HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

En dan zijn wij respectloze natuurterroristen?

Het is net na zonsopkomst en langzaam komt het bos om mij heen tot leven. Alles straalt een serene rust uit. Het zachte ochtendlicht dringt langzaam tussen de takken door en ik hoor de eerste vogels voorzichtig zingen. Je voelt het vocht neerdalen en ik ril zachtjes van genot (en optrekkende kou). Zorgvuldig heb ik mij op mijn buik op het gekleurde herfstblad gesetteld.

En dan zijn wij respectloze natuurterroristen?
Eerste proefshot voordat ‘Wodan’ er mee vandoor gaat. Fraai sereen beeld in een niet zo’n rustige omgeving. Fotograaf: Peter Le Fevre

Door de zoeker van de camera kijk ik naar een compositie van paddenstoelen, reflectie van herfstkleuren in een klein plasje water en zacht tegenlicht. Ik wacht heel geduldig en luister naar het steeds dichterbij komende gescharrel en dan ineens…. zie ik aan de rand van het plasje een egeltje met haar jong. Moeder kijkt voorzichtig om zich heen en aarzelt. Ik hou mij doodstil. Dan komen ze steeds dichterbij hopelijk om water te gaan drinken. Mijn geluk kan niet op, een mooie reflectie in de voorgrond en in de achtergrond een prachtige bokeh… Dit gaat een prachtplaat worden, ik voel het! Nog héél even wachten voor ik zal klikken, hoe mooi zou het zijn als ook het jong naast moeder van het water gaat drinken. Bijna… nog een paar centimeter. Alles is perfect, het jong komt dichterbij… ja, bijna…

TAK!”, …“KIJK UIT!, .. ting ting…slippende banden en opdwarrelde bladeren.

Ik schrik, WTF… !?  Ik durf amper mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken.

‘Mountain’-bikers in het bos

Geschrokken en verbaasd over wat er net is gebeurd kijk ik toch op van de camera en zie in de verte met een enorme snelheid een groepje mountainbikers doorfietsen. Ik ben even uit het veld geslagen en kijk gauw door de zoeker. Moeder en jong zijn verdwenen en het plasje is verstoord door de neergekomen herfstbladeren.

Stil kijk ik voor me uit en voel dat ‘mijn water’ in een ketel op het fornuis wordt gezet. Niet zozeer dat mijn compositie nu is verstoord. Nee dat niet… Het is meer wat ik zojuist heb meegemaakt. Wat doen die ‘bergfietsers’ hier nu in het bos? Ze komen hier zeker niet voor het natuurschoon. Ze gaan veel te hard om maar iets mee te krijgen van al het moois om hen heen. Maar waarom moet dat met gekrijs en geschreeuw?

Knollenpad

Ik pak mijn tas in, kom weer tot rust en besluit verder het bos in te gaan. Nog steeds in gedachten verzonken over die crossers kruis ik zonder op te letten een ruiterpad. “Hé, kijk uit man!” hoor ik in mijn oren toeteren. Van schrik maak ik een sprong achteruit en een span met twee paarden draaft in volle snelheid langs mij heen. Ik kijk het span na en wil doorlopen, maar de grond onder mij is wel bijzonder zacht geworden. Voor mij op de grond ligt een traktatie. Een heerlijk dampende vlaai met een geur waar menig parfumerie niet van onder de indruk is. De indruk die ikzelf achterlaat is een afdruk van mijn schoen.

Het gas onder mijn ketel water wordt wat hoger gezet. Ik hou mij in en tel tot 10… toch maar tot 25 en loop verder. Het bos ziet er in dit mooie herfstlicht bijzonder fraai uit en al gauw ben ik vergeten wat mij in het begin van de ochtend is overkomen. Al speurend valt mijn oog op een grote tak op de grond. Een grote hoeveelheid porseleinzwammetjes staat fier overeind op de tak, smekend om gefotografeerd te worden.

Wodan

Voorzichtig haal ik de rugtas weer van mijn schouders en leg deze zorgvuldig op de grond wel uitkijkend dat ik geen verborgen paddenstoelen molesteer. Uiteindelijk heb ik alles in stelling, ga weer op de grond liggen en maak een proefbeeld. Achter mij hoor ik een hondenbezitter een hoop kabaal maken. Hij roept zijn hond waarvan ik het vermoeden heb dat hij achter mij aan het snuffelen is. Verder maar geen details. Ik besluit mij er niet aan te storen en probeer de compositie wat beter te maken. Ik kijk opnieuw door de zoeker en zie de hond er met de tak vandoor gaan. Over de camera heen kijkend naar ‘Wodan’ begint het water in mij een beetje te borrelen. Het raakt aan de kook.

Wodan met mijn compositie. Tja, wat doe ik eraan? Fotograaf: Peter Le Fevre

Goedemorgen!!” roept de hondenbezitter. Ik heb die ochtend nog geen woord gezegd. Mijzelf kennende denk ik dat dat een verstandige keuze is. Pak weer mijn tas in en loop de andere kant uit.

Nordic Walking

Aan het rand van het pad vind ik een enorm mooi en zeldzaam exemplaar van een paddenstoel. De omgeving is fraai en al gauw breng ik alles weer in stelling. “Hallllloooo jongeman, wat bijzonders te zien?” Alvorens ik antwoord geef, draai ik me om en zie ik een karavaan aan mensen in hun Human Nature jassen met, jawel, Nordic Walking sticks voorbij marcheren. Een van de stokken prikt pontificaal in de zwam die ik op de foto wil zetten.

Kookpunt

Mijn water kookt. Een inwendige fluit gaat continue af. Ik ga zitten op een boomstronk en pak een beker koffie. Wat gebeurt hier nu toch? (Natuur)fotografen worden afgeschilderd als ‘vernielers van de natuur’, maar als ik zo om mij heen kijk heb ik daar toch (hoe toepasselijk ook) een heel ander ‘beeld’ bij.

De ervaringen van hedenmorgen dragen er nu niet aan bij dat alleen de vinger naar de fotograaf kan worden gewezen. Oké, uitzondering is altijd een bevestiging van de regel, maar ik zie een mevrouw in een scootmobiel van het pad afgaan en het bos doorkruisen, ik zie kinderen in de bomen klimmen en verstoppertje spelen, Wodan loopt nog steeds met ‘mijn compositie’ rond. Mountainbikers schijnen altijd te moeten schreeuwen. Zo nu en dan hoor je flarden van de conversaties. Het 45ste couplet van het potje met vet wordt door de “Human Nature Jassen Club” in gang gezet. Ja, en je verzint het ook niet, een medewerker van de lokale boswachterij die met een bladerenblower het pad voor de mountainbikers schoon blaast. En dat alles moet dus met een hoop lawaai.

Ik heb een potje met vet…. Je hoort ze al van verre aankomen, de Human Nature Jassen brigade met hun Nordic Walking stokken of zoals hier de lokale hardloop club… Fotograaf: Peter Le Fevre

Beleid

Het beleid van Natuurmonumenten, SBB en de provinciale landschappen is er op gebrand de mens weer naar het bos te krijgen, te laten genieten van de natuur. Maar wel binnen de regels, tussen zonsop- en ondergang en heb het lef niet van de paden af te gaan! Hebben heren beleidsmakers en handhavers niets anders te doen dan natuurfotografen uit hun comfortzone te halen terwijl ze bezig zijn met het vastleggen van juist die mooie natuur?

Beste mensen, doe als ik. Ga eens op een boomstronk in het bos zitten, neem een bak koffie of thee en kijk eens een uurtje om je heen. Ik hoop dat het idee van de “destructieve fotograaf” eindelijk eens wordt bijgesteld. Want zeg nou eerlijk: Wie kijkt er nu niet graag naar die mooie beelden op social media? Nou dan!

Deel dit artikel


30
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Tamara Verhoog op 2 december 2018 om 16:40

    Herkenbaar helaas. Heerlijk hoe je je er over uitspreekt!

    1. Door Peter le Fèvre op 2 december 2018 om 17:14

      Dag Tamara,

      Dank je wel voor je reactie.
      Je hebt wel gelijk.. helaas..

  2. Herkenbaar verhaal. Heb zelf een aantal keren mijn schuiltent ergens geplaatst, ging goed tot er op een keer en net toen ik de vogel in de zoeker had, waar ik lag op zat te wachten, toen er iemand op mijn tentje klopte en vroeg: wat ben je aan het doen? Heel beleefd antwoordde ik . ..Vogels fotograferen. O wat leuk zij hij, ja zei ik tot nu. Hoezo? de rest begrijpen jullie wel.
    De laatste keer was het zelfde, toe stond er een hond in mijn tent! Hij doet niks riep de eigenaar. Nee zei ik helemaal niets!
    Groeten Hennie

    1. Door Peter le Fèvre op 29 november 2018 om 19:06

      Hoi Hennie.

      Mensen kunnen echt ‘horken’ zijn zo af en toe 😳
      En het vervelende is, ze hebben het niet eens in de gaten dat ze aan het verstoren zijn.

      Tja.. en nee… ‘ze doen inderdaad niets ‘…

  3. Tja, ook voor o.a de wildlife fotograaf zijn de paden weinig interessant, eigenlijk zijn de paden voor geen enkele fotograaf interessant, soms vraag ik me wel eens af waarom ik in hemelsnaam duizenden euro’s aan fotospul heb gekocht? Niet voor het fotograferen van paden in ieder geval. Ik geraak vaak niet eens bij mijn onderwerpen in de buurt, die mijden alle paden en zitten meestal ergens buiten bereik op “verboden terrein”. Komend voorjaar maar eens een camouflagenet aanschaffen, dan ziet ook niemand als ik een beetje van het padje af ben.

    1. Hoi. Ja het wordt lastiger om bij je onderwerp te komen. De fotograaf wordt steeds creatiever in het bedenken van een oplossing om toch bij onderwerp te kunnen komen. Een camouflagetent is dan een handig hulpmiddel om dichtbij onderweg te kunnen komen.

      En van het padje? Det zijn we toch allemaal 🤘🤪

  4. Door Geert Jan op 27 november 2018 om 19:34

    Helemaal eens met dit stuk! Mijn plezier in macrofotografie is toch wel een heel stuk gedaald omdat je omdat je op de bon geslingerd kan worden als je even van het pad af gaat. Ben al twee keer vermanend tot de orde geroepen, de lol is er wel een beetje af. En dat terwijl je voor je gevoel heel respectvol en voorzichtig met de natuur omspringe. Op de paden is weinig te beleven voor de macrofotograaf.

    1. Door Peter le Fevre op 28 november 2018 om 07:33

      Het is vervelend inderdaad dat het je plezier aantast.
      Toch zou ik gewoon lekker door gaan met wat je doet. Ondanks dat andere mensen ook gebruik maken van het bos op hun manier, kun je gelukkig met macrofotografie je soms bewegen op een vierkante meter.
      Geef niet op hou vol 🙂

  5. En niet te vergeten: Trailrunnings georganiseerd door…….Natuurmonumenten, ‘nota bene’
    https://www.natuurmonumenten.nl/hardlopen

    1. Door Peter le Fevre op 28 november 2018 om 08:36

      Ja Hans, en dat heb ik nu nooit gesnapt. 🙂
      Natuurmonumenten die zich gaan bemoeien et de gezondheid van de mens.. 😉

  6. Zeker herkenbaar, maar het kan gekker.

    Mooie Blauwe Reiger in een mooie setting met mooi licht. Vanuit de auto, langs een stille polderweg, leg ik aan en ………zie dat de reiger het voor gezien houdt. ‘Komt u ook voor de Rode Wouw meneer?’, toetert er iemand in mijn oren. Beduusd over zoveel onbenul of onbegrip staar ik in de ogen van iemand met een verrekijker om de nek.
    ‘Prachtvogel meneer, die staart , schitterend.’ toetert hij verder. Hij bedoeld de Rode Wouw. ‘Dag meneer, veel succes, ik ga weer verder.’ Ja, dat ga ik dan ook maar. Blijf mij afvragen waarom mensen zo slecht inschatten wat je aan het doen bent of daarmee niet een beetje rekening houden.

    Dat de ruimte gedeeld moet worden begrijp ik. Maar een enkele loslopende hond die voor een aantal fotografen de Drieteentjes opjaagt hoeft niet. Het kan anders.

    En zeker, de respectvolle natuurfotograaf moet af en toe het pad af kunnen. In de OVP ging er een hek open en reed een terreinwagen mij tegemoet. Alles rende weg en vloog op. Meneer, u bent van het pad af en verstoort de natuur! Tsja, spontaan dacht ik wie is er nu hier van het pad(je) af. De boete, Euro 95 werd overigens geseponeerd. Waarom? Mij niet bekent. Vermoedelijk is het juiste pad tot een schikking niet gevolgd :).

    1. Door Peter le Fevre op 25 november 2018 om 11:54

      Het is soms niet eens opzettelijk, maar mensen zijn soms op zoek naar een praatje en met alle goede bedoelingen van dien.
      Het kan er inderdaad wel voor zorgen dat je je “moment” kwijt bent..

      Het vervelende is inderdaad dat mensen niet kunnen inschatten waarom JIJ daar bent en wat je beoogde doel is.

      En die laatste alinea van je reactie: Tandenknarsend, tenenkrommend. En dan moet je ook nog je inhouden want die machtsbeluste handhavers zijn vele malen erger dan de overtreders zelf.

      Ach, we zijn uiteindelijk allemaal van het padje af!

      Dank voor je reactie!

  7. Vergeet de motorcrossers niet!
    Op diverse plekken wordt er vrolijk gecrosst waar t dus niet mag. Zelfs in gebieden waar kraanvogels moeten gaan broeden!?!
    Jammer dat t zo gaat. Ligt plat op je buik met je macro -opstelling.hoor je :” wat is daar te zien?”
    En maat 44 gaat lekker op mijn paddestoelleke staan 😤

    1. Door Peter le Fèvre op 23 november 2018 om 17:41

      Niet te geloven. Die mountainbikers heb ik genoemd, maar het kan ook nog eens gemotoriseerd.
      Helaas is niet iedereen zo begaan als (in ieder geval) fotografen.
      Ik merk dat er meer doelgroepen in het bos rondlopen die niets hebben met de natuur.

  8. Zeker, maar het kan soms wel frustrerend zijn, ik kom soms mensen tegen op de meest vreemde plekken op de meest vreemde tijden (denken ze van mij wellicht ook). Toch ben ik liever van het padje af, ik blijf zoeken 😉

    1. Door Peter le Fevre op 23 november 2018 om 17:01

      Klopt. Frustrerend is het wel! Ik kom je vast nog wel eens tegen, zo ergens van het pad af 🙂

  9. Ik probeer de plekken op te zoeken waar zo min mogelijk mensen komen, ik oefen mijn hobby het liefste alleen uit en in alle rust. Jammer genoeg zijn die plekken er nauwelijks nog hier in de buurt en als je dan ook nog eens niet van de paden af mag wijken ben je redelijk snel klaar..

    1. Door Peter le Fevre op 23 november 2018 om 15:56

      Het wordt al een hele puzzel om überhaupt ongestoord ergens te zijn.
      Het liefste ben ik dan ook noordelijker op deze aardbol. Daar zijn gelukkig nog plekken te vinden waar je nog ongestoord lekker aan het werk kan.
      Maar hou het wel vol!! Het is en blijft de moeite waard 🙂

  10. Prachtig geschreven en zo herkenbaar. Schreeuwende wielrenners die je iets toeschreeuwen als je op de grond langs het pad een pieterig bloemetje vastlegt, niet 1x maar tig keer op een ochtend. Luid blaffende honden om je heen. Hun eigenaren, 2 kletsende vriendinnen, lopen onverschillig langs als je geschrokken bent opgestaan. Geen excuus. Een andere keer hoor je tussen luid geblaf door: ja, hij schrikt van die zwarte tas. Oh? Ik ben helemaal niet geschrokken van je hond hoor.

    1. Door Peter le Fevre op 23 november 2018 om 11:40

      Ach Jose,
      Dit is nou exact wat ik bedoel met dit verhaal.
      Ik krijg een warm gevoel dat ik nu gesteund wordt in mijn kwellingen 🙂 en niet de enige ben die tegen dit soort zaken aanloopt!

  11. Heel bekend bij mij als ex-toezichthouder. Vaak moeten corrigeren, maar hield ook risico,s in zoals agressie en dreigen. En dan is het jachtbedrijf nog niet aan de orde geweest! Natuurorganisaties zouden veel meer kunnen betekenen voor natuurfotografen en niet alleen met altijd fout geplaatste kijkhutten.

    1. Door Peter le Fevre op 23 november 2018 om 10:20

      Dag Frans,
      Soms is het inderdaad nodig om als toezichthouder een corrigerend woordje te richten tot een overtreder. En dat moet ook zo blijven denk ik.
      Het is vooral het beoogde doel waarom je in het bos bent en waarom je beelden wilt maken.
      Als de heren beleidsmakers de knop eens omzetten en juist dit soort zaken aanmoedigen dan is er niets aan de hand.
      Ook zijn er nog talloze andere takken van “sport” die in het bos vertoeven, als jagers, geocachers. Allemaal met de beste bedoelingen ga ik van uit.

      Zullen we tot een generieke oplossing komen? Ik kan het alleen hopen..

  12. Door Elisabeth op 23 november 2018 om 08:28

    Zeker herkenbaar, kreeg gister standje van de boswachter dat ik eigenlijk op het “pad moest blijven. “Welk pad vroeg ik..(was geen duidelijk pad)
    Omdat ik op mijn buik foto’s lag te maken zag hij het door de vingers??

    1. Door Peter le Fevre op 23 november 2018 om 08:30

      Hoi Elisabeth,
      Welk pad inderdaad! Die zijn soms zo vaag, dat de boswachter soms zelf de grens maar trekt en dan ben je altijd fout.
      Zij kennen het bos toch beter dan de gemiddeld natuur-tourist?

      Maar heb je wel leuke beelden kunnen maken?

  13. Door Ed van der Sluis op 23 november 2018 om 08:12

    Hoe herkenbaar.
    Na het passeren, ook ik moet het natuurlijk horen, ” Wat een sacherijn, zeker met het verkeerde been uit bed gestapt”.
    De natuur is toch niet van ons, maar van wat er leeft.
    Geniet, aanschouw en bewonder.

    1. Door Peter le Fevre op 23 november 2018 om 08:27

      Hoi Ed,

      Haha, klopt. Als je aan het werk bent wil je je focussen. Wat verwachten de mensen dan? Dat we ook nog koffie en cake klaar hebben staan voorde toeschouwers? Ik heb het ooit eens overwogen 😉 reacties peilen…

      Respect is inderdaad de eerste aanzet. En het is er in Nederland gewoon te weinig. Laten dat respecteren en koesteren.

  14. Omdat we graag in hokjes en lijntjes denken heeft onze lokale natuurbeheerorganisatie hier het volgende op gevonden. Naast het paardenpad, de mountainbikeroute, de wandelpaden en de vrije honden uitlaatroute is sinds 1 november het fotografenpad gelanceerd!! Dus bij ons in de bosjes kennen we heul dit probleem niet meer. En ze zijn ook nog zo vriendelijk geweest om bij de highlights in het bos een doorkijkje cq. passe-partout op een paaltje neer te zetten, dus we kunnen ook allemaal dezelfde foto maken. Handig toch, van die bosjongens?

    1. Door Peter le Fevre op 23 november 2018 om 08:29

      Ha die Bert,

      Het zijn zulke handige jongens die van ‘t bos.
      Misschien moeten we een aanvraag doen voor een eigen stukje bos, afgebakend en dan met een enorme diversiteit aan paddo’s, bloemen, etc…

      Maar dat zal wel een utopie zijn 😉

      1. Dat zou ik niet eens willen. Zoals Bert zegt is de kans op een unieke foto dan een stuk kleiner. En er is een aardige kans dat je foto’s dan een dierentuin-effect krijgen. Handig, zo’n verzameling exoten op één plek, maar je ziet meteen dat die foto’s in een dierentuin gemaakt zijn.

        1. Door Peter le Fevre op 25 november 2018 om 11:56

          Robert, daar heb je helemaal gelijk in.
          Dat moeten we helemaal niet hebben.

          Rest ons te dealen met situatie en gewoon onze momenten pakken!

          Succes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *