Column: Lichtpuntjes

Ik heb een lastige periode achter de rug. Mijn gezondheid heeft me behoorlijk in de steek gelaten waardoor bepaalde vanzelfsprekende zaken zijn weggevallen of anders gaan. Daarnaast spelen andere dingen die me bezig houden en onrust veroorzaakt hebben. Mijn wereld werd kleiner en mijn blik keerde zich letterlijk naar binnen. Ook omdat ik vaak fysiek niet naar buiten kon. In zulke tijden is het verleidelijk om te blijven kijken naar wat donker is, naar wat ontbreekt. Maar juist dan heb je lichtpuntjes nodig. Geen grote doorbraken, geen overweldigende veranderingen, maar kleine, stille aanwijzingen dat er nog steeds schoonheid is, dat het leven niet alleen uit schaduwen bestaat.

Het talent van de natuur

De natuur heeft een wonderlijk talent om precies dat te laten zien. Als je gewend bent om door de lens naar de wereld te kijken, weet je dat licht niet vanzelfsprekend is. Je moet het zien en soms kost dat wat meer moeite. Een fotograaf leert dat het niet de felle middagzon is die het mooiste beeld geeft, maar het zachte, schuine licht van een ochtend waarin de wereld nog maar net ontwaakt. Juist in die momenten zie je details die anders verborgen blijven: het glinsteren van rijp op het gras, een spinnenweb dat onverwacht oplicht, het trillen van een blad waar net een vogel op zat. Het zijn subtiele lichtpuntjes die je bijna zou missen als je niet even stil zou staan.

Toen ik voorzichtig weer eens de camera pakte om op een mistige ochtend een klein rondje in het bos te lopen was ik ontroerd door de schoonheid ervan. Alsof ik het voor het eerst zag. De herfst in alle kleuren leek explosiever dan ooit en de geur van vergankelijkheid vulde niet alleen mijn neus maar mijn hele zijn. Van die emotie werden ongemerkt mijn wangen net zo nat als de bladeren onder mijn voeten.

Hoe het kleine groot kan zijn

Eén van de andere lichtpuntjes die mij energie geven zijn de mensen om me heen die er echt toe doen. Zoals mijn kleinzoon die als vanzelfsprekend lichtpuntjes in het gewone ziet. Hij kijkt naar de natuur zoals alleen kinderen dat kunnen: langzaam, traag genoeg om werkelijk te kijken. Waar ik nog vaak denk met mijn hoofd, ziet hij een dansend blad en is meteen betoverd. Hij houdt het vast alsof het een waardevolle schat is. Hij wijst vogels aan die zelfs ik al drie keer over het hoofd heb gezien. En ik volg zijn vinger, alsof hij me een geheim laat zien dat alleen aan hem is toevertrouwd. Het kleine is heel groot geworden.

Er gebeurt iets bijzonders als je door de ogen van een kind naar de natuur en de wereld kijkt. Het is alsof die een laagje stof verliest. Alsof alles weer een eerste keer is. Een vogeltje dat opvliegt wordt dan niet alleen een beweging, maar een verhaal. Een herfstblad dat knispert onder je schoen is niet alleen een geluid, maar een herinnering aan seizoenen die komen en gaan, aan verandering die je niet tegen kunt houden maar ook niet hoeft te vrezen.

Opnieuw kijken

Misschien is dat wel de les die de natuur ons elk jaar weer zachtjes influistert: dat lichtpuntjes niet verdwijnen omdat het donkerder wordt. Ze veranderen alleen van vorm. In de zomer liggen ze voor het oprapen; in de winter moet je wat beter je ogen openen, wat dieper ademhalen, en soms zelfs een laagje pijn of vermoeidheid opzij schuiven om ze te kunnen zien. Maar ze zijn er en zullen er altijd blijven.

En dus probeer ik nu, in deze donkere dagen, opnieuw te kijken. Niet naar het grote licht, maar naar het kleine. Naar het licht dat zich verstopt in een glinstering op een tak, in de vlucht van een vogel en in de verwondering van mijn kleinzoon. Het zijn die momenten die me eraan herinneren dat het leven meer is dan de moeilijke periode die achter me ligt. Dat er nog steeds schoonheid is, voorzichtig maar aanwezig. Dat er licht is.

Nieuwe kansen

Misschien is dat precies het licht dat ik nodig heb. Geen felle spot die alles in één keer oplost, maar een reeks zachte lichtpuntjes die me langzaam vooruit leiden, de winter door, het nieuwe jaar en de nieuwe kansen in.

Ik wens jullie allen oneindig veel lichtpuntjes toe voor nu en het nieuwe jaar.

Pauline