Column: Pauze

Slow-motion

Mijn leven staat een beetje op zijn kop. Zoals ik in mijn vorige column schreef, zijn mijn zekerheden zoals gezondheid en werk niet vanzelfsprekend gebleken. Dat zorgt ervoor dat ik noodgedwongen moet vertragen en pas op de plaats moet maken om uiteindelijk weer vooruit te komen. Het lijkt alsof het universum voor een harde reset heeft gezorgd en het enige dat ik kan is daar goed naar luisteren en handelen. Meegaand in dat ritme sta ik op slow-motion en zoetjesaan begint dat zelfs te wennen. Alles moet even op pauze.

Met het hervinden van mijn energie merk ik dat ik ook de passie moet hervinden in mijn fotografie. Nog steeds geniet ik enorm van de natuur, of het nu de vogels in mijn tuin zijn of een prachtige zonsondergang. Maar ik voel dat ik de drive mis om er iets mee te doen. Hetzelfde geldt voor de drive om columns te schrijven omdat ik weer op de planning sta. Ik was al nooit zo’n fan van ‘moeten’, maar nu wil ik helemaal niets wat enigszins aan een verwachting moet voldoen. Het komt als het komt en anders komt het niet.

Tegeltjeswijsheid

Soms is de beste stap vooruit er één achteruit. Dat klinkt als een tegeltjeswijsheid, maar iedereen die ooit is vastgelopen weet hoe waar het is. Een pauze nemen voelt al snel als opgeven, als stilstand in een wereld die voortdurend vooruit wil. Zeker als je gedreven bent, creatief, betrokken. Juist dán is stoppen het moeilijkst.

Een pauze is geen leegte. Het is ruimte.

We zijn gewend geraakt aan continuïteit: blijven maken, blijven delen, blijven verbeteren. Zelfs ontspanning moet ergens toe leiden. Maar een echte reset ontstaat niet door nóg een project, nóg een doel, nóg een deadline. Die ontstaat wanneer je even ophoudt met sturen. Wanneer je toestaat dat er niets hoeft.

In het begin is dat ongemakkelijk. Je mist het ritme, de bevestiging, het gevoel nuttig te zijn. Je hoofd blijft nog even doordraaien, alsof het niet gelooft dat het echt mag stoppen. Maar langzaam zakt er iets. De ruis wordt zachter. Gedachten krijgen weer ruimte om af te dwalen in plaats van te presteren.

Eigen kompas

Juist in die stilte verschuift er iets. Niet spectaculair, maar subtiel. Wat eerst belangrijk leek, verliest zijn scherpte. Wat je moe maakte, wordt zichtbaar. En wat je werkelijk drijft — dat stille, eigen kompas — klopt weer aan.

Een reset betekent niet dat alles anders moet. Vaak betekent het juist dat je weer voelt waarom je ooit begon. Zonder druk. Zonder vergelijking. Zonder publiek. Een pauze is geen breuk in het verhaal, maar een witregel. Je leest daarna anders verder.

Ont-moeten

Ik wil weer naar buiten om te ontdekken. Ik wil me weer kunnen verwonderen. Ik wil weer die passie en drive voelen om eropuit te willen gaan. Om te creëren, te inspireren en te leren.

Nu ik merk dat plezier verandert in plicht en inspiratie in herhaling, durf ik stil te staan en even te stoppen. Niet om weg te lopen, maar om terug te komen. Met minder haast. Met scherpere aandacht. En met ruimte om opnieuw te kiezen. Dat doe ik door goed voor mezelf te zorgen en te luisteren. Naar mijn mogelijkheden en naar de stilte want die zegt het meest.

Laatste column

Dit was voorlopig mijn laatste column. Ik ga ont-moeten, ont-dekken en ont-kiemen. Om daarna hopelijk weer nieuwe zaadjes te planten. Om te groeien en te bloeien. En om te blijven genieten van de natuur en mijn fotografie!