HOME < ACTUEEL < ACTUEEL
actueel

Zorgen over de zeehondenpups van Helgoland

Op onze redactie kwam de onderstaande bijdrage binnen van Riet Pijnappels die zich grote zorgen maakt over de zeehondenpups van Helgoland na een bezoek aan dit Duitse eiland afgelopen december. Omdat wij deze zorgen delen publiceren wij graag deze oproep.

zeehondenpups
Pasgeboren zeehondjes hebben vooral rust nodig! Fotograaf: Riet Pijnappels

Riet Pijnappels schreef ons:

Half december verbleef ik 3 dagen op Helgoland. Het Duitse eiland in de Noordzee is vooral ’s winters populaire bij natuurfotografen. Want dan worden de zeehondenpups geboren. En wat nergens anders mag, – zeker in ons land niet! – mag hier wel. Je mag het unieke spektakel van zeer dichtbij bewonderen. Je mag als het ware de kraamkamer binnentreden. En met je neus boven de wieg gaan hangen.
Ik heb prachtige foto’s gemaakt. Van schattige, pasgeboren pups. Met hun donzige witte vacht, hun grote donkere puppy-ogen, zogend bij hun moeder, en zelfs met de navelstreng eraan. Ze waren om op te vreten.
Ben ik er blij mee? Nee. Erger nog, ik zit met een dikke, dubbele knoop in mijn maag. Al vanaf de eerste dag bekroop mij een naar gevoel. Dat werd de dagen daarop alleen maar erger. Ik kon – net als alle andere fotografen – de verleiding moeilijk weerstaan. Alles voor het plaatje toch? Maar het is niet goed. Sterker nog, het is fout. En bizar dat het toegestaan is.zeehondenpups

De maatregel om 30 meter afstand te houden is onmogelijk en onhoudbaar. Overal op het strand liggen zeehonden met hun pups. Langs de wandelpaden, bij de ingangen, in de branding, bij de rotsen en in de duinen. Overal worden pups geboren en gezoogd. Fotografen kruipen er bijna bovenop en er worden zelfs selfies gemaakt met jonkies. Moeders kunnen niet bij hun jong komen omdat er een cordon van plaatjesmakers om heen ligt. De gefrustreerde strandwachten waarschuwen de hele dag, maar zijn niet in staat om het in goede banen te leiden.

Hier worden (bewust en onbewust) grenzen overschreden. Nogmaals, ik ben daar ook schuldig aan. Maar ik had tegen mezelf beschermd moeten worden. Volgens mij is er maar één goede oplossing: de stranden moeten tijdens de geboorte- en zoogperiode worden afgesloten. De dieren moeten in deze kwetsbare tijd met rust gelaten worden.
Of dat gaat gebeuren is zeer de vraag. Fotografen brengen immers geld in het laatje. Daarom moeten we zelf de verantwoordelijkheid nemen. Dit kan echt niet door de beugel. Niet als je behalve natuurfotograaf ook een natuurliefhebber bent. Daarom is er maar één conclusie mogelijk.
Zeehondenbabies fotograferen op Helgoland: niet (meer) doen!

Deel dit artikel


24
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door I. Den Boer op 28 januari 2018 om 20:05

    Wat goed dat dit onder de aandacht wordt gebracht. Ook ik ben zeer bezorgd over de Grijze zeehondenkolonie op Helgoland. Het is schijn dat de zeehonden juist in die de kwetsbare tijd van geboorte en bronst geen last ondervinden van de zich niet gedragende bezoekers. Moet er dan eerst sprake zijn van ongelukken, sterfte voordat de conclusie getrokken kan worden dat het niet goed gaat? Een populatie regelt zelf de groei, omgeving dicteert gedrag. De onderlinge agressie van de zeehonden groeit naar mate er minder plaats is op het strand, sterfte onder pasgeboren zeehondenpups neemt ook toe als verstoring toeneemt. Zelfs als er een enkele moeder met haar pup is, wordt door het gros van de bezoekers de minimale afstand en het respect ‘vergeten’. En voor de fotografen: de mooiste foto’ s zijn die waar een dier zichzelf is, vol vertrouwen en zich veilig voelend. Maar waar kunnen Duitslands’ grootste roofdieren naartoe? De mensen van de Naturschutz doen hun uiterste best een middenweg te verzinnen tussen wel of niet meer mogen gaan; het toerisme is er de belangrijkste inkomstenbron. Zo is er een speciaal pad aangelegd waar op afstand de kolonie gezien kan worden. Andere paden worden afgesloten zodat de moeders en pups én aanstormende liefdes een rustige plek hebben. Hetgeen bedacht wordt kán dus werken. Grootste bedreiging is de mens: zij die advies in de wind slaan, grof uitvallen, zelfs agressief worden, selfies makend en fluitend, schelpen, stenen gooiend voor een mooi plaatje. Om hulp vragen als ze in de drukte geen uitweg weten. Om met een vol kaartje naar huis te gaan, in tegenstelling tot de zeehonden want die zijn immers al thuis. De hulpvraag komt ook van hèn. Aan de mens. Gezond verstand en respect is het antwoord daarop.

  2. Door Pieter van Kampen op 26 januari 2018 om 11:18

    De rede dat het soms niet mogelijk is om die 30m afstand te houden is dat het er zo druk is op het strand. Dit jaar was er een record aantal pups geboren, en kennelijk ook een record aantal ouders.
    De bezoeken aan Helgoland zijn er al jaren, en kennelijk heeft dat geen negatief effect op de populatie.

    In Nederland zie je vaak deze in dit artikel verwoorde mening, namelijk dat de dieren niets van ons mogen merken. Ook natuurmonumenten maakt prachtige gebieden om er vervolgens niemand in te laten.

    In een aantal andere landen wordt daar anders over gedacht. Hoe meer mensen aandacht hebben voor de natuur, hoe meer mensen die zullen willen beschermen en in stand houden. Daar helpen foto’s ook bij.

    Op de Farn eilanden in Engeland hebben ze klein hekjes geplaatst rond de nesten van de Noorse stern om te voorkomen dat je er op gaat staan op de route van de boot. Ook een verstoring zou je zeggen, maar ieder jaar komen ze in grote getalen terug.

    Uiteindelijk gaat het daar om. Respect voor de natuur en de dieren. En als dat goed gaat met mensen in de buurt zonder dat het effect heeft op de populatie is dat prima.

  3. Door Petra op 25 januari 2018 om 23:29

    Volgens mij had Riet dit ook van te voren al kunnen bedenken…. Heel internet en Facebook staat er vol mee. De foto’s zijn nu gemaakt en geplaatst dus haar missie is voltooid.
    Dat de zeehonden er last van hebben zal wel meevallen aangezien de vliegtuigen op Düne bijna in het kraambed landen.

  4. Door ron entius op 25 januari 2018 om 20:50

    er zal door de plaatselijke natuur organisatie,s zelf ingegrepen worden op helgoland,het zijn ook de inkomsten voor het eiland,dus geen zeehonden,jan van genten,alken en zeekoeten,dan zal er ook geen inkomst zijn voor het eiland!ik ben zelf een paar jaar geleden op helgoland geweest,het was ook erg interessant om met de natuurbeheerders op het eiland te praten,ik heb het volledige vertrouwen in deze beheerders,misschien komt er een besluit om minder mensen toe te laten,op het eiland,veel plezier in de natuur,hetbelangvan de dieren gaat voorop

  5. Door Henk Hoogink op 25 januari 2018 om 00:23

    Eindelijk, eindelijk! Geweldig Riet! Je hebt veel losgemaakt. Het lijkt me een goed idee om dit soort foto’s te disliken.
    Een ander ding, naast deze ellendige verstoring is, dat die fotograaf, uiteindelijk een gewone registratie maakt en al die andere fotografen na-aapt. Laten we ons best doen om creatieve, unieke platen te maken en kwetsbare dieren, vegetaties (op je buik tussen de boshyacinten) en landschappen te respecteren. Natuurfotografen zijn toch geen “plezierjagers”?

  6. Door José Ronhaar-Westerhof op 24 januari 2018 om 14:20

    Ik wilde er ook heen. Bedenk me nu na dit bericht, dan maar geen spectaculaire foto. Je moet jezelf niet in een situatie brengen waar je je later voor schaamt. Afsluiten dat strandgedeelte. Maar hoe zouden “wij” dat kunnen realiseren? Ik moet denken aan de Veluwe wanneer fotografen massaal uitlopen voor het burlen. Allemaal achter een hek.
    Ik ben van mening dat Riet er goed aan heeft gedaan dit onder de aandacht te brengen.

  7. Hi Riet,
    Ik wilde je even bedanken voor dit artikel. (ik ben er nooit geweest, heb ook geen idee hoe het er daar aan toe gaat, maar dit klinkt als iets dat je niet moet willen) Super dat je het lef hebt getoond dit aan te kaarten en met succes want het wordt goed gelezen en bekeken dus hopelijk leidt dit uiteindelijk tot verbetering….
    Je hebt in ieder geval IETS gedaan, top.

    Groetjes,
    Roeselien

  8. Door Mark Baaijens op 24 januari 2018 om 10:15

    Dit zijn naar mijn menig geen natuurfotografen maar (“onwetende , niet bontdragende”) trofeejagers.
    Verdiep je eens in de zeearenden in Nederland en zie hoe het hun vergaat,
    deze worden belaagd en verstoord door de “deskundige”.
    Alles voor de foto/film.

    Waar zijn we in godsnaam mee bezig????

  9. Door peter wijn op 24 januari 2018 om 07:55

    Hierboven lees ik dat er lokale opzichters zijn. En ik lees dat een van de sites mogelijk foto’s gaat weren naar aanleiding van éen melding (en in de commentaren een bevestiging en een nuancering) van mistoestanden. Zou het niet beter zijn de kijk op deze zaak van de opzichters hierbij te betrekken?

    De ene dag is de andere niet.
    Goed om herhaald te wijzen op de invloed die een massa fotografen op de natuur kan hebben.

  10. Door Tineke op 23 januari 2018 om 22:37

    Jammer en heel triest dat we niet meer kunnen genieten van natuur met al haar wonderen en vooral haar met rust laten! zonder ‘er iets mee moeten doen’ . Ik dacht dat dit de belangrijkste gedragscode in de natuurfotografie was………..

  11. Door Jan Versteeg op 23 januari 2018 om 19:06

    Het is goed dat dit artikel geplaats is. Dat menig fotograaf zo dicht op de pups kruipt heeft denk ik ook te maken met de opkomst van de groothoeklens in de natuurfotografie. Ik krijg soms de indruk dat het gebruik van de oude vertrouwde telelens echt niet meer van deze tijd is.
    Een belangrijke les uit dit artikel is dat wij fotografen beter moeten blijven nadenken hoe, waar en wanneer we een foto maken en met respect voor ons onderwerp.

  12. Door De Braekeler Patrick op 23 januari 2018 om 17:16

    Als je jezelf niet aan de 30 meter kan houden wegens onhoudbaar en onmogelijk. Simpel: dan gewoon geen foto’s maken. Of gewoon foto’s maken vanop de betonstructuur. Was dit teveel gevraagd ? Men moet met DE UNIEKE FOTO thuiskomen. Kost wat kost.

  13. Door Sacha op 23 januari 2018 om 17:11

    Zelf ben ik hier eind december geweest en heb zover mogelijk me netjes aan de regels gehouden. Dat valt niet altijd mee omdat de zeehonden nogal verspreid liggen. Zo dus ook toen we de boot afkwamen,op de kade waar de boot aanmeerde lag een zeehond en iedereen moest er langs lopen. Met een maximale afstand van 2 meter anders lag je in het water. Heb geen close up van een pasgeboren pup, maar ben wel erg blij met de foto’s die ik heb. Met de apparatuur van tegenwoordig kan je flink croppen en heb je nog een prachtige foto. Heb ook een foto van een zeehond die op mijn statief afkwam uit nieuwsgierigheid en ben toen zelf een paar passen achteruit gegaan. In de tijd dat ik er was, was het niet druk en heb ik ook een poos met de beschermers staan praten. Volgens hun was het een uitzonderlijk goed jaar wat pups betreft. Ze waren vriendelijk en hebben ook uitleg gegeven over hoe een zeehondenfamilie leeft. Voor hun is het ook heel vervelend dat ze elke keer iedereen moeten waarschuwen. Soms schaam ik me dat ik graag natuur fotografeer. Als iedereen er met respect mee omgaat zijn dit soort maatregelingen misschien niet nodig

  14. Ben blij dat er over gesproken is, maar dat betekend dat er ook wat aan gedaan moet worden. Want je ziet toch aan de foto’s dat dat niet meer kan.
    Wij mensen die daar heen gaan, moeten eens leren de dieren te respecteren met hun jongen. Dan maar een plaat minder maken, het is voor een goed doel. Hoop dat er een actie op touw wordt gezet, zal het zeker steunen 🙁 .

  15. Voortschrijdend inzicht noemt men dit en wat Riet schrijft, kan ik het alleen maar mee eens zijn. Zolang er iemand naast een pup staat, zal de moeder niet zogen. Fotograaf, na fotograaf, na fotograaf staat er- kunnen wel eens heel veel gemiste zoogbeurten zijn. Dat heeft impact. Zou willen voorstellen dit in het najaar nog eens te publiceren of op andere wijze onder de aandacht te brengen.

