Menu

Onderdeel van Pixfactory

Column: Een fotoclub? Mij niet gezien!

Soms floreer je en soms leer je. Afgelopen jaar heb ik iets geleerd. Een wijze les die niets te maken had met de knopjes op de camera. Het draaide volledig om mijn eigen overtuigingen, om de angst om uit mijn comfortzone te stappen en om mijn vooroordelen los te laten. En dat allemaal besefte ik op een gelukkige dinsdagavond in december.
Binnen mijn comfortzone liggen vooral foto’s met veel rust en lege ruimte. Ik hou van het spel tussen scherp en onscherp. Dit sporenkapsel lijkt wel omringd door een grote wolk.
Binnen mijn comfortzone liggen vooral foto’s met veel rust en lege ruimte. Ik hou van het spel tussen scherp en onscherp. Dit sporenkapsel lijkt wel omringd door een grote wolk. Fotograaf: Janneke van der Pol

De eerste verbazing

Het is de eerste dinsdagavond van de maand. Ik zit in een halve kring met nog zo’n twintig andere mensen. Allemaal lid van IVN Arnhem. We kijken naar een groot scherm waarop afwisselend een mengelmoes van foto’s wordt gepresenteerd. Net zo’n mengelmoes als het gezelschap waarin ik me bevind. Van beginnend tot gevorderd en van technisch sterk tot gewoon-een-mooi-plaatje. De gemene deler is de grote liefde voor de natuur en de fotografie. Om me heen hoor ik af en toe ‘oh’ en ‘ah’. We lachen veel en de gesprekken gaan over wat we zien en hoe het beeld tot stand is gekomen. Ik voel me ontspannen en geniet. Het verbaast me hoe goed ik het naar mijn zin heb. Ik, die altijd dacht dat een fotoclub echt niets voor mij zou zijn, zit gewoon te genieten.

Bij een fotoclub kun je foto’s inbrengen die niet binnen je eigen comfortzone liggen. Je kunt zo aftasten hoe erop wordt gereageerd en bepalen of je er meer mee wil doen, of dat het een eenmalig experiment was. 
Bij een fotoclub kun je foto’s inbrengen die niet binnen je eigen comfortzone liggen. Je kunt zo aftasten hoe erop wordt gereageerd en bepalen of je er meer mee wilt doen, of dat het een eenmalig experiment was. Fotograaf: Janneke van der Pol

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Het is dinsdagmiddag. Een paar weken later. Ik rij de parkeerplaats op en zie de bekende gezichten van de mensen van de fotoclub van het Toon Hermanshuis. Ze staan te kletsen en steken een hand op als ze me zien. Een warm gevoel overvalt me. Deze lieve groep mede-fotografen is me dierbaar geworden. Zo meteen gaan we met de camera de natuur in. Of er mooie foto’s uitkomen is ondergeschikt aan het samen op pad zijn met de camera. We fotograferen van alles, maar lekker buiten zijn in de natuur is toch wel waar we het meest blij van worden. We wijzen elkaar op elzenhaantjes, slakjes en ontspruitend groen. De wat meer ervaren fotografen leren de beginners de fijne kneepjes van het ‘vak’. Maar bovenal genieten we van het samen op pad zijn. Ook nu verbaas ik mezelf. Een fotoclub was toch echt niet ‘mijn ding’? En nu behoor ik tot maar liefst twee fotoclubs! De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Samen fotograferen (in een fotoclub of met een fotomaatje) doet anders kijken. Ik had dit beeld nooit zo gezien als ik er niet op was gewezen. Uiteraard heb ik wel geprobeerd er mijn eigen sausje over te gieten.
Samen fotograferen (in een fotoclub of met een fotomaatje) doet anders kijken. Ik had dit beeld nooit zo gezien als ik er niet op was gewezen. Uiteraard heb ik wel geprobeerd er mijn eigen sausje over te gieten. Fotograaf: Janneke van der Pol

Autodidact

Ik maak even een sprongetje terug in de tijd. Toen ik net begon met fotograferen wilde ik het allemaal zelf uitzoeken. Om goed van start te gaan, volgde ik een cursus en verschillende workshops in de natuurfotografie, maar ik wilde toch het allerliefst mijn eigen weg vinden. Ik wilde zélf de knopjes op mijn camera ontdekken en het fotograferen op eigen houtje aanleren. Ik heb heel wat Youtube-filmpjes gekeken en veel ‘mislukte’ foto’s weggegooid. Het was een veilige ontdekkingsreis, die ik zonder al te veel input van buitenaf, aanging. Niets mis mee natuurlijk. Er lopen veel autodidacten rond. En sommige net zo eigenwijs als ik en ongetwijfeld veel succesvoller. Maar wat ik nú zie en toen nog niet zag, was dat ik mezelf tekortdeed.

Dit beeld is enkel ontstaan, doordat we met een paar leden van de fotoclub van het Toon Hermanshuis bleven hangen bij de vijver met het planetarium in het Sonsbeekpark van Arnhem. De bollen spiegelden prachtig in het water en met een andere witbalans en het 180 graden draaien van de foto, ontstond dit – voor mij unieke – beeld.
Dit beeld is enkel ontstaan, doordat we met een paar leden van de fotoclub van het Toon Hermanshuis bleven hangen bij de vijver met het planetarium in het Sonsbeekpark van Arnhem. De bollen spiegelden prachtig in het water en met een andere witbalans en het 180 graden draaien van de foto, ontstond dit – voor mij unieke – beeld. Fotograaf: Janneke van der Pol

Self-fulfilling prophecy

Het zelf willen doen, kwam bij mij niet zozeer voort uit het gevoel dat ik het zelf het beste wist of omdat ik blaakte van zelfvertrouwen. Ik was eigenlijk vooral bang om te falen. Ik legde mijn foto’s niet graag voor aan anderen, behalve als ik wist dat ze het een mooi beeld zouden vinden. De self-fulfilling prophecy. Mijn ego was niet al te groot. Het moest nog een beetje gevoed worden met positieve bekrachtiging. Opbouwende feedback kreeg ik graag, maar ik vond het ook spannend. Wat als ze mijn foto’s niet mooi zouden vinden?

Vooroordelen overboord

Om mezelf maar even eerlijk in de ogen te kijken: ik dacht altijd dat een fotoclub vooral bestond uit gepensioneerde mannen die vonden dat de foto haarscherp en zonder ruis moest zijn. Die niet zaten te wachten op geëxperimenteer en weinig scherptediepte. Die technisch op hoog niveau fotografeerden en de intuïtieve fotograaf als ondergeschikt zagen. Ik zat ernaast. Uiteraard. Het was eigenlijk heel pretentieus van mezelf om alle fotoclubs onder die noemer weg te zetten. Zonde ook. Want ik heb mezelf daardoor echt wel wat ontzegd. Pas toen ik lezingen ging geven voor fotoclubs in het land, begon mijn vooringenomenheid barstjes te vertonen. Ja, ze waren aanwezig; de technisch sterke gepensioneerden. Maar ook de intuïtievelingen, de dromers, de creatievelingen en de ik-doe-maar-wat-fotografen. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Zou ik het aandurven om lid te worden van een fotoclub?

We stonden op een rijtje te koukleumen en te kijken naar een zwaan die aan kwam vliegen en met veel capriolen landde op het ijs. Door het beeld low key te bewerken, werd het net weer anders dan het beeld van mijn mede-fotografen.
We stonden op een rijtje te koukleumen en te kijken naar een zwaan die aan kwam vliegen en met veel capriolen landde op het ijs. Door het beeld low key te bewerken, werd het net weer anders dan het beeld van mijn mede-fotografen. Fotograaf: Janneke van der Pol

Foto-dip

Het zaadje van die nieuwsgierigheid kreeg niet veel kans om te groeien. Ik belandde in een hardnekkige foto-dip. Er is al vaker over geschreven. Door mij en door mijn medecolumnisten. Soms is de zin om te fotograferen er gewoon even niet. En soms is het er een hele tijd niet. Afgelopen jaar lag mijn camera vooral in de kast en kwam hij er slechts heel sporadisch uit. Het leven bood me grotere uitdagingen dan het fotograferen van bloemetjes en kriebelbeestjes. Wellicht herken je het. Na zo’n foto-dip is het niet eenvoudig om de passie weer te doen oplaaien en hetzelfde plezier weer terug te vinden. Ik snapte er eigenlijk niets van. Fotograferen in de natuur gaf me altijd zoveel plezier en ineens wist ik niet meer hoe ik dat vlammetje weer moest aanwakkeren.

Precies waar ik moest zijn

In de zomer van 2023 startte ik een fotoclub bij IVN Arnhem. Super-enthousiast was ik. Een club die je zelf mee opbouwt, kan niet anders dan geweldig uitpakken, toch? Maar ik was er nog niet klaar voor. Ik had teveel zorgen en te weinig rust om er met de camera op uit te gaan. De fotoclub ging echter door. Ook zonder mij. En dat deed ze fantastisch. Toen ik een paar maanden geleden op een dinsdagavond besloot dat het klaar moest zijn met mijn fotografie-dip en binnenstapte in de gezellige sfeer van de fotoclub van IVN Arnhem, wist ik dat ik precies was waar ik moest zijn.

Omdat er weinig andere onderwerpen waren langsgekomen tijdens de fotowandeling met IVN Arnhem, ging ik nog een keer aan de slag met de zwaan. Dit keer ging ik voor een zachtere en lichtere nabewerking met meer omgeving erbij.
Omdat er weinig andere onderwerpen waren langsgekomen tijdens de fotowandeling met IVN Arnhem, ging ik nog een keer aan de slag met de zwaan. Dit keer ging ik voor een zachtere en lichtere nabewerking met meer omgeving erbij. Fotograaf: Janneke van der Pol

De juiste club

Toen ik twee weken later binnenstapte bij het Toon Hermanshuis en me direct opgenomen voelde door de bestaande fotoclub aldaar, bekroop me een gevoel van schaamte. Hoe had ik zo hard kunnen ageren tegen fotoclubs? Het was vooral een kwestie van de juiste club vinden en openstaan voor al die verschillende inzichten, opvattingen en smaken. Opbouwende feedback is zo waardevol en juist het fotograferen met mensen die op een compleet andere manier naar hetzelfde onderwerp kijken, is ontnuchterend en verrijkend. Geen prestatiedruk, niet het gevoel hebben een perfect plaatje te moeten maken. Maar gewoon genieten van wat er is op dat moment. De natuur en de wereld door de ogen van een ander kunnen zien en jouw eigen foto’s door een compleet andere bril bekijken. Ik ben om. Fotoclubs zijn top! Ik zou het iedereen aanraden. Ga op zoek naar een club die bij je past, die je niet onzeker maakt en die je passie doet groeien. Ze bestaan. Echt!

Geef een reactie

6 reacties

  1. Mooi geschreven.

    Mag ik je verhaal delen voor sociaal media?

    Het zijn de vooroordelen die weggepoetst moeten worden

    Groet Petra van fotobond AWB

  2. Mooi artikel.
    Onze net opgestarte Fotokring Orscamp doet net hetzelfde, en laat de eigenheid en creativiteit naar boven komen bij onze leden.
    Orscamp Fotokring.

  3. Inderdaad wat een verhaal, precies mijn verhaal, ik ben ook gestopt maar dan om gezondheidsredenen, en eigelijk mis ik het wel kom nergens meer,dat ligt aan mij,tocht maar de kast opmaken en kijken of mijn wandelmaatje er nog ligt ,zover ben ik nu,ga op onderzoek dank voor je opbeurend verhaal

Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en het Google privacybeleid en servicevoorwaarden zijn van toepassing.

6 reacties

  1. Mooi geschreven.

    Mag ik je verhaal delen voor sociaal media?

    Het zijn de vooroordelen die weggepoetst moeten worden

    Groet Petra van fotobond AWB

  2. Mooi artikel.
    Onze net opgestarte Fotokring Orscamp doet net hetzelfde, en laat de eigenheid en creativiteit naar boven komen bij onze leden.
    Orscamp Fotokring.

  3. Inderdaad wat een verhaal, precies mijn verhaal, ik ben ook gestopt maar dan om gezondheidsredenen, en eigelijk mis ik het wel kom nergens meer,dat ligt aan mij,tocht maar de kast opmaken en kijken of mijn wandelmaatje er nog ligt ,zover ben ik nu,ga op onderzoek dank voor je opbeurend verhaal

Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en het Google privacybeleid en servicevoorwaarden zijn van toepassing.

Janneke van der Pol

Janneke van der Pol

Janneke’s grote liefde voor de (kleine) natuur én haar passie voor fotografie komen samen in haar columns. Beleving en verwondering vormen hierbij het uitgangspunt.

Meer columns van deze auteur

Deze artikelen vind je vast ook interessant: