Column: Timing

Beiden hebben in ieder geval één ding gemeen. Schrijvers en leraren hebben namelijk standaard de volgende tip:

Bij het fotograferen van vliegende vogels zet je je camera op de ‘burst-modus’, want – en nu komt het – “DAN MIS JE NIETS”. Met als gevolg dat je huiswaarts keert met honderden, zo niet duizenden opnames, mede afhankelijk van hoeveel opnames je camera in staat is per seconde te maken. Op dit moment loopt dat uiteen van 30 tot 120 opnames per seconde in de allerhoogste resolutie. 120 opnames per seconde…

Praktijkervaring ‘in het veld’ heeft me geleerd dat bijna iedereen die tegenwoordig poogt vogels op de gevoelige plaat vast te leggen, gebruik maakt van de burst-modus, waarvan een niet onaanzienlijk deel dat zelfs doet bij vogels die stil op een tak zitten…

De tips in cursussen en boeken zijn kennelijk van zeer grote invloed, waardoor de burst-modus als een vanzelfsprekendheid wordt gezien. Zo vanzelfsprekend dat er mijns inziens nog nauwelijks wordt nagedacht of deze modus van toegevoegde waarde is als hij wordt ingezet bij onderwerpen die niet bewegen.

Laatst zat ik tijdens een vogelfotografietrip bij iemand in de groep die in het bezit was van een fotocamera die in staat was tot het maken van minimaal 100 opnames per seconde. Op een gegeven moment hadden we zicht op een roofvogel die heel erg ver weg zat en onze richting op kwam vliegen. Mijn reisgenoot had hem in het vizier en drukte de ontspanknop zo’n slordige 10 seconden in. De camera was ingesteld op de burst-modus. Een kleine rekensom leert dat we het hier dan hebben over zo’n 1000 opnames die de camera heeft geproduceerd.

Om een en ander in perspectief te zetten; een dergelijk aantal foto’s maakte ik in het analoge tijdperk niet eens tijdens een drie weken lange rondreis door India/Nepal… De betreffende reisgenoot liet me trots zien waartoe z’n camera in staat was geweest en speelde de opnames achter elkaar af. Een film. Zo vloeiend als de ene opname de andere opvolgde. Dus letterlijk een 10 seconden durend filmpje. Nu was het zaak ‘eventjes’ de opname te kiezen waarop de vogel in alle opzichten perfect stond afgebeeld. Om er vervolgens een slot op te zetten zodat de overige 999 opnames met één druk op de knop konden worden verwijderd. Zo, de Sandisk Extreme Pro SD UHS-II V90 kaart 2 TB á € 3116,99 had weer wat meer ruimte…

Het is denk ik niet zo moeilijk meer te raden waar ik naartoe wil. Naar mijn mening heeft dit namelijk niets meer te maken met fotografie, maar alles met filmen. Het enige dat gedaan hoeft te worden, is het instellen van een goede belichting. Het element timing komt hiermee totaal te vervallen.

Jammer.

Onomkeerbaar ook, omdat de fabrikanten van de (grote) cameramerken over elkaar heen vallen in de strijd om de productie van de snelste camera, om in de gunst te vallen van hen die het belangrijk vinden om zoveel mogelijk opnames per seconde te kunnen maken om maar niets te missen. Zich niet realiserend dat ze wel degelijk iets missen.

Namelijk het euforische moment van het genieten bij de aanblik van een goed getimed single-shot…

Het internet staat vol met de meest schitterende opnames van vogels in vlucht. Wetende hoe bijna al die opnames tot stand zijn gekomen, maakt de betreffende beelden een stuk minder indrukwekkend. Het betreft slechts goed gekozen filmfragmenten. Gemaakt met apparatuur die wél steeds indrukwekkender prestaties levert.

Durf jij het aan om wat minder naar je burst te grijpen?

Remco Klop