Op dit vroege tijdstip is alles nog in diepe rust. Toch lijkt de stilte op de heide deze ochtend nog dieper dan anders. Boven de velden hangt een dunne laag mist die als een zachte deken op het landschap ligt. Ze verhult en vervaagt niet alleen het landschap, maar dempt ook de geluiden. Het eerste gezang van de vogels en het zachte zoemen van een vroege hommel zijn ineens hoorbaar, juist omdat verre klanken van de rest van de wereld in de witte waas naar de achtergrond verdwijnen.
Frisse start van de dag
De laatste weken was er een hittegolf. Maar nu is de koelte van de nacht nog aanwezig en voelt deze aangenaam verfrissend op de huid. Boven de velden zweven flarden mist en nevel, die het landschap een dromerig en mysterieus karakter geven. Die nevel vervaagt de horizon, waardoor de uitgestrekte heide eindeloos lijkt door te lopen in een zee van nevel. Af en toe wordt deze zee doorbroken door enkele solitaire bomen, welke als bakens nog enige oriëntatie en richting geven. Op de kruinen van de bomen valt al wat zacht en warm strijklicht, terwijl andere delen nog geen direct zonlicht vangen en gehuld zijn in mist, welke een meer koelere grijze en blauwe gloed heeft. Het geeft een subtiel kleurcontrast en maakt dat ik dit graag op de camera wil vastleggen. Snel is een eerste foto gemaakt welke mooi de sfeer van dit moment uitdrukt.
Bloemen zee
Mijn wandeling leidt me verder langs het boekweitveld, dat de beheerder van het natuurgebied hier heeft ingezaaid. Zo’n veld met witte bloemetjes is een mooi gezicht, maar is daarnaast een belangrijke voedselbron voor de reeën die hier leven. Die zijn namelijk dol op de jonge blaadjes die extra voedzaam en sappige zijn. Al vaker heb ik hier foto’s gemaakt, maar tegenwoordig mijd ik deze plek meestal. Een ree te midden van een bloeiend bloemenveld vormt een prachtig tafereel. Het is dan ook niet verrassend dat deze plek is uitgegroeid tot een geliefde hotspot onder natuurfotografen, al vind ik het er daardoor meestal te druk. Maar vandaag ben ik hier alleen, dus zet ik mijn krukje op om hier even rustig te zitten. Na enkele minuten bespeur ik een reegeit in het bloemenveld. Ze zit echter te veel verscholen en te ver weg om er echt mooie foto’s van te maken. Daarom besluit ik hier maar zonder camera te genieten van de reegeit en de mooie omgeving.
De magie van het eerste licht
Het is werkelijk een prachtige ochtend en zo zittend op mijn krukje kom ik heerlijk tot rust. Kennelijk doet dat wat met mijn waarneming, want waar ik mij eerst alleen waande, word ik nu omringd door leven en vallen subtiele geluiden van de vogels in de bomen en beweging van de konijnen in de velden mij veel meer op. Waar zojuist nog alleen de kruinen van de bomen door de zon beschenen werden, breekt het zachte warme ochtendlicht nu ineens door de mistsluier heen. Alsof er een schakel wordt omgezet worden nu het gras, de spinnenwebben en de dauwdruppels in een gouden gloed gezet. Niet alleen ik, maar ook de konijnen, lijken van het prachtige schouwspel en het warme licht te genieten. Ze zitten stil en geven mij zo voldoende tijd om er een foto van te maken.
Spelen met licht en nevel
Ik weet dat dit moment met het mooie licht maar kort duurt en graag wil ik er optimaal gebruik van maken. Daarom berg ik mijn krukje weer op en loop ik verder om te zien wat er fotografisch gezien nog meer mogelijk is. Niet veel later kom ik aan bij een groepje oude eiken. In het tegenlicht zien ze er prachtig uit. Het bladerdak en het laagje nevel filtert het licht, waardoor er prachtige zonneharpen te zien zijn. Mijn meeste landschapsfoto’s maak ik met mijn groothoeklens en automatisch maak ik daar nu ook mijn eerste foto mee. Maar dit heeft niet het gewenste effect. Niet alleen de eiken staan volledig in beeld, ook de felle zon en de lucht eromheen is te zien. Het geheel voelt nogal afstandelijk aan en het ontbreekt een beetje aan mooie sfeer die ik zelf ervaar. Daarom probeer ik het ook eens met mijn teleobjectief en zoom in op kleinere delen van het landschap waarbij ik gelijktijdig de foto iets onderbelicht. Het resultaat is een veel intiemer plaatje waarbij de felle zon buiten beeld gehouden is, maar waarop de zonneharpen en het gouden licht mooi te zien zijn en waartegen de stammen van de eiken als silhouet afsteken.
Het blauwe juweel van de heide
Het mooiste licht begint langzaam zijn warmte te verliezen en harder te worden. Maar voordat dit helemaal voorbij is wil ik snel nog wat macro foto’s maken. Over ruim een maand verandert de heide hier in een paarse deken, maar nu al staat de dophei in bloei. En waar bloeiende dophei is heb je ook kans op heideblauwtjes. Dit zijn prachtige vlinders die de dophei als waardplant hebben. Snel loop ik dus door naar een stukje heide waar ik ze al eens vaker gezien heb. En na wat speurwerk zie ik een mannetje zitten. Hij zit met gespreide vleugels op te warmen in de zon, waardoor het prachtige blauw van zijn vleugels te zien is. Ondanks dat ik haast heb, het zal namelijk niet lang duren alvorens zijn lichaamstemperatuur hoog genoeg is om actiever te worden, benader ik voorzichtig de vlinder en weet ik een eerste foto te maken. Hij zit in de volle zon en dat levert een meer registrerend beeld op met harder licht en grotere contrasten tussen schaduwen en lichte delen. Op zich een aardig beeld, maar nog niet helemaal het wat artistiekere en dromerige beeld wat ik zoek. Voorzichtig kies ik een ander standpunt, waardoor mijn schaduw op de vlinder valt, maar de achtergrond nog belicht is. Door nu een fractie over te belichten ontstaat een zachter beeld met meer verzadigde kleuren waarbij het prachtige blauw van de vlinder mooi afsteekt tegen de pastelkleurige achtergrond.
Onverwachte ontmoeting
Het wordt langzamerhand tijd om terug naar huis te gaan. Omdat je nooit weet wat je onderweg nog tegenkomt, schroef ik uit gewoonte weer mijn telelens op de camera en loop ik terug naar de parkeerplaats. Wanneer ik halverwege mijn route een stukje bos passeer, zie ik plotseling in mijn ooghoek wat bewegen en mijn kant op komen. Uit reflex laat ik mij zakken en na een tel stapt daar een vos uit de bosrand, die waarschijnlijk nog één laatste ronde maakt voordat hij zich terugtrekt. Al met al duurt deze ontmoeting maar een paar seconden. Maar gelukkig lang genoeg om dit op beeld vast te leggen.
Dit soort ontmoetingen met wilde dieren voelen altijd heel bijzonder. Ze lijken je even toe te staan in hun wereld, zolang je stil bent en met aandacht kijkt. Deze ochtend voelt als een bijzonder geschenk, vol mooie momenten en onverwachte ontmoetingen. Als fotografen hebben we het voorrecht om zulke ervaringen bewust op te zoeken. De camera is ons excuus om vroeg uit bed te komen en de natuur op haar allermooist te beleven. Terwijl de meeste mensen nog slapen, staan wij al buiten, omringd door de stilte van de ochtend en getuige van momenten die maar weinigen meemaken. En daar zet ik met alle liefde vroeg mijn wekker voor.
