Column: Lijd ik aan dromomanie?

Wijsheid komt met de jaren

In 2009 ging ik voor het eerst als 19-jarige echt alleen weg: een half jaar werken in Griekenland op Kreta. Het was een gevoel van thuiskomen. In Nederland heb ik mij nooit zo thuis gevoeld, ik heb weinig binding met ons land. Na een aantal zomerseizoenen daar gewerkt te hebben, ben ik uiteindelijk op Kreta gaan wonen. Tijdens de vijf jaar dat ik er woonde en werkte, leerde ik de natuur en de rust om me heen steeds meer te waarderen omdat ik door mijn werk regelmatig omringd was door de verlaten schoonheid van het eiland. Daarnaast denk ik dat ouder en wijzer worden ook een grote invloed hebben gehad. Je wordt je meer bewust van je behoeftes en gaat meer nadenken over wat je gelukkig maakt. Inmiddels ben ik alweer bijna tien jaar terug in Nederland. Want eerlijk is eerlijk: we hebben het hier over het algemeen niet zo slecht. Hoewel ik een toekomst in het buitenland niet uitsluit, ben ik op dit moment tevreden met mijn leven en werk hier.

Reizen is een privilege

Mijn motto is dan ook: ‘ik werk om te leven’. Niet andersom. Ik doe mijn werk met plezier, kan daarin iets betekenen voor anderen en haal er voldoening uit. Juist omdat ik door mijn ondersteunende rol in het onderwijs veel in aanraking kom met de problematiek van jongeren, besef ik dat ik een enorme bofkont ben dat ik überhaupt kan reizen. Een voorrecht dat niet vanzelfsprekend is. Omdat ik veel bezig ben met het mentale welzijn van anderen, probeer ik ook mijn eigen mentale gezondheid niet uit het oog te verliezen. Reizen en fotograferen brengen mij die rust. Door te reizen kan ik mezelf even ‘loskoppelen’ van de dagelijkse routine. Even alles achterlaten en vluchten, hoe egoïstisch dat ook klinkt. Voor mij werkt het.

Vrijheid

Soms reis ik alleen, soms samen met mijn partner of familie. Het voordeel van alleen reizen is dat ik mijn reis volledig kan inrichten zoals ik dat wil, ultieme vrijheid! Ik kan zelf de bestemming bepalen en veel tijd inplannen voor fotografie. Als ik samen met iemand reis, stemmen we de wensen op elkaar af. Over het algemeen is dat geen probleem, zo heeft mijn partner ook behoefte aan rust en natuur en komen we eigenlijk altijd op plekken terecht waar we beiden blij van worden. En als ik vroeg in de ochtend toch heel graag iets wil fotograferen, ga ik alleen op pad en zien we elkaar later. Elkaar vrijheid gunnen, alleen of samen, is naar mijn mening het optimale gevoel van je vrij voelen.

Opladen

Fotografie en reizen zijn bij mij altijd samen gegaan maar de laatste jaren heeft fotografie een belangrijkere rol gekregen. Ik ga nu bewuster op zoek naar plekken waar ik, samen met mijn camera, op kan gaan in de natuur. Een win-win situatie: beide geven mij de mentale pauze die ik soms nodig heb. Alles komt dan samen en volledig opgeladen, rijk aan nieuwe herinneringen en een paar volle SD-kaarten verder, kan ik weer boordevol energie het dagelijkse leven aan!

Conclusie

Lijd ik dus aan dromomanie? Ja en nee; ik neem geen financiële risico’s en zwerf niet als een kip zonder kop rond over de aardbol, wel heb ik de onweerstaanbare behoefte om te reizen, een extreme dosis aan nieuwsgierigheid en een verlangen aan het gevoel van vrij zijn. Al met al lijkt een reisje naar een kliniek niet nodig te zijn.