Menu

Onderdeel van Pixfactory

De mini’s van Noortje Russel

Het begon allemaal ruim 4 jaar geleden, toen ik een macrolens kocht. Ik had net een praktijkcursus fotografie gevolgd en liet me verleiden door de fotograaf. Nee, niet om met hem in de donkere kamer te verdwijnen, wel om die lens aan te schaffen dus. Iets met uitstekende kwaliteit en een aantrekkelijke korting. Eigenlijk had ik me nog nooit speciaal beziggehouden met macrofotografie en de centen waren er ook niet echt… maar het leek me wel iets voor mij. En ik had toen ‘toevallig’ ook een reden om mezelf eens goed te verwennen dus ik dacht verdorie, ik doe het gewoon! Mijn beste impulsaankoop ooit.
Ferrie het Feestbeest: ‘Yeehaa, een nieuwe lens!’ Fotograaf: Noortje Russel

Beginnersplaatjes

Het was winter toen ik de lens kocht, en ik had eigenlijk nog geen idee wat ik er allemaal mee kon. Eerst moesten de planten in de woonkamer er maar aan geloven, wat frutsels op tafel en de neus van mijn hond. Dat waren natuurlijk flutplaatjes die al wel meteen lieten zien hoe geweldig de lens was. Daarna hup naar buiten en van alles en nog wat fotograferen. Een druppel aan een tak, een mooi mosje, een verdord blad en, net uit de grond toen: sneeuwklokjes. Echte beginnersplaatjes zie ik nu, maar toen was ik er apetrots op. Ik genoot bovendien enorm van het pielen op de vierkante millimeter, en was dus zeer in mijn sas met mijn nieuwe aanwinst.

Een springstaartje fotograferen… dát is pas pielen op de vierkante millimeter! Fotograaf: Noortje Russel

Anders kijken

Een paar maanden later volgde ik een macroworkshop bij Andrea Gulickx, om toch een stapje verder te komen. Dat stapje werd een reuzensprong want Andrea leerde me in één dag anders kijken… beter kijken ook. Ze leerde me met het licht te werken, meer met (on)scherpte te spelen en ze inspireerde me naar sfeer te zoeken. Na die workshop kon ik niet wachten om met al die nieuwe kennis en inspiratie aan de slag te gaan. De lens werd een soort derde oog van me, waardoor ik zag hoe ongelooflijk mooi al het kleine in de natuur was. En ja, hoe groots ook. Door de lens keek ik voor het eerst in mijn leven pas écht goed naar insecten. Ik verwonderde me over hun verscheidenheid, ik bewonderde hun schoonheid en ik ontdekte hoe grappig ze waren. Op een gegeven moment speurde ik iedere wandeling alleen nog maar naar insecten waarbij ik steeds weer werd verrast door een leuk schouwspel of een nieuwe soort. Als een onbeschaamde voyeur keek ik door mijn lens naar ieder detail in hun lijf en naar alles wat ze deden, terwijl ik probeerde ze zo mooi mogelijk te fotograferen. En alsof dat al niet geweldig genoeg was, gebeurde er nog iets heel bijzonders waardoor de insecten pas écht tot leven kwamen…

Don Juan in actie… ja, ik zei al dat ik een onbeschaamde voyeur was! Fotograaf: Noortje Russel

Een bijzondere ontmoeting

Het was een mooie zomerdag in 2014 toen ik in een bosje vlakbij huis weer eens op zoek ging naar insecten. Aan de rand van dit bos zijn vaak veel verschillende soorten torretjes te vinden, mijn lievelingen in de miniwereld. Ik speurde de struiken af met macro-ogen maar had nog geen beestje gezien. Wel een opvallend fraai gekleurd blad waar ik mijn lens dan maar op richtte, ook leuk om mee te spelen. Terwijl ik aan de scherpstelring draaide en probeerde een mooi beeld te componeren, hoorde ik ineens zacht zingen: ‘pom-pie-dom, pom-pe-rie-dom’. Ik keek op van de lens en zocht om me heen. Niemand. Maar net toen ik me weer op het blad wilde richten, hoorde ik heel melodieus: ‘pom-pie-dom, lekker een blokje om.’ Mijn oog werd naar een geel lieveheersbeestje getrokken dat iets verderop vrolijk over een blad liep te paraderen. ‘Hè…??’ riep ik verbaasd uit, had ik nou echt dat lieveheersbeestje horen praten?
‘Wablief?’ zei het lieveheersbeestje, terwijl het zich naar me toe draaide. Ja, beste mensen, het is echt waar: ik hoorde hem en hij hoorde mij… en het beestje keek me recht aan.

Kijk, daar gaat meneer Citroen – pom-pie-dom – een blokje om. Fotograaf: Noortje Russel

Meneer Citroen

Ik snap dat dit heel onwaarschijnlijk klinkt, en ik kon het zelf ook nauwelijks geloven, maar ik had toch echt contact met een lieveheersbeestje. Wat heet… we hadden al gauw een heus, geanimeerd gesprek. Het vrolijke ventje bleek Meneer Citroen te heten en hield ervan om regelmatig – pom-pie-dom – een blokje om te gaan. Hij vertelde me over zijn knappe vrouw met haar goudglanzende schildje; dat ze soms wel wat zuur kon doen en hoe hij haar dan met zoete woordjes paaide (‘lief suikerdiefje van me’). Hij vertelde ook vol liefde over zijn kinderen, zijn oogappeltjes, die allemaal al waren uitgevlogen. En hij vertelde alles heel open en vrij alsof het allemaal doodnormaal was, terwijl ik niet wist wat me overkwam! Ik ging die middag in een soort roes naar huis en durfde er met niemand over te praten. De volgende dag dacht ik dat ik het gedroomd had… dit kon gewoon niet waar zijn!