  16. Door Ad Sprang op 23 januari 2018 om 13:15

    Op zich meer dan prima dat hier aandacht voor gevraagd wordt. Snap niet wat mensen bezielt om zich binnen de aangegeven comfortzone te begeven; blijkbaar spreken fotografen (natuurliefhebbers kan ik dit niet noemen) elkaar daar niet op aan als er in een cordon om de pups gelegen wordt.
    Dat jij tegen jezelf in bescherming genomen had moeten worden deed mij wel even de wenkbrauwen fronsen, het is tenslotte je eigen keuze om toch de plaatjes te maken. Al snel wordt er gedacht dat die ene fotograaf extra ook niets meer uitmaakt als het strand al vol ligt rondom fotogenieke pups. Doe jij daar niet aan mee dan kom je toch met mindere foto’s thuis dan degenen die de regels aan hun laars lappen, in dat licht gezien ergens allemaal nog begrijpelijk ook.
    Alle respect voor de zus van Astrid uit een van de eerdere commentaren.
    Desondanks ben ik blij dat je hiermee in het voetlicht treedt en draag graag mijn steentje bij aan een ontmoedigingsbeleid. Ik ga dan ook binnen de moderator groep van Nederpix voorstellen voortaan géén foto’s van pups van die locatie meer te tonen.
    Groeten,
    @d

  17. Door Astrid Brenninkmeijer op 23 januari 2018 om 09:40

    Ik krijg een #metoo gevoel. Ik ben er ook geweest en heb ook foto’s gemaakt. Hoewel ik wel blij ben met de foto’s herken ik het dubbele gevoel. Mijn zus die ook mee was (en biologie heeft gestudeerd), was in shock over de situatie. Zij weigerde het strand op te gaan en opende mijn ogen dat de populatie er weliswaar niet onder lijkt te leiden, maar dat het moreel niet verantwoord is. Ik vind het dus goed en dapper dat je de discussie aandurft.

  18. Moedig dat je dit schrijft en met enig schuldbewustzijn. Maar inderdaad, je hebt je foto’s binnen, schrijft daarna je verhaal en publiceert de dubieuze foto’s. Bewustwording na schade kun je beter voor jezelf houden, want deze verbeter actie, gericht op je medemens en niet op jezelf, zal eerder uitpakken als reclamecampagne, dan iets bijdragen. Tweede misser, hoewel ongetwijfeld goed bedoeld.

    1. Door Bob Luijks op 23 januari 2018 om 12:17

      De mening “bewustwording na schade kun je beter voor jezelf houden” deel ik hier niet. Je weet soms niet goed wat je van tevoren kunt verwachten. In de reisbeschrijvingen vind je hier immers niets over terug. Als iedereen het voor zichzelf houdt, zal er nooit iets veranderen. Riet heeft duidelijk spijt van haar reis en wil zo anderen informeren. Natuurlijk blijven er mensen genoeg die zich hier weinig van aan zullen trekken, maar is dat niet overal zo?

      1. Je hebt gelijk als je erop wijst dat je onverwachts voor voldongen feiten kunt komen te staan en dat je gaandeweg denkt: “dit is niet oké”. Maar we weten ook allemaal dat na “negatieve reclame” of reclame met een irritante bijsmaak producten júist gaan verkopen. Ik deel daarom de mening Margriet Spanjaard, dat het beter was geweest om de foto’s van de eendags zeehondjes niet te plaatsen. Je voorkomt daarmee ook irritatie. Ik stoor me er namelijk wat aan dat je jezelf en je fotografie in de kijker plaats met een onderwerp als dit, terwijl je beweert dat het om de boodschap gaat.

    2. Goed van Riet Pijnappel dat het gemeld wordt en voor bewustwording kan zorgen voor de toekomst!!
      PS: Ik kom van Riet Pijnappels geen foto publicaties tegen van zeehondenpups. (buiten deze colum dan)

    3. Sorry Bob, ik begrijp je toch niet helemaal. Ik wil heus niet heiliger zijn dan de Paus, maar hoewel ik ook graag mooie plaatjes maak, mijdt ik zoveel mogelijk dit soort massalocaties en mocht ik er toch in verzeild raken en ik zie de onrust bij dieren, dan ga ik meteen weg en spreek andere mensen aan op hun gedrag. Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

      1. Mooi gezegd; en helemaal eens.

  19. Door Margriet Spanjaard op 23 januari 2018 om 08:11

    In denk dat het in dit geval sterk zou zijn geweest gen foto te plaatsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *