HOME < INSPIRATIE < COLUMN
Column

Gemiste kansen

Herken je dit? Je slaapt heerlijk uit op zondag, je doet de gordijnen open en je ziet nog net een vleugje roze wegtrekken. Je neemt een bak koffie, kijkt even op social media en ziet dat andere fotografen lekker op pad zijn op een mooie locatie tijdens de mistige ochtend die jij nu net gemist hebt… Je baalt want daar had jij ook kunnen staan in plaats van in je warme bed te liggen.

Gemiste kansen
Ochtendmist, roze luchten en vliegende vogels. Dit had je gemist als je had uitgeslapen. Fotograaf: Pauline Rote

Keuzes maken en accepteren

Ik hoor je denken, daar zijn apps voor en je had het kunnen weten. Dat is waar maar ook dan kun je besluiten dat je slaap verkiest boven vroeg ergens in de kou staan of je koffie liever uit je vertrouwde beker in je pyjama drinkt in plaats van uit een thermoskan in je dikke winterjas. Of dat je gewoon aan het werk bent en simpelweg niet op pad kunt. Dit gaat over keuzes maken. En accepteren. Tja, vooral dat laatste is makkelijker gezegd dan gedaan. Een keuze maken is soms niet zo moeilijk, de consequenties aanvaarden wel. Maar stel nou dat je die andere optie had gekozen, had je dan niet ook argumenten gehad voor de tweede optie? Die overweging helpt. Dat zeg ik maar tegen mezelf om het leed een beetje te verzachten.

Winter in Nederland, meestal van korte duur. Wat nu als je dan net aan het werk bent en dit moet missen? Fotograaf: Pauline Rote

Het leven bestaat uit keuzes en besluiten. Welke kant ga je op?
Stel dat je toch besluit om morgenochtend die wekker te gaan zetten, dan heb je weer te kiezen uit de plekken waar je naar toe gaat. En als je dan al kiest voor die bepaalde plek, wat ga je dan fotograferen en welke lenzen of lens neem je mee? Wel of geen statief? Wat nu als je besluit die niet mee te nemen omdat het zoveel gezeul is en je maakt de foto van dat prachtige landschap en je komt thuis en ziet dat die onscherp is? Dan baal je ook en had je net zo goed kunnen uitslapen.
Eigenlijk gaat deze column een beetje over spijt en gemiste kansen, in de volgorde gemiste kansen en dan spijt.

Volledig ga je op in de macrowereld van prachtig licht en ontwakende vlinders. De perfecte keuze of toch…? Fotograaf: Pauline Rote

De vogel gevlogen, je kans ook

Maar oké, je bent dus op pad, hebt de juiste spullen bij je en je bent op de juiste locatie. Dat heb je gekozen en besloten en dat heb je geaccepteerd. Dan ben je bijvoorbeeld bezig met je macrolens omdat het licht zo ontzettend mooi is zodat je jouw onderwerp prachtig in beeld krijgt. Je geniet ervan, het diffuse licht, de ochtendrust, de kleine wereld die ontwaakt. Jouw wereld bestaat uit jouw camera, je lens, je onderwerp en jij. Zo mooi kan het leven zijn. Dat is op zich al het perfecte plaatje, welke foto er ook uit komt, er kan weinig mis gaan en jouw keuze was perfect. Jij bent hier op deze plek en alles klopt. De tijd vliegt… Zo ook de vogel die je opeens in je ooghoek voorbij ziet fladderen… deze wil je al zo lang fotograferen en komt nu zo mooi uit met dit licht, wat een kans! Maar dan besef je dat je macrolens op je camera zit en voordat je besluit dat je nu toch snel je lens gaat wisselen is de vogel en de mogelijkheid om deze vast te leggen gevlogen…. Wat een gemiste kans….

Plotseling zie je deze prachtige kiekendief vanuit je ooghoek terwijl je met je macrolens bezig bent, wat een gemiste kans! Fotograaf: Pauline Rote

Ook nu baal ik. Ik baal van die gevlogen vogel maar nog meer baal ik dat ik niet gewoon tevreden kan zijn met mijn besluit dat ik lekker bezig was met mijn macrolens. Ik voel ondanks alles toch weer een frustratie opkomen. En die gaat dwars door dat perfecte gevoel van zojuist heen.

Tweestrijd, onrust en spijt

Wanneer ik thuis kom kijk ik naar mijn foto’s. Het balen is verdwenen en ik ben tevreden met wat ik gemaakt heb. Die vogel vliegt steeds verder weg uit mijn gedachten.
Zoals ik al zei gaat dit over accepteren.
Terwijl ik dit typ zie ik de lucht buiten kleuren na een grijze dag. Ik had met mezelf afgesproken dat ik deze column zou schrijven en wat achterstallige klusjes in huis zou doen. Dus gewoon lekker thuis blijven en niet aan de verleiding toegeven om met de camera naar buiten te gaan.

Ik zet een fijn muziekje op en schenk mezelf wat lekkers in. Dit zijn genietmomentjes en ik besef dat het eigenlijk best wel heel chill is zo’n dag thuis blijven in deze omstandigheden.
Ondertussen zie ik door mijn raam dat de lucht steeds mooier kleurt. Ik ga even naar mijn tuin om te ontdekken dat het toch wel erg kleurrijk is en dat ik toch eigenlijk wel met de camera op pad had moeten zijn. Tegelijkertijd voel ik de tweestrijd opkomen, ik zou tenslotte thuisblijven. Maar ook voel ik de onrust… zal ik toch….?
Tegen de tijd dat ik met mijzelf een pittig innerlijk gesprek voer begint het donker te worden. Erop uit gaan heeft nu geen zin meer.
Een gemiste kans? Nee, ik ben bij mijn eerdere besluit gebleven en heb dat geaccepteerd.
Nadat ik mijn column geschreven heb kijk ik even op social media en zie ik wat ik gemist heb…
En nee, ik heb geen spijt… of toch?

Een prachtige lucht kleurt precies op het moment dat jij niet zou gaan fotograferen. Fotograaf: Pauline Rote

Deel dit artikel


30
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Johan Bosman op 4 februari 2021 om 22:34

    Hoi Pauline,
    Ten eerste gefeliciteerd weer met deze oh zo goed geschreven collum .
    Je raakt bij mij helemaal de juiste snaar/toon, ik heb precies dezelfde keuzestress. van het waar ,wat ,waneer, hoe, en als ik nou zus, of had ik maar zo, enz
    Vreselijk, en tegelijk maakt dat onze hobby(lees afwijking) zo boeiend en spannend tegelijk.
    Zit nu al dagen het weerbericht in de gaten te houden, verwachting dit weekend ;SNEEUW!!! AAAAGHHHHH daar ga ik weer ……
    hoop dat ik na deze winterse dagen de juiste keuze heb gemaakt , en anders ….. heb ik er wel weer volop van genoten !
    groet
    Johan Bosman

    1. Door Pauline Rote op 5 februari 2021 om 09:48

      Hi Johan,
      Dank je voor je leuke reactie en gedeelde herkenning! 🙂 Zo leuk dat dat aan jouw foto’s niet is af te zien…
      Ik denk dat velen zich herkennen. We kunnen nu eenmaal niet overal tegelijk zijn en alles tegelijk doen en dus is het accepteren wat je kiest.
      Bij mij begint het ook hoor…sneeuw…en dus en dan?? Kortom, the neverending story! 😉
      En blijf genieten!

  2. Door Rob van 't Zelfde op 2 februari 2021 om 13:29

    Willemke,
    De telefoon veranderde je naam van Willemke naar Willeke!!

  3. Door Rob van 't Zelfde op 2 februari 2021 om 13:27

    Willeke,
    Er wordt in deze column een aantal keren verwezen naar sociale mediums vandaar mijn vraag. Dat de rode draad in deze was ” gaan of niet gaan” had ik wel begrepen daar ik op school in mijn tijd ook begrijpend lezen heb geleerd.

    Groeten Rob

  4. Door Willemke de Bruin op 2 februari 2021 om 12:18

    Het is altijd mooi om te zien dat een column reacties losmaakt en je daardoor aan het denken wordt gezet. En interessant om te zien dat niet iedereen de tekst op dezelfde manier leest/ interpreteert.
    Zoals je kunt zien aan de reactie van Rob van ‘t Zelfde. Toen ik deze reactie las was mijn eerste gedachte, het gaat hier helemaal niet om social media maar om de keuze die je voor jezelf maakt of je wel gaat of niet gaat. Op die manier heb ik de tekst namelijk begrepen en natuurlijk kan social media een krachtig middel zijn, maar ik denk dat de meeste (hobby) natuurfotografen zich er niet door laten leiden maar door laten inspireren. Maar dat is mijn visie. Dus om antwoord te geven op je vraag Rob; ” Ja, ik zou wel doorgaan met fotograferen ook wanneer er geen social media zou zijn.” Herkenning is erg fijn, maar gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde.

    1. Door Pauline Rote op 2 februari 2021 om 16:39

      Dat zeg je goed Willemke, iedereen bekijkt het en ervaart het op zijn of haar manier en is daar vrij in. Fijn als je elkaar kunt inspireren en kunt leren van elkaar. Social media is voor mij een toevoeging en geen leidraad.
      Plezier hebben in wat je doet staat voorop!

  5. Dit is de meest herkenbare column die ik ooit heb gelezen. Ik ervaar continue dit soort stress in het weekend en heb moeite met accepteren. Zal ik gaan hardlopen of gaan fotograferen of blijven liggen. Hoe komt het met de rest van de planning van gezinsactiviteiten (2 jonge kinderen) en klusjes etc. En dat kussen ligt veel te lekker ‘s ochtends vroeg want ik ben een avondmens die steevast te laat naar bed gaat…

    1. Door Pauline Rote op 2 februari 2021 om 16:36

      Dat is leuk om te horen maar in dit geval minder leuk voor jou.. Bedenk dat je nu eenmaal niet alles tegelijk of alles half kunt doen. Dus als je ergens voor kiest is het de kunst om daar dan ook volledig voor te gaan. En dan komen we weer op het accepteren ervan 😉
      Succes!

  6. Door Rob van 't Zelfde op 1 februari 2021 om 17:26

    Pauline en alle andere lezers van deze column, zouden jullie nog wel natuurfotografie doen als er geen “sociale” mediums zouden bestaan? Ik wel want fotografie en sociale media staan voor mij ver van elkaar en trek ik al vijftig jaar mijn eigen plan.

    1. Door Pauline Rote op 1 februari 2021 om 19:11

      Misschien zet je mensen aan het denken hiermee maar voor mij persoonlijk geldt dat mijn fotografie verrijkt is door de social media. Juist zo mooi en fijn om elkaar te kunnen inspireren en ook te kunnen spiegelen en discussiëren zoals nu.
      Fotografie is altijd de basis, welke discipline je daarin ook doet. Natuurbeleving komt voor mij op een gedeelde plaats.
      Dus dankjewel voor je reactie!

  7. Door Franzi Dueckers op 1 februari 2021 om 09:52

    Zo is dat. Gewoon een beetje accepteren welke keuze je hebt gemaakt. Je kunt niet altijd zeggen och als ik dit had gedaan of dat had gedaan. Er zijn zoveel opties in je leven. Je kunt het toch niet allemaal weten na het woordje als…
    Indien deze drang erg groot wordt kun je jet gewoon doen. Wekker zetten en opstaan. Gaat dat niet blijf dan lekker liggen en slaap uit. Heeft je lichaam ook al eens nodig.

    1. Door Pauline Rote op 1 februari 2021 om 19:08

      Je slaat de spijker op zijn kop. Accepteren is het woord. En beseffen dat je niet alles tegelijk kunt en achter je keuze staan. En uitslapen is heerlijk! 🙂

  8. Een heel herkenbaar struikelblok. Aan de reacties van de lezers te zien zijn we niet de enige. En dat is best een aangename gedachte.
    Helaas vergeet ik dat ook weleens. Het voeren van een pittige discussie met jezelf is ook fijn om te weten dat er meer zijn die dit doen. Zo weet ik dat ik niet gek ben wanneer ik weer eens flink met mezelf in gesprek ben. 😅

    1. Door Pauline Rote op 1 februari 2021 om 19:06

      Haha nee hoor je bent gewoon menselijk dus 😉
      Velen worstelen hiermee en je leert er vanzelf mee om gaan want je kunt nu eenmaal niet alles tegelijk…
      Dus wees een beetje lief voor jezelf 😉

  9. Door Huub Van Kesteren op 31 januari 2021 om 20:54

    Wat had ik graag willen zeggen dat ik mij niet in dit leuke stuk herkende, maar niets menselijks is mij vreemd … 😉 …

    Ach, een heeft niet ooit iemand gezegd ‘Elk nadeel heb zijn voordeel” …

    1. Door Pauline Rote op 1 februari 2021 om 19:05

      Haha we zijn allemaal maar mensen hè 😉
      En juist die nadelen bieden weer uitdagingen!

  10. Door Leonie op 31 januari 2021 om 19:36

    Gaat dit over mij… 😉
    Zooo herkenbaar zeg…. zit daar nog middenin zeg maar…. leer steeds beter om te accepteren in de keuzes die ik maak..
    Zolang het stemmetje van “had ik maar…” niet de overhand krijgt gaat het vast goedkomen..
    Tenslotte is er morgen weer een dag.. 😊

    1. Door Pauline Rote op 1 februari 2021 om 19:04

      Ja ik denk dat het een proces is… eerst wil je alles meemaken en proeven totdat je beseft dat dat niet gaat en je je eigen ding doet en dan valt het best mee 😉 We leren het wel!

  11. Door Rudy van Miltenburg op 31 januari 2021 om 18:18

    Leuk geschreven en…….inderdaad herkenbaar! Accepteren is inderdaad de beste oplossing. Er komt altijd wel weer een volgende keer en dan heb je weer wat te kiezen. 🙂

    1. Door Pauline Rote op 1 februari 2021 om 19:02

      Zo is dat, je hebt helemaal gelijk! En leuk dat je het herkent 😉

  12. Door Ron Tonkes op 31 januari 2021 om 15:52

    Mooi verhaal Pauline , herkenbaar.. keuzes keuzes keuzes … maar het is goed toch .

    1. Door Pauline Rote op 31 januari 2021 om 16:31

      Dank je Ron!
      En ja het zou goed moeten zijn, daar gaat nu net deze column over 😉

  13. Door Jannette op 31 januari 2021 om 15:19

    Gewoon bijna eng (of niet 😉 ) hoe herkenbaar dit is, toevallig kort geleden nog zulke baalmomentjes gehad en dan baal ik ook weer dat die zo lang blijven hangen ipv. dat ik tevreden kan zijn met wat ik wel heb.. Dit wordt een lang groeiproces vrees ik 😉

    1. Door Pauline Rote op 31 januari 2021 om 16:30

      Troost je met de wetenschap dat je niet de enige bent met deze struggle (en ik ook niet)… de kunst is achter je gemaakte keuze te staan maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan! 😉

  14. Mooi geschreven! Ook erg herkenbaar. Het loslaten is niet mijn sterkste punt.
    Gelukkig heb ik bepaalde keuzes gemaakt waardoor ik niet afhankelijk ben van de ochtend en mooie luchten. Maar zelfs dan heb ik veel mooie kansen gemist. Ik kan het steeds beter loslaten en wachten op een nieuwe kans. 😊

    1. Door Pauline Rote op 31 januari 2021 om 16:29

      Hoi Ronald, dankjewel voor je leuke reactie!
      Ik herken mezelf erin, ik ben ook niet meer afhankelijk van mooie luchten al zoek ik het wel vaak op. En er zijn altijd meer kansen en keuzes, het blijft lastig!

  15. Elke letter van deze column is herkenbaar.

    1. Door Pauline Rote op 31 januari 2021 om 16:27

      Ha Gina, wat leuk dat je het ook herkent en je bent vast niet de enige! 😉

  16. Keuzestress, zo herkenbaar, maar ik accepteer steeds beter en dit leuke artikel helpt! Thanks Pauline

    1. Door Pauline Rote op 31 januari 2021 om 16:26

      Ja echt hè, we hebben misschien ook teveel keus! 😉
      En soms is accepteren best lastig!
      Dank je Esther

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *