Na The Velvet Queen, waarin hij in het Tibetaans Hoogland op zoek ging naar de uiterst schuwe sneeuwluipaard, keert Vincent Munier terug naar het landschap dat hem vormde: de bossen van de Vogezen. Samen met zijn vader Michel en zijn zoon Simon trekt hij het woud in, waar mist tussen de bomen hangt en tijd lijkt te vertragen. Wachtend in schuilhutten, luisterend naar het bos, observeren ze lynxen, herten, uilen en andere schuwe bewoners. Munier vangt het spel van licht, stilte en beweging in beelden die het woud tonen als een levend, ademend geheel, waarin elke ontmoeting zeldzaam en betekenisvol is.
Tegelijkertijd ontvouwt zich een intiem portret van drie generaties, verbonden door hun gedeelde aandacht voor de natuur. Wat de vader ooit doorgaf aan de zoon, wordt nu opnieuw overgedragen: geduld, verwondering en respect voor het onzichtbare leven om hen heen. Whispers in the Woods is een poëtische natuurfilm en een persoonlijke ode, waarin Munier zijn liefde voor zijn familie en voor het woud samenbrengt in een zintuiglijke, bijna sprookjesachtige filmervaring.
Preview
Ik had het geluk de film al te bekijken. En wat een film! Vanaf de eerste seconde zat ik met kippenvel te kijken. De stemmige beelden -kenmerkend voor Munier- met al even stemmige intromuziek brengen je direct in de in nevel gehulde bossen van de Vogezen. Vervolgens is het de beurt aan de geluiden van de natuur. Nog zonder een soort in beeld, weet je dat er dieren in het bos zijn. Je voelt de spanning, alsof je zelf in een schuiltent zit te wachten op wat komen gaat. De bewust onscherpe beelden van dieren die door het bos bewegen of louter een bewegende tak dragen daar zeker aan bij.
De rode draad tussen alle waanzinnige natuurbeelden zijn de momenten waarop vader of zoon (en soms ook Vincent zelf) in beeld komen. Zij geven de film een stem, een persoonlijk verhaal. Je ziet dit zelden bij een natuurfilm en al helemaal niet bij een bioscoopfilm. Het is beslist gewaagd om het zo persoonlijk te maken, maar het werkt wel. Het leidt niet af, maar voelt eerder als de persoonlijke gids die je meeneemt naar de wonderen van het woud.
Niets dat de Muniers ontgaat; het zachtste geritsel wordt opgemerkt, meer dan bewonderenswaardig. Dat geldt ook voor het enorme doorzettingsvermogen. Uren, dagen, weken of zelfs nog langer wachten op die ene soort. Een mooi en bijzonder persoonlijk moment is dan ook de eerste ontmoeting met een lynx voor vader Michel, maar ook de speciale tocht die naar Noorwegen ondernomen wordt om Simon een auerhoen te kunnen laten zien, een soort waarmee het voor Michel en Vincent ooit allemaal begon, maar die onlangs tot groot verdriet uitstierf in hun Vogezen.
We zijn enorm verwend met prachtige natuurfilms en -documentaires, zoals die van de BBC. De sky lijkt niet eens de limit. In Whispers in the Woods geen hightech spektakel, maar pure eenvoud, op een manier zoals je die echter niet eerder zag. Spannend, meeslepend en zeer persoonlijk. Een film met een ziel en een boodschap. Ga deze film zeker in de bioscoop bekijken, al was het maar voor de sensationele beleving van het geluid.
Ook jij kunt de film als eerste zien!
De film draait vanaf 5 maart in de bioscopen, maar jij kunt de film eerder als eerste zien op twee exclusieve premières in PiXLife Nature Xperience en wel op 28 februari en 1 maart (beide dagen op 14.00u). Reserveer snel jouw tickets hier.
Vincent Munier over de film
Naar welk ‘gefluister’ verwijst de titel van de film?
“Dat was de grootste uitdaging: het bos voor zichzelf laten spreken. Het heeft een eigen stem, een eigen lied dat subtiel, discreet en soms zo krachtig is. Geluid, met al zijn nuances, is van essentieel belang. Al zo’n tien jaar integreer ik geluid in mijn algehele aanpak. Het is net zo essentieel geworden als beeld, soms zelfs nog belangrijker. Geluid laat ruimte voor inbeeldingsvermogen. Ik wil dat de kijkers het gevoel hebben alsof ze zelf in het donker op de loer liggen, met al hun zintuigen op scherp. Op de uitkijk, horend voordat ze zien, of het nu een bosuil, oehoe, hert, kraanvogel of een auerhoen is.
Vooral ’s nachts wijzen geluiden je op aanwezigheid. Het geluid van ademhaling, kraken of het geritsel van vleugels dat je bijna in de schaduw kunt onderscheiden. We probeerden te fluisteren in plaats van hardop te praten. Het is een manier van leven in het bos.
De geluiden zijn allemaal natuurlijk, opgenomen ter plekke door een paar dagen van tevoren microfoons op strategische locaties te plaatsen. We deden hetzelfde voor de beelden: niets kunstmatigs, geen speciale effecten, alleen de taal van het bos. Kreten, gehuil, levende stilte.”
Hoe vaak filmde je?
“Elke ochtend en elke avond ga ik op pad rond mijn boerderij in de Vogezen, omringd door bos, op zoek naar iets nieuws. Het is een obsessie geworden. Als ik ook maar enige hoop wil hebben op het vastleggen van zulke momenten moet ik veel filmen. En vervolgens besteed ik maanden aan het archiveren van al het materiaal, waarbij ik alleen het essentiële bewaar. Mijn motto, als ik er al een heb, is geduld; zowel in het veld als achter de montagetafel, wanneer ik de beelden selecteer en het verhaal creëer.”
Benieuwd naar het hele verhaal achter de film en het interview met Vincent Munier, lees dan Natuurfotografie Magazine editie 82 (nr 2 2026).
