De volgende ochtend gaan we sporen zoeken, de pootafdrukken van een hyena zijn al snel gevonden. Aha, de dader is bekend! Onder de veranda van de tent is er plek om te drinken van het douchewater. Een makkelijke waterbron voor de hyena, zo blijkt. In de avond, als het pikkedonker is, en je rond schijnt met je zaklamp, zie je overal ogen oplichten. De hyena’s. Alsof je in de gaten wordt gehouden door de lokale FBI van de Serengeti, een beetje eng is het wel. Maar je verwacht ze niet onder je douchebak in het holst van de nacht. Enige wapen dat wij hebben: een fluitje. Dat is geruststellend. Omdat de hyena niet aangeklopt heeft of door de tent is gekropen, hebben we het fluitje maar gelaten voor wat het was. En zijn we, iets meer op ons hoede, weer gaan slapen.
De naïviteit van de mens
We verblijven in een luxe tentenkamp zonder omheining. Iedere avond krijgen we een uitgebreide maaltijd en genieten we daarna op het terras bij de tent van de sterrenhemel en de priemende ogen van de hyena’s. Dan breekt er opeens paniek uit. Leeuwen! Met een groep van vijf struinen ze door het tentenkamp. Als een stel malloten gaan we eropaf, want we zijn veilig. Er is immers een krijger van de Masai met een speer aanwezig die ons beschermt. Op een rustig tempo bewegen de leeuwen zich tussen de tenten door naar de open vlakte. De andere gasten, de gidsen en wij, stuiteren van de adrenaline. Wat een ervaring! De leeuwen vervolgen hun pad met de hyena’s in hun kielzog en wij, wij beseffen ons hoe naïef wij zijn als toerist in Afrika. Hoe de nieuwsgierigheid van de mens het kan winnen van gezond verstand.
De cirkel van het leven
De volgende ochtend verlaten we de Serengeti en zien we onderweg drie leeuwenwelpen op een rots. Aandoenlijk die kleintjes. We rijden verder en daar is de moeder. Haar volledige focus ligt op drie knobbelzwijnen die aan het rondscharrelen zijn. We wachten en wachten en wachten en… ja! Daar gaat ze! Met al haar snelheid, kracht en precisie pakt ze één van de knobbelzwijnen. Minuten lang houdt ze het zwijn in haar greep, totdat ze zeker weet dat het zwijn is overleden. Uitgeput van de jacht sleept ze haar prooi langzaam terug naar de welpen. Alsof we ons in een National Geographic film bevinden, zo bijzonder! Het enige wat we missen is David Attenborough om dit bijzondere moment van commentaar te voorzien. We volgen de moederleeuw totdat ze terug is bij haar welpen. Zij zijn blij dat mama terug is en na een bedankje in de vorm van een kroel en een kopje, beginnen ze speels met hun maaltijd.
Bewondering
Drie dagen in de Serengeti, drie dagen vol met avontuur en geweldige ervaringen die mij altijd bij zullen blijven. Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden, in 2018, dat we deze reis maakten. We hadden toen alleen een eenvoudige compactcamera mee, maar dat maakt niet uit. De mooiste beelden staan niet op een geheugenkaart, maar in je eigen herinneringen.
Tot slot
De Serengeti is een magische plek met eindeloze vlaktes, uiterst vriendelijke mensen en bijzondere wilde dieren. De kringloop van het leven is hier duidelijk zichtbaar in de natuur, soms rauw en soms ontroerend. Alles verloopt hier op zijn eigen tempo, en het ritme van de natuur lijkt te zeggen: maak je geen zorgen, laat het leven gewoon zijn gang gaan. En dus sluit ik deze column af met de wijze woorden uit het Swahili: hakuna matata!
Eén reactie
Ik zit nu op het vliegveld voor de terugreis van een fantastische indrukwekkende safari reis in Tanzania waaronder 3 dagen Serengeti. Het is inderdaad zoals beschreven in het artikel. We hebben ook in een tentenkamp geslapen waar we snachts de hyena’s hoorden. Ik was met het gezin voornamelijk op reis en daarnaast zoveel mogelijk van mijn fotografiepassie genoten. Het is zo bijzonder om daar getuigen te zijn van de cirkel van het leven. Ik had er veel van verwacht maar het is nog veel indrukwekkender dan ik me had kunnen voorstellen.