korte leven van dit onfortuinlijke kalfje.

De finale beet oefenen … Fotograaf: Martin van Lokven
… en toch weer loslaten, voor nog ruim een uur kat en muis. Fotograaf: Martin van Lokven

Yes!

Een paar jaar geleden was ik in opdracht van National Geographic Traveler in Ndutu voor een reportage over de Secret Serengeti. Elke dag zagen Salvatory – mijn vertrouwde driver/guide – en ik cheeta’s maar we hadden nog geen actie gezien. Tot die ene dag, toen we op de savanne een moeder cheeta met haar drie jongen troffen. Ze was duidelijk gericht op zoek naar iets te eten voor haar en haar zo’n tien maanden oude jongen. Gelukkig voor haar – en ook voor ons – kwam er van enige afstand een lintje gnoes met kalfjes aan gelopen. Ze liet haar jongen achter bij een struikje en ging iets verderop in positie liggen, wachtend op het eten. Wij stonden op de eerste rang, op enige afstand van het verwachte ontmoetingspunt. Als enigen, geen andere 4×4 te zien. Laat het dan nu maar gebeuren, kom maar op met die kill. Die drie jonge cheeta’s lusten wel een jong gnoetje.

De gnoes hadden niets in de gaten totdat moeders de aanval inzette. Ze zette aan, gefixeerd op een kalfje, gnoes in galop. Het betreffende kalfje werd echter goed afgeschermd door een volwassen gnoe, wellicht de moeder, misschien een tante, in ieder geval een beschermengel. Moeder cheeta kwam er niet bij, ging er ook eigenlijk geen moment keihard in. Zich wellicht realiserend dat het anders voor haar ook gevaarlijk kon worden. Snel veranderde ze van richting en zette in op een ander kalfje, ogenschijnlijk onbeschermd en kwetsbaar. Beiden waren even door een stofwolk aan het zicht onttrokken. Maar ook dit kalfje ontkwam en de jacht was over.

Niet helemaal wat ik verwacht had, met al die kalfjes voor het grijpen. Maar die kill had van mij ook helemaal niet gehoeven. Het was een geweldige actie en super gaaf om daar alleen met onze auto – Salvatory en ik – getuige van te zijn geweest! Even inzoomen op mijn camera schermpje. Yes, scherpe platen, wat was ik blij! En die jonge cheeta’s, die moesten gewoon nog maar even wachten op het eten.

Spektakel, zonder slachtoffers Fotograaf: Martin van Lokven

Het zal de vorderende leeftijd wel zijn, maar ik ervaar steeds meer sympathie met de prooi. En toeval of niet, ik eet sinds vorig jaar bijna geen vlees meer. In april ben ik weer in Ndutu. Ik ga weer jachten zien, maar hoop stiekem weer op nipte ontsnappingen!

Deel dit artikel


19
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Hans Waardenburg op 20 februari 2018 om 18:46

    Geweldige platen Martin!! Wat ben ik jaloers, maar ja, ik kom er niet zo vaak als jij. Ik heb ook een moeder cheeta met 3 cubs zien jagen en moe ving een antilope. Het ging zo snel en was zo indrukwekkend dat ik het maar in het echt heb bekeken en niet door de zoeker want anders had ik vast het moment suprême gemist. Wel knap dat jij wel de juiste momenten vast hebt kunnen leggen!! Ik moet iets meer oefenen en er vaker naar toe ;>)

    1. Door Martin van Lokven op 20 februari 2018 om 20:03

      Dank je Hans! Eigenlijk ben ik niet zo’n goede wildlife fotograaf. Ik kan goed gedrag lezen, anticiperen en op de juiste plek staan, maar ben met de camera niet zo snel als veel wildlife fotografen.
      Maar volgens mij moet jij er weer nodig heen!

  2. Door Noortje Russel op 17 februari 2018 om 08:17

    Oké, dat durfde ik nu en dat is wel een fijn einde… Ik moet denken aan een scene uit de film Serengeti Symphony (van Hugo van Lawijck) die ik in een grijs verleden in de bioscoop zag. Waar een kudde buffels een kill van een soortgenoot door een leeuw verhindert, op de meest spectaculaire wijze. Doodgriezelig maar ook ongelooflijk indrukwekkend (zeker met de muziek erbij). Het was ook wel meteen de laatste keer dat ik naar een natuurfilm in de bioscoop ben gegaan, want ook daar kwamen akelige scenes in voor en ik kon natuurlijk niet even wegzappen. Ik weet nog dat ik er onbedaarlijk heb zitten snikken… #overgevoeligesoftie

    1. Door Martin van Lokven op 20 februari 2018 om 20:09

      Serengeti Symphony heeft ook best heftige scenes, zoals de leeuw die jonge hyena’s doodt. Maar zo gaat het er ook aan toe. Hier bij thuis kunnen drie van mijn kinderen het goed zien, een vierde helemaal niet. En dat vind ik ook heel lief 😉

  3. Ik kan wel genieten van een jagende roofdier. Ik ga dan niet op safari maar volg meer roofvogels in de buurt, wat ook een spectaculair gezicht kan zijn. Vooral als je een uil of arend aan het werk ziet. Nee, als ik vreselijke beelden wil zien dan kijk ik wel naar het journaal… Mensen zijn veel wreder dan dieren!

    1. Oh ja, de meeste natuurfotografen springen wel een gat in de lucht als ze een ijsvogel zien die een visje vangt…en al helemaal als ze dat perfect vast kunnen leggen.!

    2. Door Martin van Lokven op 16 februari 2018 om 22:17

      Ken je die twee filmpjes van jagende havik en sperwer? Briljant gefilmd, ongelofelijke coördinatie en snelheid!

      1. Ja, prachtig!

  4. Gebeurt dit echt joh? Ik dacht altijd dat dit door de BBC verzonnen was om hun documentaires aantrekkelijker te maken. Zijn er echt dieren die dieren opeten? Bizar.

    1. Door Martin op 16 februari 2018 om 11:44

      Klopt, het is in de natuur eten en gegeten worden. Hard, maar de realiteit. Zonder vlees sterven de jonge cheetahs, leeuwtjes en hyenaatjes.

      1. Jeetje en ik vond het altijd zulke koezie,koezie beestjes😳

        1. Door Martin op 16 februari 2018 om 13:24

          Ha Bert, het reageren gaat mij nog niet helemaal goed af. Dacht op Johan te reageren, maar reageer per abuis op jouw reactie 😉

  5. Ik vind het een prachtige serie waarbij ik hetzelfde gevoel heb als jij… zowel prooi als roofdier zijn schitterende dieren die je beide hun leven gunt, alleen kan dat niet. Het is of de één of de ander.

    1. Door Martin op 16 februari 2018 om 13:26

      Ha Johan, zie eerste reactie op Bert 😉

  6. Goedemorgen, wat een prachtige serie maar het brengt bij mij wel gevoelens los. De foto van de jonge leeuwen, die met het jonge Gnoe kalfje oefenen. Los laten weer pakken, in de armen houden, lijkt een knuffel. Voor ze toeslaan, vind ik zeer emotioneel en prachtig gemaakt. Kom er achter dat een safari niet wat voor mij is. Maar besef wel dat het eten of gegeten worden is. En vind het fijn, dat de fotograaf voelt en weet wat hij op de plaat zet..groet Ine

    1. Door Martin op 16 februari 2018 om 13:30

      Hoi Ine,
      Het is op safari juist veel genieten van het paradijselijke moois! Grote groepen grazende gnoes, gazelles, etc, geluiden van duifjes, leeuweriken, dwergpapegaaien … Safari’s in Afrika, maar ook in India zijn verslavend genieten.

  7. Door Noortje Russel op 16 februari 2018 om 09:54

    Brrr, ik ben zo’n overgevoelige softie die bij een aankomende kill in een natuurdocumentaire meteen wegzapt. En ik ben nu ook beroerd van deze foto’s, heb je tekst erbij niet eens durven lezen, sorry. Ja, het is de natuur en het hoort erbij, maar ik wil het niet zien, ik kan er niet tegen. En ik kan er met mijn softe brein ook niet bij dat mensen ‘een kill’ bovenaan hun wensenlijst hebben staan, als ze op safari gaan…

    1. Door Martin op 16 februari 2018 om 13:32

      Ha Noortje,
      Het verhaal eindigt goed! Lees anders vanaf Yes! 😉

      1. Door Noortje Russel op 17 februari 2018 om 08:33

        Oké, het reageren gaat mij ook nog steeds niet goed af… zie reactie ergens bovenaan 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *