Menu

Onderdeel van Pixfactory

Hoe win je een fotowedstrijd?

Vorig jaar was ik één van de zeven juryleden van de Lowland Photo Contest. Tegenwoordig sta ik nochtans niet meteen bekend als een wedstrijd-fotograaf, maar vooral met mijn macrolensje in de aanslag behaalde ik vroeger regelmatig podiumplaatsen in internationale wedstrijden. De laatste jaren ben ik geëvolueerd (ja, je leest het goed) naar een soortenjager die kickt op registratiefoto’s van bijvoorbeeld een woestijnheidelibel. Maar beelden beoordelen kan ik nog steeds hoor. Ik neem jullie dus even mee achter de schermen, want weten hoe een wedstrijd-jurering er aan toe gaat, is op zich al een grote tip…
Het valt me op dat ik regelmatig in de prijzen viel met vertikale beelden. En dit is zeker geen tip hoor, gewoon een vaststelling… Fotograaf: Filip van Boven

Een eerste snelle selectie

Laat ik beginnen bij het begin. Voor deze Lowland-wedstrijd werden net geen 8.000 beelden ingezonden, verdeeld over twaalf categorieën. Die beelden werden naar elk jurylid apart gestuurd met de volgende opdracht: ‘’Selecteer hieruit de betere beelden en zie dat je ongeveer 10% overhoudt. Zo kunnen we op de eigenlijke jurering-dag met de mooiste beelden aan de slag om de eindselectie te maken.’’ Meer dan 7.000 beelden elimineren lijkt een zware klus, maar gelukkig werkten heel wat beelden vriendelijk goed mee: de nochtans aandoenlijke foto’s van Sammy de hond en Minoes de poes gaan er, rekening houdend met het reglement, onherroepelijk uit. Sommige meeuwen en ijsvogels gaan er ook meteen uit. Niet dat ik iets tegen die vogels heb, maar ze horen niet thuis in de categorie zoogdieren, nietwaar? En de leeuwen en giraffen die ik daar ook massaal tegenkom? Nee, die horen thuis in de categorie ‘de Wereld’! Misschien bij deze al een eerste tip om een wedstrijd te winnen… lees het reglement! Simpel toch?

Onze Luke Skywalker in een mandje en wijlen onze Gadjo Dillo (slaap zacht, lieve schat…) op een deken. Ik blijf ze jaarlijks opsturen naar Wildlife Photographer of the Year, hopend op een deftige jury! Fotograaf: Fillp van Boven

De tweede selectie

Deze selectie is gevoelsmatiger en gebeurt met de mindset: “Blijf ik langer dan één seconde kijken?” Om uit die kleine 8.000 beelden een verdere selectie te maken en dit te overleven, moet ik continu en op het ritme van het toepasselijke Staying alive de delete-knop intikken en dit proces enkel onderbreken bij een ‘’Hey, wat is dit?’’, of ‘’Wow, dit is knap!’’ moment. Weet dus goed dat het in een wereld waarin we dagelijks via Facebook en Instagram overladen worden met foto’s, het moeilijk wordt om een jury nog te verrassen. Natuurfotografie evolueert ook verschrikkelijk snel. Een foto die in recente jaren overal in de prijzen zou vallen, wordt nu eventueel een dat-hebben-we-wel-gehad-foto. Een tweede tip zou dus zijn… zie dat je beeld opvalt tussen de massa. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, nietwaar?

Asferico 2011: Tien jaar geleden fotografeerde ik deze bloedrode roofmier op de Kalmthoutse Heide. Zou ze vandaag nog opvallen tussen de massa en een kans maken bij Asferico? Fotograaf: Filip van Boven

De jurering-dag

Met ongeveer 10% van de beelden gaan we dus verder naar een volgende ronde. De leuke ronde. Met een mooie mix van Ollandse en Vlaamsche juryleden komen we coronaproof samen in een grote zaal, gezellig en toch professioneel ingericht om een ganse dag met gelijkgezinden te kijken naar mooie beelden. En om tot een consensus te komen. In elke categorie moeten we 8 beelden selecteren: een winnaar, een runner-up, 3 highly commended beelden en nog 3 extra beelden indien er bij het opvragen van de RAW bestanden nog diskwalificaties zouden volgen. Af en toe volgen leuke discussies over technieken en ethiek elkaar op, maar doorgaans ging de selectie verrassend vlot. Redelijk snel komen de echt goede beelden bovendrijven en zelfs de volgorde van winnaars tot highly commended roepen we dikwijls eensgezind uit. Jaja, mooie selectie en mooi eindresultaat. We mogen trots zijn!

Asferico 2012: Een nest kruisspinnen tegen een venster, de keukenverlichting als tegenlicht, 2 flitsers en de hete adem van bemoeizuchtige kat Gadjo om het nest even uiteen te drijven… meer had de jury niet nodig. Fotograaf: Filip van Boven

De diskwalificatie

En dan volgt de spanning. De RAW beelden worden opgevraagd en… Miserie troef!!! Laat ik het zo stellen, op een gegeven moment vreesde ik dat al ons werk voor niets was en we het hele proces zouden moeten overdoen. Het ene na het andere beeld belandde in een discussie: ‘’Kunnen we dit wel toelaten?’’ en ‘’Dit gaat er toch ver over, nietwaar?!’’ In tegenstelling tot sommige deelnemers hebben de juryleden de reglementen wél gelezen en dus ook de paragraaf over beeldbewerking: met mate en zonder het karakter van het beeld te wijzigen. Ook wij als jury moeten ons aan die regels houden en moeten dus consequent diskwalificeren. Eén voor één zien we onze favoriete beelden sneuvelen… We zien sfeervolle schemerbeelden die blijkbaar in volle zon in het midden van de dag zijn gefotografeerd en winterse taferelen bleken gewoon op een zonnige voorjaarsdag gefotografeerd. Artistieke zwart-wit beelden blijken slechts een uitsnede van 5% van het originele beeld en onze beste vriend Photoshop draaide overuren bij het wegklonen van hele rotspartijen of het toevoegen van nevelslierten. Nog even en we zien beelden van op pinguïns jagende ijsberen… in een felgeel Hallerbos… Zucht.

Asferico 2014: Geen pc-gefoefel… Wel reflectieschermen, flitsers, en uren geduld en geëxperimenteer. En bezorgde wandelaars en nieuwsgierige honden… Fotograaf: Filip van Boven

Conclusie

Net als mijn ervaringen als jurylid, eindigt ook deze column dus onverwacht in mineur. In het mailverkeer met de andere juryleden in verband met de vele te diskwalificeren beelden gebruik ik de zin: ‘’Kan er eigenlijk nog iemand deftig fotograferen?’’ Daar wil ik nu niet op verder gaan want het wordt waarschijnlijk de titel van een volgende column… Nee, ik wil eindigen met nog een laatste tip, een alomvattende tip: wees eerlijk! Ook tegen anderen of tegen een jury hoor, maar vooral en in de eerste plaats tegenover jezelf. Ben je nog wel aan het fotograferen? Ik heb de indruk dat de kunde van de fotografie soms ver zoek is, en vervangen wordt door de kennis van bewerkingsprogramma’s om van mislukte beelden zogezegde wedstrijdfoto’s te maken. Natuur is zo puur en eerlijk, en fotografie is een magisch medium om die prachtige natuur mee vast te leggen. Verdiep je in beide om een goede natuurfotograaf te worden. En ja hoor, gebruik die bewerkingsprogramma’s zeker… om van heel goede RAW-beelden echte TOP-beelden te maken!

De voorbereidingen, het opzoekwerk, de ‘Aha, gevonden-belevenis’ en het nemen van een min-of-meer-gewone-registratiefoto van een woestijnheidelibel in de droge vlakten rond Granada… Eerlijk, mijn soort ‘natuurfotografie’. Fotograaf: Filip van Boven

Geef een reactie

11 reacties

  1. Ik volg Marco Harmsen. Het eindresultaat telt. Als we vroeger foto’s ontwikkelden in de doka, deden we ook dingen die het eindresultaat deden afwijken van het originele. Voor een wedstrijd werden toen ook nooit de negatieven opgevraagd hé…..Waarom wil men nu dan persé de raw-opnames erbij ? Als een digitale foto zo goed bewerkt is, dat een ervaren jury dat niet opmerkt, wat is daar dan mis mee ? Mensen die reglementen opstellen zouden daar eens moeten over nadenken. En als de bewerking zodanig is, dat het geheel onnatuurlijk oogt, of helemaal gekunsteld, tja, dan zal die sowieso uit de boot vallen, toch ?

  2. Een enkele keer waag ik me aan fotowedstijden, maw aan een jurysport. Het is duidelijk dat bij honderden/duizenden inzendingen, het uitpikken van de goede foto’s een uitdaging is. Het lijkt mij dat het ‘één seconde per foto’ jureren, afbreuk doet aan vele goede foto’s die normaliter iets langer bekeken moeten worden om door te dringen. Tijdens een cursus foto’s bespreken vd fotobond die ik een paar jaar geleden volgde kwam zulks ook duidelijk aan het licht. Dat houdt maw in, dat alleen foto’s die onmiddelijk een ‘gevoel’ oproepen, zullen doordringen tot de finale. Ik weet niet hoe het anders zou moeten, maar zou het jammer vinden als fotografen niet meer vanuit hun passie fotograferen, maar om juryleden te imponeren. Het betekent overigens ook niet dat geselecteerde foto’s geen winnaars zijn, alleen wel vanuit een bepaalde ‘snelle’ visie. Waar we binnen onze fotoclub (Beeldspraak) regelmatig over praten, is welke bewerkingen je nu wel of niet mag doen bijv met fotoshop: ik lees in het artikel van van Boven, dat alleen maar minimaal bewerkt mag worden. Ik ben het daar niet mee eens: immers je legt nooit de werkelijkheid vast, de camara doet al heel veel. Of zijn we tegenwoordig zo puristisch, dat een foto een foto is? En wordt het ‘grafisch’ of wellicht een ander soort ‘kunst’ als je behoorlijk gaat bewerken? Het gaat toch om het eindresultaat?

