Federico Veronesi’s Walk the Earth: een eerbetoon aan de Big Tuskers

Persoonlijkheden

Dát gevoel, alsof je ze kunt aanraken, krijg je als je het prachtige boek van Federico mag vasthouden. De dieren zijn op zo’n persoonlijke manier in beeld gebracht, met zoveel details, dat je die ruwe huid, de plooien en het stof (bijna) kunt voelen.
Dit wordt nog eens versterkt doordat Federico de olifanten in zijn boek voorstelt. Ze worden letterlijk bij naam genoemd. Zo beschrijft hij levendig de eerste ontmoetingen met Tolstoy, de big tusker met een enorme slagtand tot aan de grond. Of de grootste big tusker van Mana Pools Boswell met zijn ‘rustgevende en kalmerende energie’.
Over de unieke ontmoeting met maar liefst twee big tuskers tegelijkertijd, vertelt Federico hoe hij verlamd was door emoties en de angst om deze unieke kans te missen.

De oprechte liefde voor al deze olifanten krijgt vorm in iconische beelden, zoals Wikstrom die in al zijn indrukwekkende stoerheid een wolkje stof voor zijn gezicht blaast. Kracht en wijsheid, gecombineerd met zachtheid en verfijndheid; je ziet het allemaal terug in zijn portretten.

Op safari

Hoewel ik nog nooit in Afrika geweest ben, voel ik me een beetje op safari als ik jonge olifanten zie genieten van het dollen in een modderbad, spelend met water of slurf worstelend. Het boek toont prachtige familieportretten, die je laten voelen hoe intens die onderlinge banden zijn. Ik zie zelfs een Zen olifant, maar dat kan ook projectie zijn!

Naast de intieme portretten komt ook de weidsheid van het Afrikaanse landschap en de enorme omvang van zo’n kudde uitgebreid in beeld. Eén foto toont wel vijftig olifanten! Je kan het gedreun bijna horen en het opwaaiende stof proeven. Federico combineert het zachte licht, het stof en deze oerdieren tot magische platen, alsof hij de prehistorie weer tot leven brengt.

Terug naar de essentie

Het merendeel van Federico’s foto’s is zwart wit. Een keuze die zelfs ik, als kleurfanaat, in dit geval zeer kan waarderen. De afwezigheid van kleur zorgt hier voor een soort serene ruimte en rust, die de essentie blootlegt. Wederom haalt het een mix van ontroering en nostalgie boven: Hoe mooi is het dat deze sterke, waardige, intelligente oerdieren op dezelfde planeet als wij rondlopen?! En dat ze spelen, badderen, knuffelen, ruziën, van hun familie houden, net als wij. Het zien van olifanten in hun hun wereld, die gewoon olifant mogen zijn. Precies zoals het moet zijn!

Helaas leiden olifanten ook anno 2025 nog steeds niet overal hun beste leven en helaas zijn wij daar als soort verantwoordelijk voor. Federico verwoordt dit zeer treffend in zijn boek:

Hoe kan iemand zo weinig respect voor het leven hebben? Hoe kan iemand de intelligentie en gevoelens van een levend wezen niet herkennen? Hoe kan iemand zichzelf niet in zijn of haar ogen weerspiegeld zien? Hoe kan iemand doden voor zijn of haar plezier, zonder een echte noodzaak?

Federico’s hele boek ademt deze boodschap en als je er doorheen bladert, kun je niet anders dan je nogmaals realiseren dat deze fantastische dieren net zoveel recht hebben op een goed leven als wij.

Maar er zijn ook miljoenen mensen die geloven dat olifanten het recht hebben om in vrede te leven, hun jongen groot te brengen, in een rivier te zwemmen of de zonsopgang boven de Afrikaanse savanne te bewonderen.

Als natuurfotografen krijgen we zoveel van de natuur. Federico is het soort fotograaf dat niet enkel neemt, maar ook wat teruggeeft. Zo steunt hij het met zijn printverkoop onder andere het Sheldrick Wildlife Trust, waar weesolifanten opgevoed en in het wild geherintroduceerd worden. Daarnaast steunt de Trust de Kenya Wildlife Service bij de bestrijding van stroperij en de behandeling van gewonde dieren in heel Kenia.

Fine-art coffeetable boek, volledig gewijd aan Afrikaanse olifanten aan de Big Tuskers in het bijzonder.

In editie 79 van Natuurfotografie Magazine een interview met Federico Veronesi met zijn eigen verhaal en uiteraard nog meer foto’s.

website Frederico Veronesi