Column: Make Your Memory Today: een nieuwe herinnering

In deze laatste column is het voor mij een goed moment om terug te kijken, stil te staan en gedag te zeggen. Maar wat is de echte waarde van Make your Memory Today? Is het in de columns die ik schreef, de perfecte foto die aan de muur hangt, of het verhaal erachter? Voor mij is het antwoord de reis die leidt tot de complete herinnering en de foto is er een aandenken van. En die reis wil ik vandaag een laatste keer met jullie delen in de vorm van deze column.

50 Columns

50 Columns, als je die relateert aan de periode waarin ik ze schreef, was het best wel een reis. Zo schreef ik mijn eerste column begin 2018 getiteld: “Natuurfotografie, is dat wel wat voor mij?”. Ook heb ik op dit platform geschreven over de momenten waarop ik me dingen afvroeg zoals ‘Als fotografie pijn doet’ en ‘De jetlag van fotografie’. Er waren dagen waarop de wekker om vier uur ‘s ochtends ging, maar waar het licht en het plaatje tegenvielen. Er waren ook momenten van frustratie, waarin het gevoel van falen zwaarder woog dan de hoop op succes. Die herinneringen zijn net zo waardevol als de successen, omdat ze me hebben gevormd. Ze hebben me geleerd dat een mislukte ochtend of foto een onderdeel is van het proces, en dat je juist daarvan groeit.

Vreugde momentjes

Maar die pijn stond nooit op zichzelf. Ze werd altijd gevolgd door de pure, onvervalste vreugde van het moment. Zoals in de column ‘Zo blij als een kind’ waarin ik de magie van een fraaie winterse ochtend in de herfst recent nog beschreef. Die momenten zijn de beloning, de vonk die me steeds weer op pad stuurde. Ze herinnerden me eraan dat fotografie niet per sé gaat om de technische perfectie, maar om het geluk dat je ervaart als je de natuur in haar volle glorie vastlegt. En laten we er niet om heen draaien. In die 49 columns die ik schreef is er best wel wat gebeurd met de Nederlandse natuur, waar ik veelvuldig over schreef. 

Denk maar eens terug aan het debat over de Noordoostpolder en de populatie edelherten die weinig te eten hadden tijdens een strenge winter, de terugkeer van de wolf en de stikstofcrisis. Om nog maar te zwijgen over de vlucht van systeemcamera’s die het ons als fotografen makkelijker hebben gemaakt.  

Er is altijd wel wat te fotograferen

Inmiddels heb ik geleerd dat er altijd wel wat te fotograferen is en “kiekn’ wat ’t wot” me dus prima bevalt, maar een klein plannetje, of met nadruk kijken naar het weer ook geen kwaad kan. Fotografie is in die zin de laatste zeven jaar makkelijker geworden dankzij smartphones, weerapps, social media, websites en locatie gidsen die het scouten makkelijker maken. Dat dit een keerzijde heeft is evident, immers hoe maak je een onderscheidende natuurfoto of voorkom je anno 2025 dat men denkt dat het een computer gegenereerde foto is?

Schoonheid is overal, als je het maar wil zien

In die zoektocht naar geluk heb ik geleerd dat het niet altijd om het grote gebaar gaat. De meest dierbare herinneringen vond ik in het kleine. In mijn recente column ‘Klein geluk, grote blij!’ schreef ik er nog over. Een macrofoto van een paddenstoel, het contrast van licht en schaduw op een blad, een detail dat de meeste mensen over het hoofd zien. Daar ontdekte ik dat de schoonheid van de natuur overal is, als je maar goed genoeg kijkt. Tijdens de Corona– crisis ontstond bij veel mensen die interesse in de natuur ook. Tijdens die bewuste periode schreef ik samen met Saskia van Kuijen over de smartphone en natuurfotografie. Met Remco Stunnenberg hield ik een dagboek bij en met Ellen van den Doel wierp ik anno 2021 een blik in de toekomst: “Waar gaat het naar toe in fotografie.” Stuk voor stuk mooie kleine herinneringen opgetekend in mijn columns.

Jezelf zijn

Dat alles leidde tot de belangrijkste les die ik heb geleerd. In de column ‘Wat wil IK?’ schreef ik: “Ik geloof erin dat je je eigen visie tot ontwikkeling laat komen door dicht bij jezelf te blijven, trouw te blijven aan wie je bent, wat je zelf graag doet en waar je vrolijk van wordt.” Deze reis met columns schrijven voor natuurfotografie was uiteindelijk ook een reis door mezelf. Een reis waarin ik mijn ‘innerlijke strijd’ accepteerde en leerde dat het de moeite waard is om af te wijken van de gebaande paden.

Vastleggen, beleven en herbeleven

Mijn motto ‘Make Your Memory Today’ blijf ik overeind houden, ook zonder deze column. Het schrijven voor Natuurfotografie.nl was een prachtig hoofdstuk, een herinnering op zich. Maar ik heb, nadat ik de 25e column gepasseerd had, tegen mezelf gezegd, bij 50 columns stop ik ermee. En dan bedoel ik met schrijven van columns, want de camera gaat niet weg. De pen gaat even opzij. En de zoektocht naar de volgende, onvergetelijke herinnering… die begint morgen. Het is daarbij net als een goede foto, het draait om het vastleggen van de momenten die ertoe doen.

Dankwoord

Tot slot wil ik Sander Grefte bedanken voor zijn de bereidheid om mijn gedachtenspinsels steeds te lezen. Datzelfde geldt voor Pauline Rote. Zij is de stille kracht achter al dit redactie werk voor natuurfotografie.nl en o.a. de columns. Dank voor je geduld om al mijn typische typo’s en veel te lange en kromme zinnen te corrigeren. Of net zoals met deze column weer nodig was, me te herinneren aan mijn deadline.  

Aan alle lezers, dank voor het lezen! Tot buiten in de natuur. 

Make your Memory Today! 

//Dave Zuuring