De vraag en opdracht
Het gebied waar ik wandel is bekend bij de collega, dus ik geef een beknopte omschrijving van waar ik ben en wat ik wil gaan lopen.
“Ik zoek een uitdaging. Kun je mij een foto-opdracht geven? 18-200 mee, verder niets.”
Niet veel later krijg ik antwoord:
“Lente in tegenlicht. Ideaal met dit mooie weer en het felle licht. Kun je daar iets mee?”
Kan ik daar iets mee?
Het licht en de droogte voelen eerder als zomer. Maar goed, ik vroeg zelf om een opdracht. Dus ik ga het proberen.
Wat is lente
Maar wat is lente voor mij? Fris groen. Alleen, met deze droogte is dat frisse ver te zoeken, laat staan in tegenlicht.
Jonge dieren dan? Die laten zich niet zien.
Bloemen? Dan moet je wel net die voorjaarsbloeiers vinden, want ook de zomer biedt er genoeg.
Laat ik maar gewoon gaan lopen. Dan zie ik wel waar mijn oog op valt.
Nog voor ik de drukte echt achter me heb gelaten (ik loop niet de standaard gekleurde routes), word ik al afgeleid door een kleine bonte specht. Uiteraard net buiten bereik van mijn objectief, maar ik geniet.
Iets verderop: Schotse hooglanders met kalfjes. Snel een foto, maar ik weet beter dan te dichtbij te komen. Doorlopen dus.
Het jonge blad aan de bomen vormt de volgende uitdaging. Hoe vang je dat?
Wel lente, maar geen tegenlicht
Ik kom lelietjes-van-dalen tegen. Een echte voorjaarsbloeier, maar meestal te vinden in schaduwrijke stukken en daar is tegenlicht ver te zoeken. Ik waag toch een poging, maar het wil niet echt lukken. Na een paar foto’s geef ik het op en loop door.
Een heel stuk: niets. Te veel licht, te weinig licht, maar vooral geen inspiratie.
Tot ik bij de adelaarsvarens kom. Ook schaduwplanten, maar hier vangen ze net het licht doordat de bomen nog niet volledig in blad staan. Ze zijn nog klein, nog pril, een voorbode van het groen dat gaat komen.
Ik ga aan de slag en maak aardig wat foto’s. Maar ben ik tevreden?
Ik loop weer verder en neem bij het meertje even plaats op een bankje. Even kijken. Even niets. Water, gagel, rust. Daarna weer door, in de hoop in de laatste etappe mijn focus terug te vinden.
Drie of vier. Ben ik geslaagd?
Nog één keer wordt mijn oog gevangen door een prachtige hagelwitte berk, een driestammer. Vanuit alle hoeken probeer ik deze vrij in beeld te krijgen. Maar hoe mooi ook: lente zie ik hier niet in.
Iets verderop staat een vierstammer. Ook die mag nog even poseren.
Het is goed geweest. Rustig loop ik terug naar de auto.
Heb ik voldaan aan de opdracht?
Niet echt. Tevreden ben ik niet. Blij met het resultaat… het kan ermee door.
Maar. Ik heb wel anders gekeken. Bewuster. Met meer aandacht. Met een vraag in mijn hoofd in plaats van alleen een camera in mijn hand.
En misschien is dat wel de echte opbrengst.
Een opdracht van iemand anders dwingt je uit je routine. En hoe streng je daarin bent? Dat bepaal je zelf. Voor mij was het genoeg om niet alleen foto’s te maken, maar ook gewoon te genieten.
Ik denk dat ik dit vaker ga doen. Je leert er stiekem best veel van.
