Eenvoud en ritme
Die winkel is niet elke dag open. En dan vaak ook nog alleen ‘s ochtends. Je kan er kiezen uit wit of bruinbrood, uit groente wat er is. Omdat je weet dat er nog meer eilandbewoners verse groenten willen neem je wat je nodig hebt. Toch kan je er alles krijgen wat je nodig hebt maar dan is de keuze uit een soort, één soort tandpasta, één soort yoghurt enz. Eén keer in de week wordt de winkel bevoorraad als de boot komt.
Op het eiland zijn geen bomen, geen terrasjes, geen toeristische highlights en andere dingen wat je verwacht als je op vakantie bent.
Alles doe je er te voet. Je gaat er vanzelf langzamer, eenvoudiger leven.
Een klein blauw huisje
We verblijven in een traditioneel, klein blauw huisje met de naam Lower Leogh. Vanuit het raam zie ik links de Noordzee en rechts de Oceaan. Ertussen staat een oud wit huis en ik zie nog net het topje van de vuurtoren.
Lower Leogh is een artist residence. Een huis gecreëerd door kunstenaars voor kunstenaars.
Als kunstenaar kan je een verzoek indienen om daar te mogen verblijven zodat je in alle rust kan werken aan een project. Het was zo fijn dat mijn verzoek werd goedgekeurd. Wij mogen 4 weken gebruik maken van het huisje met atelier en dat in een maand dat er volop zeevogels broeden. Tijdens mijn wandelingen maak ik mijn foto’s. Eenvoudige rustige foto’s.
In het atelier werk ik hier aan een project waarmee ik al een tijdje bezig ben, maar de omgeving is zo inspirerend dat er vanzelf nieuwe ideeën ontstaan. Ik werk met materiaal wat ik heb meegenomen, en met wat ik hier vind.
Dagboek op een minipapiertje
Zo maak ik elke dag op een minipapiertje een klein schilderwerkje van iets dat mijn aandacht trekt op dit eiland. Ik wil er een dagboek van maken door aan het eind van mijn verblijf de schilderwerkjes aan elkaar te naaien of te haken. Maar al snel blijkt dat het papier daarvoor te kwetsbaar is. Ik verzin iets anders en maak een boekje van materiaal dat door andere kunstenaars is achtergelaten. Daarin plak ik mijn schilderwerkjes en schrijf ik een stukje tekst.
Wol uit de natuur
Fair Isle staat bekend om zijn schapen, wol, breiwerk, zeevogels en ruige kliffen.
Tijdens mijn wandelingen verzamel ik plukken wol die op de grond liggen of aan de hekken is blijven hangen. Het is al schoongespoeld door de regen en zo zacht. Ik spin er een draad van met mijn spintol en brei er een hoesje van. Dat hoesje is voor het dagboekje.
Kijken is creëren
Door mijn fotografie heb ik gedetailleerd leren kijken. Iets wat weer ten goede komt aan mijn kunst. Ik probeer vast te leggen hoe ik de natuur om mij heen zie en voel. Of het nou met mijn camera, potlood, verf of iets anders is. Het maakt niet uit. Vaak zijn mijn eigen foto’s een inspiratiebron voor mijn schilderkunst.
Als ik op vakantie ben verzamel ik graag. Hele collecties stenen of andere vondsten gaan mee naar huis. Op dit eiland verzamel ik schaalhorens, ze liggen overal letterlijk voor het oprapen. De binnenkant van deze schelpen zijn zo mooi van kleur. Elke schaalhoren is weer anders. Ik sorteer ze op grootte en kleur en leg ze op de tafel, als een soort kleine expositie.
Natuurbeleving op Fair Isle
Fair Isle zit vol met zeevogels die hier aan land komen om te broeden. Zo zijn er de skua’s (Grote jagers). Deze zijn erg territoriaal. Soms kun je tijdens een wandeling niet om hun broedgebied heen. Ze komen dan op hoge snelheid op je af en scheren ze rakelings over je hoofd. Ze houden je enorm in de gaten en niet 1, soms wel met 6 tegelijk.
Elke ochtend zien we Jan-van-Genten langs de kustlijn vliegen. Net te ver voor een knappe foto maar prachtig om met de verrekijker te volgen.
Dan heb ik het nog niet gehad over de papegaaiduikers, puffins. Wat een geweldige, ontroerende grappige vogels zijn dat toch. Ik kan er uren tussen zitten en kijken. Ongelooflijk dat een jonge puffin (een puffling) uitvliegt, drie jaar op zee leeft om daarna terug te keren naar precies de plek waar hij uit het ei kwam om daar zelf te broeden. Fair Isle is uniek door zijn puffins. Mijn camera draait overuren.
De kliffen rondom het eiland zijn indrukwekkend. Het maakt niet uit waar je loopt, elke meter van dit eiland heeft weer een ander uitzicht.
Adembenemend moment
De eilandbewoners zijn sterk met elkaar verbonden. Als er iets bijzonders op het eiland te zien is wordt dat meteen gedeeld. Zo hoorden wij dat er twee orka’s waren gespot. Ze zwommen richting het zuiden, onze kant op. Rennend zijn we naar de baai gegaan en ja hoor, daar kwamen ze. Adembenemend. Zo mooi, dat ik van weeromstuit vergat dat mijn camera ook nog kon inzoomen.
Waar ‘niets’ alles is
Wij zijn op het moment van schrijven bijna aan het eind van ons verblijf. Het blijkt dat we in vier weken zo’n 280 km hebben gelopen op een eiland van hemelsbreed 4,8 km bij 2,4 km. De noordse stormvogel is inmiddels een vertrouwd gezicht: compact en krachtig. De tapuit die bij ons steeds zeldzamer wordt is hier net zo gewoon als een mus. Wij hebben elke dag zeehonden gezien. Zij waren nieuwsgierig naar ons en wij naar hen. Voor het eerst zag ik een bontbekplevierkuiken. Die stond al heel lang op mijn verlanglijstje.
Mijn hoofd is even ontsnapt aan de snelheid van de maatschappij en tegelijk ben ik gevuld met inspiratie om thuis mee verder te gaan.
Vier weken op Fair Isle – een eiland waar ‘niets’ is en wat daardoor juist alles heeft.
Lucy van der Sluis
