Column: De overtocht naar rust

Spontaan boeken

Flink met mezelf geconfronteerd, mijn lichaam vermoeid en protesterend, besloot ik spontaan dat het even genoeg was. Ik opende mijn laptop en boekte de overtocht naar Newcastle. Tijd voor een korte trip met mijn minicamper en camera naar Schotland. Zonder enig plan of schema, maar met ruige bossen, stille meren en de herfst, mijn favoriete seizoen. En het soort landschap dat niet vraagt, maar uitnodigt. Precies wat ik nodig had!

De stormachtige overtocht

Een week of wat later was het zover. De overtocht van IJmuiden naar Newcastle vond plaats op dezelfde dag dat storm Benjamin besloot ook de Nederlandse kust te bezoeken. Een dag voor de overtocht ontving ik bericht dat de boot twee uur eerder vertrok, om zo de storm zoveel mogelijk te vermijden. Maar Benjamin liet zich een stuk eerder gelden. De overtocht liep uit met uiteindelijk bijna 5 uur vertraging. Ik kon er niets aan doen, behalve wachten. Daar op die grote boot, dansend op de hoge golven, werd vertragen geen keuze meer, maar een verplichting. Het werd de ruigste overtocht die ik ooit heb gehad. Benjamin schudde alles wat vastzat even flink los. Een zware, donkere lucht werd lichter. Precies zo voelde ik me ook.

Eenmaal aan de overkant zette ik met mijn minicamper koers naar Schotland, The Trossachs. Na een paar uur rijden, draaide ik net voor de duisternis inviel, mijn camper een parkeerplaats op naast een klein en rustig loch midden in het bos. Een prachtige plek, perfect voor een fotografiemoment in de ochtend.

De stilte van de ochtend

De eerste ochtend was bijna magisch. Vroeg wakker stapte ik mijn camper uit, genietend van de stilte om me heen. Het waaide iets, maar er zat een kalmte in het moment. Anders dan een paar roepende en tikkende roodborstjes en winterkoninkjes, hoorde ik helemaal niets. Voor mij lag het loch met bomen in herfstkleur en aan de andere oever een oud boothuisje. Her en der omgewaaide bomen, sporen van een eerdere storm wellicht. Precies het beeld dat paste bij hoe ik me voelde. Een blauwe lucht, maar het licht van de zon werd tegengehouden door een berg achter mij. Ik had het zonlicht niet nodig. Het beeld was op dat moment voor mij perfect. Ik pakte mijn camera, statief en filters en ik legde het beeld voor mezelf vast. Een wat langere sluitertijd liet de beweging van de bomen zien. Dat maakte het beeld voor mij sterker en precies zoals ik het voelde. Een combinatie van chaos, dynamiek en kleur in een geheel van rust.

Die ochtend werd een klein hoogtepunt, maar de dagen erna bleven in hetzelfde ritme vloeien. Meren, watervallen, bossen en de bergen en het steeds veranderende licht. Ik wandelde, reed mijn camper over kleine weggetjes, stopte, rustte en fotografeerde. Ik genoot!

Bij jezelf komen

Ik fotografeerde veel, maar zonder drang naar perfectie. Ik had geen goede oogst nodig, geen bewijs. Het was genoeg om de camera vast te houden, buiten te zijn en rust te voelen. Mijn beelden bekeek ik thuis pas en daar beleefde ik alles opnieuw. Wat me opvalt is hoe weinig er nodig is om weer bij mezelf te komen. De natuur die ik tijdens een trip veelvuldig opzoek maar waar ik door de waan van de dag thuis te vaak aan voorbij loop.

Durven vertragen

Toen ik na een ruime week de ferry terugnam (deze keer een stuk kalmer), voelde ik me opgeladen. Helderder, alsof er weer ruimte was tussen mijn gedachten. De verleiding om weer in het oude tempo terug te stappen zal ongetwijfeld terugkomen. Maar ik weet dat het anders kan. Ik heb beelden vol rust en stilte die me dat laten zien.

Durven vertragen is niet altijd makkelijk in een wereld die snelheid juist lijkt te belonen. Maar juist in dat vertragen ligt de essentie van waarom ik zo van natuurfotografie hou: om te zien, echt te zien.

En soms is er maar één storm, één overtocht of één mooie ochtend voor nodig.