Column: Magie als therapie

Nu even niet!

Als ondernemer met daarnaast een parttime baan plus mijn werkzaamheden voor Natuurfotografie.nl en mijn erebaan als oppas-oma is mijn week gauw gevuld. Over opdrachten heb ik niet te klagen, mails en telefoontjes worden netjes beantwoord en mijn boekhouding en huishouden hou ik bij. Op het laatste na is alles leuk en doe ik het graag al betekent dit dat ik altijd “aan” sta. In plaats van op een zondagochtend ergens in het veld met mijn camera te staan heb ik een shoot, zit ik regelmatig foto’s na te bewerken of mijn administratie te doen.

Een weekje of liever nog langer even niets in mijn agenda bleek dan ook een behoorlijke uitdaging. Maar ik was toe aan even “uit” staan en vooral…niets móeten! Ik blokte mijn agenda, informeerde mijn collega’s en regelde oppas voor de kat. En zo trok ik last minute in een heerlijk huisje van vrienden in de bossen op de Veluwe.

Niets moeten

Het tegenovergestelde van “aan” staan is “uit” staan en dat is precies wat ik deed. Ik las een boek, maakte een wandeling in het ernaast gelegen bos en ontdekte de omgeving op de fiets. Juist die week regende het behoorlijk veel maar tussen de buien door was het droog genoeg om erop uit te gaan. De camera ging mee, maar ik maakte geen 1 foto ermee. Genieten van de omgeving en op adem komen stond voorop. En nogmaals, even gewoon niets moeten.

Een dag had ik afgesproken met fotovriend Johan om op pad te gaan. Juist die ochtend regende het dusdanig hard en veel, dat van buitenspelen niets terecht kwam. Toen de vooruitzichten na onze lunch beter waren kwamen we terecht in het altijd prachtige Speulderbos. Tot nu toe kende ik die plek alleen van de herfst dus had ik geen verwachtingen in een zomers, groen en nat bos.

Sprookjesbos

Alsof het bos zelf op adem komt tussen de seizoenen door, lag het Speulderbos er die middag stil en mysterieus bij. De vele regen hulde de kronkelende bomen in een glinsterend geheel vol contrasten en prachtige kleuren. Details werden onthuld waar mijn oog anders niet op gevallen was. Elk knappend takje onder mijn voeten voelde alsof ik een geheim verstoorde. Het bleek precies zo’n dag te zijn waarop alles samenvalt. Mijn camera bungelde al om mijn schouder, maar ik wachtte nog even. Eerst kijken. Ademhalen. Voelen. Tot rust komen.

Normaalgesproken ben ik altijd op zoek naar vogels om me heen. Mijn camera, oog en oor vinden ze, waar ik ook ben. Maar daar hoorde ik ze niet, zag ik ze niet en fotografeerde ik ze niet. Ik ging volledig buiten mijn comfortzone in dat grote sprookjesbos.

Betovering

Wat me altijd zo fascineert aan het Speulderbos is de manier waarop het licht er door de bomen danst. Juist die dag waarin de stammen nat waren en de zomerzon tussen het bladerdek scheen leken de stammen er te bewegen, alsof ze een verhaal willen vertellen dat alleen de stilte kan vertalen. Geen dag is daar hetzelfde en dat maakt het juist zo magisch. En ineens voelde ik het: dit was mijn moment, mijn dag. De magie van het bos, de kleuren, de geuren en de rust brachten mij volledig in betovering.

Elfjes en kabouters

Ik vergat de tijd. Elke klik van mijn sluiter was een klein schilderij van verwondering. Achter elke boom leken de elfjes te dansen en op elk bospaadje schoten nog net een paar kabouters weg. Ik was volledig betoverd. Tussen de dansende beuken vond ik composities die ik nog nooit had gezien, ondanks eerdere bezoeken. Alsof ik werd uitgenodigd in een ander rijk – een plek waar logica plaatsmaakt voor intuïtie. Daar, in dat sprookjesachtige decor, kon ik me volledig creatief uitleven. Er was geen goed of fout, geen druk om te presteren. Alleen mijn gezelschap en ik, mijn camera en het fluisteren van het bos.

Verdwalen

Pas toen we trek kregen, drong het tot me door hoe lang we al bezig waren. Maar ik voelde me opgeladen, alsof het bos niet alleen beelden, maar ook nieuwe energie had gegeven. En misschien is dat wel het mooiste aan fotografie in de natuur: dat je iets vastlegt wat eigenlijk niet te vangen is – en dat juist dát je creativiteit voedt.

Soms heb je gewoon zo’n dag nodig. Een dag waarop je mag verdwalen om jezelf weer even terug te vinden. In het Speulderbos, tussen de dansende bomen, vond ik precies dat.