De puzzel
Na de zomer begon ik aan een nieuwe functie op mijn werk. De omschakeling van een praktische functie naar een bijna volledige kantoorbaan vond ik spannend. Maar vol goede moed en klaar om weer nieuwe dingen te leren, begon ik aan deze uitdaging.
Al vrij snel bleek het toch erg wennen te zijn. Je kent het vast wel: die momenten dat je ’s avonds op de bank zit en merkt dat je schouders nog vol spanning staan. Je hoofd weigert simpelweg uit te schakelen en je gedachten blijven ongevraagd hangen bij zaken die je op dat moment toch niet kunt veranderen. Maandenlang heb ik gewikt en gewogen. Ondertussen voerde ik talloze gesprekken met mensen om mij heen en vooral met mijzelf. Elke keer hield ik de hoop levend dat ik mijn draai uiteindelijk wel zou vinden. “Het heeft gewoon even tijd nodig, je moet er gewoon nog inkomen”, hield ik mezelf voor. Maar diep vanbinnen wist ik eigenlijk al dat ik niet op mijn plek zat. De spreekwoordelijke puzzelstukjes wilden simpelweg niet in elkaar vallen, hoe hard ik ook hoopte en probeerde.
Kiezen voor mezelf
Als ik heel eerlijk ben, was ik mezelf het afgelopen jaar een beetje kwijtgeraakt. Ik was vaak chagrijnig, gestrest, futloos en werd ik zo nu en dan overvallen door een huilbui. Geen pretje voor mezelf, maar ook zeker niet voor de mensen om mij heen. Dus was het duidelijk: er moest iets veranderen. Tot er uiteindelijk nog maar één logische conclusie overbleef, eentje die even helder als onvermijdelijk was: dit gaat hem gewoonweg niet worden. Dus hakte ik onlangs de knoop door. Het was geen impulsieve beslissing, maar het resultaat van een langdurig proces waarin ik heb ingezien dat geforceerd vasthouden soms veel meer energie kost dan moedig loslaten. Ik kies voor mezelf en mijn (werk)geluk.
Opnieuw genieten
De enige uitweg voor mij waren de vakanties, weg van huis en vooral even weg uit de dagelijkse sleur. Dan kon ik even alles achter mij laten en loslaten. Dat waren ook de enige momenten waarin ik blij werd van fotograferen. Thuis lukte het mij niet, ik had geen motivatie, laat staan inspiratie. Nadat ik onlangs de beslissing heb genomen om een andere weg te kiezen, merk ik dat ik weer meer ‘lucht en ruimte’ heb. En die herwonnen ruimte in mijn hoofd had direct effect op mijn fotografie. Ik heb weer zin om naar buiten te gaan samen met mijn camera en ik heb de rust weer gevonden om uren door de natuur te struinen en daadwerkelijk te genieten. Geen ‘moeten’ meer om te ontsnappen aan de wekelijkse stress, maar puur ‘willen’ vanuit enthousiasme. Gewoon, lekker ongedwongen urenlang tussen de klaprozen zitten, mij weer verwonderen over de prachtige kleuren van de weidebeekjuffers of in de vroege ochtend op pad om vlinders te gaan fotograferen. Dat zijn de momenten waarop de tijd even stilstaat en de waan van de dag volledig naar de achtergrond verdwijnt. Dat zijn de momenten waar ik nu weer van kan genieten.
Rust en ruimte
Soms moet je in het dagelijkse leven, tussen alle verplichtingen, deadlines en carrièrestappen door, even heel bewust een grote resetknop indrukken. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het nodig is om jezelf weer te vinden en te reflecteren op het leven en de keuzes die je maakt. Ik wil de komende tijd gewoon weer heel dicht bij mezelf blijven. Weer ‘ik’ zijn: vrij, blij en met mijn camera uren doorbrengen in de natuur.
