In mijn vorige column ‘Kriebels‘ konden jullie al lezen dat ik de vintage objectieven had ontdekt. De meest bekende heb ik al aan mijn collectie kunnen toevoegen. Denk aan een Helios, Pentacon en een Trioplan. Nu liep ik begin dit jaar in de kringloop tegen een onbekend exemplaar aan, een Petri. Zelfs de expert die ik raadpleegde voor advies had nog niet van dit kleine objectief gehoord. Maar voor die paar euro’s die de winkel vroeg ging ik hem niet laten liggen. Hij kwam mee naar huis. Nu was het enkel wachten op het juiste moment om hem uit te proberen.
Sneeuw, regen en confetti
De sneeuw in januari was zeker mooi. Bijna het hele land was bedekt onder een mooie deken, maar ik vond geen inspiratie…of misschien was die welbekende winterdip nog te veel aanwezig en zag ik het gewoon niet. Daarna kwam de regen en carnaval. Een gezellig drukke periode zonder veel extra tijd om aan andere dingen te denken. De straten zagen er bont uit door alle mensen in kleurrijke pakjes en de vele confetti, maar dit laatste werd al snel door de regen weggespoeld. Ik moest nog iets langer wachten op de inspiratie en het juiste moment.
Lente in de winter
Nu deze week het voorjaar zich ineens even liet voelen, met lokaal bijna 20 graden is mij verteld, was het moment daar. Veel te warm aangekleed uiteraard toog ik 25 meter verder mijn straat in naar het huis van mijn schoonouders. Mijn schoonvader heeft hier sinds de jaren 70 hart en ziel gestoken in een prachtige bloementuin die nu vol staat met stinzen. Op het moment staan de krokussen, winterakonieten en sneeuwklokjes vol in bloei, met tussendoor af en toe een sierlijk bloemetje van een primula, longkruid en de Ipheion uniflorum (ik had hier nog niet eerder van gehoord, maar het bloemetje is verwant aan uien en wordt ook wel oude wijfjes of voorjaarster genoemd). Ze vormen een voorbode voor wat in bloei staat wanneer de krokussen straks uitgebloeid zijn. Ik kan mij nu al verheugen op de boshyacinten, blauwe druifjes, narcissen, speenkruid…
Balansoefening
Maar terug naar vandaag in de tuin van mijn schoonvader. Voorzichtig manoeuvrerend tussen de krokussen zoek ik mijn posities om foto’s te kunnen maken. Ik wil zo min mogelijk vertrappen en alleen mijn voeten op open plekjes plaatsen. Ik weet nog niet wat dit objectief kan, dus uitproberen is hoofdzaak nummer één.
Een eerste plek is gevonden en al balancerend houd ik de camera in positie. Mooi zonnetje en genoeg kleur in de achtergrond. Ik druk af. Gauw weer recht overeind staan, voordat ik zou omvallen, om te kijken of het iets is. En ja hoor. Dat bokeh geeft alles wat ik vroeg, maar ik wil iets dichterbij komen. Dus met een tussenring erbij verder kijken. Nu kon ik iets gerichter mijn composities gaan zoeken. Zou het lukken om nog meer bokeh in beeld te krijgen?
Genietmoment
Zo struinde ik anderhalf uur door de tuin, regelmatig vergezeld door de bijen en hommels die met dit warme weer ook wakker werden. In de achtergrond een bonte specht die op een boom roffelde en de meesjes die nog heerlijk snoepten van het vogelvoer. En hoog over de kraanvogels die naar het noorden trokken.
Even heerlijk een momentje voor mezelf in een prachtige omgeving. Die trui werd zo langzaamaan ook wat te warm, en de benen begonnen stiekem ook te protesteren. Probeer zelf maar eens anderhalf uur in de meest onmogelijke houdingen tussen de bloemen te staan om vervolgens van een diepe hurk recht overeind te komen…auw.
Het was genoeg voor vandaag. Met een aantal foto’s waar ik heel blij van word. Ik denk dat als straks de lente echt weer hier is, ik nog veel vaker de tuin van mijn schoonvader zal opzoeken. Lekker makkelijk, lekker dichtbij, maar bovenal een prachtige locatie om alles even te kunnen vergeten en puur te kunnen genieten.