Na een nacht slapen dacht ik dat ik het gedroomd had… net als romantische Jaap die droomde over vaste verkering (maar hij droomde echt, ach arme). Fotograaf: Noortje Russel

Liefdesverhaal

Ik ging natuurlijk toch snel weer op zoek naar kleine beestjes, met gespitste oren nu. En het duurde niet lang voor ik inderdaad weer wat hoorde. Ditmaal was het een zwoegende mestkever, die bezig was een dikke bal voort te duwen. Hij verontschuldigde zich en zei dat hij geen tijd had om te praten, want hij moest zijn mestquotum voor die dag nog halen. Ik keek hem nog een tijdje stomverbaasd na… om wat hij had gezegd, maar vooral dát hij wat had gezegd. Ik had toch echt weer een insect gehoord; dit was waanzinnig! En het bleef waanzinnig want in de daaropvolgende maanden en jaren ontmoette ik steeds weer nieuwe insecten die van zich lieten horen. Vaak waren de ontmoetingen vluchtig en oppervlakkig, soms was er tijd voor uitgebreide gesprekken. Maar een korte kennismaking zoals met de getalenteerde Luciana Delicata, het romantische liefdesverhaal van Jan en Jannie of de wijze les van Hans de dappere stinkwants… het was allemaal even bijzonder.

Jan & Jannie die me een prachtig liefdesverhaal vertelden… Fotograaf: Noortje Russel

De wereld van de mini’s

Ik genoot van al die ontmoetingen, van al die verhalen en van al die bijzondere, aandoenlijke en grappige insecten. Maar het bleef niet alleen bij insecten… Al gauw hoorde ik ook andere mini’s; minislakjes, miniplantjes, minuscule zwammetjes. In de wereld van de mini’s bleek ál het kleine spul een stem te hebben. Sommige zacht en bescheiden, anderen wat luider, sommigen eigenwijs, de meesten vol humor. Een van de geestigste verhalen is voor mij nog altijd dat van de familie Kroeskop, die ik tegenkwam op een ijskoude ochtend in december. Deze hechte familie was door een erfelijke aandoening zo kaal als een biljartbal, maar maakte daar zelf continu grappen over (‘Opa Arie heeft haar op zijn tanden!’). En wat een wonder… op een dag werden ze wakker met een enorme bos haar! De kleine Benjamin Kroeskop liet me daar een prachtige foto van zien, die hij, net als deze hieronder, zelf had gemaakt.

De familie Kroeskop, hier nog kaal als een biljartbal… een mini-biljartbal, want de bollekes van de Kroeskopjes zijn ongeveer 1mm groot. Fotograaf: Benjamin Kroeskop (met zelfontspanner)

Ach, ik verbaas me er al niet eens meer over; de ontmoetingen, de verhalen… het is natuurlijk ongelooflijk bijzonder, maar inmiddels toch ook heel gewoon. Ik praat met de mini’s en zij praten met mij, zo is het nu eenmaal. Ik geniet er nog wel steeds enorm van hoor, intens zelfs! En door de foto’s en de verhalen te delen, hoop ik ook wat van dat genieten te delen. Maar bovenal wil ik ervoor zorgen dat zo veel mogelijk mensen zien én horen hoe fantastisch de wereld van de mini’s is. Een kwetsbare wereld ook… één waar we heel zuinig op moeten zijn.

Wil je verder lezen over macrofotografie?
Hier zetten we alles over macrofotografie voor je op een rij.

21 reacties

  1. Hoi Noortje,

    Vandaag jou verhaal in Natuurfotografie gelezen, en bezig geweest om jou portfolio te bewonderen op internet, chapeau, inspirerend en stimulerend is je werk, en knap dat je dat gemeesterd krijgt ondanks je ‘gezondheid’ , ik zit betreffende gezondheid in het zelfde schuitje maar de fotografie in de natuur bij mij in het Limburgse heuvelland houd me positief, zal jou site nog vaker bezoeken om te genieten en ideen op te doen.

    gr Math

    1. Wat een sympathieke reactie Math! Rot dat je in hetzelfde schuitje zit wat gezondheid betreft, maar dan geniet je waarschijnlijk ook dubbel van de natuur op goede dagen en van het fotograferen. Je woont in ieder geval in een fantastische omgeving daarvoor! Ik heb ook even op je site gekeken en zie er prachtige foto’s, van klein spul maar ook mooie landschappen (dat klaproosveld!) Dank voor je fijne berichtje. Hartelijke groet, Noortje

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Geef een reactie

21 reacties

  1. Hoi Noortje,

    Vandaag jou verhaal in Natuurfotografie gelezen, en bezig geweest om jou portfolio te bewonderen op internet, chapeau, inspirerend en stimulerend is je werk, en knap dat je dat gemeesterd krijgt ondanks je ‘gezondheid’ , ik zit betreffende gezondheid in het zelfde schuitje maar de fotografie in de natuur bij mij in het Limburgse heuvelland houd me positief, zal jou site nog vaker bezoeken om te genieten en ideen op te doen.

    gr Math

    1. Wat een sympathieke reactie Math! Rot dat je in hetzelfde schuitje zit wat gezondheid betreft, maar dan geniet je waarschijnlijk ook dubbel van de natuur op goede dagen en van het fotograferen. Je woont in ieder geval in een fantastische omgeving daarvoor! Ik heb ook even op je site gekeken en zie er prachtige foto’s, van klein spul maar ook mooie landschappen (dat klaproosveld!) Dank voor je fijne berichtje. Hartelijke groet, Noortje

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze artikelen vind je vast ook interessant: