Fotografie in combinatie met werk

Wat (nacht)fotografie mij leert als verpleegkundige

In het dagelijks leven ben ik spoedeisende hulp verpleegkundige, doorgaans een drukke, verantwoordelijke baan waar je niet vaak stil zit. Daarnaast ben ik fotograaf en fotografeer ik vooral (nacht) landschappen. Nachtfotografie begon voor mij als een uitlaatklep. Een manier om na een dienst mijn hoofd leeg te maken. Even niets hoeven. Geen alarmen, geen gesprekken, geen beslissingen. Alleen de camera, het landschap en vaak, de sterren.

Inmiddels merk ik dat het meer doet dan ontspannen. Nachtfotografie beïnvloedt de manier waarop ik werk. Niet spectaculair, maar voor mij persoonlijk wel merkbaar. Het helpt me om anders te kijken, geduldiger te zijn en beter om te gaan met wat er wél en niet onder controle is.

Alleen kijken

Als ik ‘s nachts fotografeer, moet ik actief zoeken naar licht, lijnen en structuren die overdag vanzelfsprekend zijn. In het donker zie je niet in één oogopslag wat een goede compositie is. Je moet je aandacht verdelen, details afwegen, keuzes maken en veel proberen of gewoon doen.

Op de Spoedeisende Hulp is dat niet veel anders. Mensen komen binnen zonder duidelijk etiket. Je ziet symptomen, gedrag, context en hierop moet ik snel bepalen wat belangrijk is en wat niet. Net als bij fotografie moet je leren kijken zonder te snel conclusies te trekken.

Geduld

Bij (nacht)fotografie loopt niets vanzelf. Je moet wachten op het juiste moment: een heldere hemel, het licht, komt er noorderlicht? Zeevonk? Vallende sterren? Gaan de wolken op tijd weg zodat ik de Melkweg kan fotograferen? Soms gebeurt er niks en ga je naar huis zonder foto. Dit is iets wat je moet leren accepteren. En die houding helpt mij ook op de werkvloer. Niet alles is op te lossen, niet alles heeft direct resultaat. Soms is luisteren belangrijker dan ingrijpen. Soms moet je het proces zijn werk laten doen, hoe graag je ook sneller wilt. Wachten is vaak onderdeel van een behandeling.

Rust houden als het druk is

Op een drukke avonddienst kan het op de spoed best een gekkenhuis zijn, dan is het de kunst om het overzicht te houden. Ondanks dat je veelal verantwoording hebt voor meerdere patiënten of taken, je kunt maar één ding tegelijk, je moet je hoofd koel houden.

Fotografie dwingt je eigenlijk tot hetzelfde. Je kunt niet alles tegelijk doen: je stelt in, stelt bij en werkt stap voor stap. Je moet wachten op wat de natuur je geeft. Als je haast hebt, maak je fouten. Dat geldt zowel bij fotograferen als bij handelen op de SEH.

Herstellen

Na een intensieve dienst is er zelden directe ruimte voor reflectie. Maar een nacht op pad met de camera doet dat ongemerkt toch. Je loopt, je kijkt, je bent stil. En juist daarin ontstaat herstel.

Je hoeft niet per se spectaculaire beelden te maken. Soms is het feit dat je buiten bent al genoeg. Fotografie is dan niet het doel, maar een manier om de dag van je af te zetten. En dat maakt het makkelijker om de volgende dag weer scherp en rustig te beginnen.

Conclusie

Nachtfotografie maakt me geen betere verpleegkundige in technische zin. Maar het helpt me wel om rustiger, aandachtiger en consistenter te werken. Niet omdat ik ‘meer zie’, maar omdat ik anders kijk. En omdat ik het gewend ben om niet alles te willen oplossen of forceren.

Zorg is mensenwerk. En fotografie, hoe technisch ook, vraagt datzelfde soort aandacht: rustig blijven, blijven kijken, en niet vergeten wat er buiten beeld gebeurt.

Dit hele betoog is overigens niet alleen toepasbaar in de zorg, maar voor iedereen met een drukke baan op welk gebied dan ook!