  3. We moeten de dingen niet door elkaar halen hé. Als het reglement bepaalde regels oplegt, dan zijn die heilig. Als er gesteld wordt dat een foto maar matig mag bewerkt worden, dan is dat zo, punt. Maar een ander criterium zou kunnen zijn: hoe vind je het eindresultaat, ongeacht de bewerking ? Dan spreken we over heel andere dingen. Wil je die foto bij jou aan de muur of niet ? Blijf je op een tentoonstelling staan bij die ene foto, of loop je er voorbij ? Op dat moment vraagt de kijker zich niet af hoe de foto tot stand is gekomen…. Om een mooie plaat te maken, kun je vertrekken van een foto, maar door de bewerking iets heel anders creëren, dat toch mooi kan zijn…Ik ben geen wedstrijdfotograaf, maar ik vraag me af of er wedstrijden zijn voor dat soort fotografie ?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

11 reacties

  1. Ik volg Marco Harmsen. Het eindresultaat telt. Als we vroeger foto’s ontwikkelden in de doka, deden we ook dingen die het eindresultaat deden afwijken van het originele. Voor een wedstrijd werden toen ook nooit de negatieven opgevraagd hé…..Waarom wil men nu dan persé de raw-opnames erbij ? Als een digitale foto zo goed bewerkt is, dat een ervaren jury dat niet opmerkt, wat is daar dan mis mee ? Mensen die reglementen opstellen zouden daar eens moeten over nadenken. En als de bewerking zodanig is, dat het geheel onnatuurlijk oogt, of helemaal gekunsteld, tja, dan zal die sowieso uit de boot vallen, toch ?

  2. Een enkele keer waag ik me aan fotowedstijden, maw aan een jurysport. Het is duidelijk dat bij honderden/duizenden inzendingen, het uitpikken van de goede foto’s een uitdaging is. Het lijkt mij dat het ‘één seconde per foto’ jureren, afbreuk doet aan vele goede foto’s die normaliter iets langer bekeken moeten worden om door te dringen. Tijdens een cursus foto’s bespreken vd fotobond die ik een paar jaar geleden volgde kwam zulks ook duidelijk aan het licht. Dat houdt maw in, dat alleen foto’s die onmiddelijk een ‘gevoel’ oproepen, zullen doordringen tot de finale. Ik weet niet hoe het anders zou moeten, maar zou het jammer vinden als fotografen niet meer vanuit hun passie fotograferen, maar om juryleden te imponeren. Het betekent overigens ook niet dat geselecteerde foto’s geen winnaars zijn, alleen wel vanuit een bepaalde ‘snelle’ visie. Waar we binnen onze fotoclub (Beeldspraak) regelmatig over praten, is welke bewerkingen je nu wel of niet mag doen bijv met fotoshop: ik lees in het artikel van van Boven, dat alleen maar minimaal bewerkt mag worden. Ik ben het daar niet mee eens: immers je legt nooit de werkelijkheid vast, de camara doet al heel veel. Of zijn we tegenwoordig zo puristisch, dat een foto een foto is? En wordt het ‘grafisch’ of wellicht een ander soort ‘kunst’ als je behoorlijk gaat bewerken? Het gaat toch om het eindresultaat?

  3. We moeten de dingen niet door elkaar halen hé. Als het reglement bepaalde regels oplegt, dan zijn die heilig. Als er gesteld wordt dat een foto maar matig mag bewerkt worden, dan is dat zo, punt. Maar een ander criterium zou kunnen zijn: hoe vind je het eindresultaat, ongeacht de bewerking ? Dan spreken we over heel andere dingen. Wil je die foto bij jou aan de muur of niet ? Blijf je op een tentoonstelling staan bij die ene foto, of loop je er voorbij ? Op dat moment vraagt de kijker zich niet af hoe de foto tot stand is gekomen…. Om een mooie plaat te maken, kun je vertrekken van een foto, maar door de bewerking iets heel anders creëren, dat toch mooi kan zijn…Ik ben geen wedstrijdfotograaf, maar ik vraag me af of er wedstrijden zijn voor dat soort fotografie ?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Filip van Boven

Filip van Boven

Filip van Boven is een macrofotograaf met een passie voor libellen. Hij doorkruist daarvoor heel Europa, waarbij natuurbeleving steeds primeert.

Meer columns van deze auteur

Deze artikelen vind je vast ook interessant: