Column De schoonheid van het ongeplande

Omleiding

Naar de vuurtoren is het nog zeker wel dertig minuten lopen. Je kan de route kiezen die langs de boerderij gaat en door de polder loopt. Echter, de route die over de dijk en langs buurtschap de Rozewerf met de iconische ijsbrekers leidt, vind ik altijd leuker, dus slaan we die kant op. Na een minuut of tien bereiken we het buurtschap. Op het moment dat we de dijk opstappen, verwacht ik daar de ijsbrekers te zien, maar die zijn in geen velden of wegen te bekennen. Het blijkt dat er dijkversterkingen worden uitgevoerd, waardoor de ijsbrekers zijn verwijderd en de wandelroute over de dijk is afgesloten. Teleurgesteld keren we weer om en besluiten we de andere route naar de vuurtoren te volgen. De lucht begint nu al goed te kleuren. Maar ondanks het snelle wandeltempo, hebben we nog een flink stuk te gaan en begint de hoop op het fotograferen van deze mooie zonsopkomst, toch langzaam te vervliegen.

Tussen teleurstelling en opluchting

Na een tocht, die voor het gevoel wel uren leek te duren, bereiken we warm en bezweet de vuurtoren. Maar daar aangekomen worden we weer op een onaangename manier verrast. Door zandsuppleties zijn veel van de hier voor de hand liggende composities verloren gegaan. Eén van die composities is gelukkig nog wel mogelijk: het pad naar de vuurtoren vormt altijd een mooie zichtlijn en dat pad is gelukkig bewaart gebleven tijdens de werkzaamheden. Snel stel ik mij op aan het begin van het pad en maak mijn eerste foto van de ochtend. De kleuren in de lucht houden langer aan dan verwacht. En ondanks dat de compositie niet heel erg origineel is, levert de combinatie van kleuren en bewolking een aardig beeld op waar ik niet ontevreden over ben (zie foto hierboven). Gelukkig is de ochtend dus niet helemaal verloren gegaan.

Anders kijken

Met een eerste foto op zak komt er wat meer rust. Daarom besluit ik eerst maar eens de vernieuwde omgeving te verkennen om te kijken wat er allemaal mogelijk is. Op een kale zandvlakte lijkt dat in eerste instantie niet veel te zijn. Maar na een tijdje zie ik dat het vers opgespoten zand wat is afgekalfd door het water. Hierdoor is een richel ontstaan die richting de vuurtoren loopt en dit zou goed kunnen werken in een foto. Nou ja… richel… In werkelijkheid is deze vrij klein. Maar door hier dicht op te gaan zitten met het groothoekobjectief, kun je het perspectief overdrijven en lijkt het richeltje wel in een ware klif te veranderen. Ik druk af en een tweede foto is gemaakt.

Goud op het strand

Ondanks dat de ochtend wat teleurstellend begon, krijg ik er nu toch weer plezier in. De zon is inmiddels opgekomen, maar het licht is nog steeds prachtig. Na wat rondstruinen over de zandvlakte trekt plotseling de glinstering van het zonlicht in het zand mijn aandacht. Misschien dat ik daar wel wat mee kan in een foto. Ik neem een laag standpunt in, zorg voor een kleine scherptediepte door in te zoomen en een groot diafragma in te stellen en druk af. Wauw… wat een gaaf resultaat! Door de techniek vallen de glinsterende zandkorrels in de onscherpte en worden hierdoor omgetoverd in prachtige gouden bokeh bollen.

Hoe beperkingen creativiteit voeden

Het lijkt wel of er een kraantje met creativiteit is opengezet. Plotseling ontdek ik allerlei composities die ik hier nooit eerder had gezien. Is dat toeval of komt dat door een andere mindset waardoor je meer openstaat voor andere beelden? Het zal een combinatie van beide zijn. Door de gewijzigde omstandigheden werd ik gedwongen de geijkte composities los te laten. De plekken en lijnen waar ik normaal automatisch naartoe zou lopen, waren verdwenen of onbruikbaar geworden. Dit maakte het noodzakelijk om anders te kijken en het vertrouwde totaalplaatje van de vuurtoren en horizon los te laten. En dat andere kijken bleek een enorme stimulans te zijn voor mijn creativiteit. Door te spelen met nieuwe onderwerpen, standpunten en techniek ontstonden andere beelden die daardoor veel spannender aanvoelden.

De kracht van een open blik

Opvallend genoeg maken deze foto’s mij veel blijer dan de meer voor de hand liggende beelden die ik hier al eerder heb gemaakt. Niet omdat ze technisch beter zijn, maar omdat ze vernieuwend en creatiever voelen. Je kan meer van jezelf in dit soort beelden leggen en het zijn geen reproducties van de geijkte beelden op deze locatie. Deze foto’s zijn geboren uit nieuwsgierigheid en het spelen met techniek. Hierdoor reageer je meer op wat zich aandient, in plaats van dat je een vooraf bedacht beeld afdwingt. En dat geeft voldoening – en misschien nog wel belangrijker: plezier.

Terwijl we uiteindelijk weer richting de auto lopen, besef ik hoe anders deze ochtend is verlopen dan gepland. En hoe waardevol dat juist is geweest. Wanneer omstandigheden tegenzitten en vertrouwde composities wegvallen, ligt er een kans om onze blik te vernieuwen. Er kan dan ruimte ontstaan voor groei, experiment en persoonlijke signatuur. En juist dat levert soms beelden op die niet alleen verrassender zijn, maar ook persoonlijker aanvoelen.