Wintertaferelen zijn helaas zeldzaam geworden in Nederland, maar voor het fotograferen van ijsstructuren heb je niet eens zoveel vorst nodig. Op momenten dat het licht vriest, heb je al mooie kansen en kun je op zoek gaan naar kleine plassen in weilanden. Je vindt in die bevroren plassen de mooiste vormen en kleuren; je kunt je fantasie er helemaal op loslaten. Het is een vorm van fotografie die een beetje tegen abstracte fotografie aan schuurt en je meeneemt in winterfotografie met eigen betekenissen.
Waar kun je gaan zoeken ?
De foto’s in dit artikel komen van bevroren plassen in weilanden, op kale akkers van maisvelden of op bospaden. Als het veel heeft geregend en er veel plassen zijn, komt daar na één nacht vorst al een mooi ijslaagje op. Op die plekken verschijnen in het ijs de meest mooie vormen en structuren. Akkers, bijvoorbeeld lege maisvelden, hebben mijn voorkeur, want daar heeft het doorzichtige ijs een donkere ondergrond. Dat geeft een mooi effect aan de ‘figuren’.
Soms moet je er ‘s ochtends wel vroeg bij zijn, want door de zon kunnen de plasjes ook zo weer ontdooien en de ijsstructuren dof worden. Vers ijs op het begin van de dag is het meest helder en het mooist! Je kunt vooraf in de winter al kijken naar kansrijke plekken, ook als het nog niet vriest. Komt er dan vorst dan kun je daar gelijk naar toe rijden en op zoek gaan naar de mooie ijsstructuren.
Zoektocht in het onbekende…
Het is een ontspannen zoektocht om in de plassen te speuren naar mooie structuren, lijnen en fantasiefiguren. Het vraagt wel een bepaalde manier van kijken: je bent in de bevroren plassen op zoek naar kleine delen die je op een bepaalde manier raken of aanspreken. Soms is het stukje dat je fotografeert maar 10 x 10 cm groot. Soms is het beeld heel abstract en zie je er geen betekenis in en is herkenning moeilijker. Vaak zie je opeens een fantasiefiguur of heb je een heel mooi lijnenspel. Of je treft kleurrijke beelden met vervallen bladeren, waar je de betekenis direct herkent.
Het bijzondere is dat je bij deze fotografie met unieke onherkenbare verassende beelden bezig bent. Het heeft geen betekenis en feitelijk ook geen onderwerp. Het is iedere keer een verassing of jij er iets in ziet. Bijzonder is dat je er helemaal in op kunt gaan en het is een ontspannen bezigheid. Je focus ligt helemaal op kleine delen in een groter geheel. Als je de schoonheid of de essentie van iets kleins wilt laten zien, heb je vooral veel rust en tijd nodig bij je zoektocht om er iets moois te maken. Maar het is de moeite meer dan waard!
Techniek
Het vastleggen van ijsstructuren vraagt wel om techniek, maar de aanpak is niet moeilijk. Voor de scherpte is het belangrijk dat je vrijwel loodrecht naar beneden kunt fotograferen. Tegelijkertijd is het ijs heel fragiel en je kunt het gemakkelijk breken. Het ijs is nog maar heel dun. Een statief kan handig zijn en een polarisatiefilter om de weerspiegeling te drukken. In mijn geval heb ik voor deze foto’s een 24- 105mm lens gebruikt. Soms met een beetje onderbelichting om de witte delen wat te ‘drukken’. Bij kleinere plasjes is het vrij gemakkelijk, bij grotere plassen iets moeilijker om recht boven een mooi stukje met ijsstructuren te komen.
Op zoek naar een mooie compositie of mooie afgebakende vormen is een zoektocht met wikken en wegen. Verstorende elementen kunnen je stukje net uit balans brengen en het bijzondere is dat alles vastligt in het ijs. Je kunt niet even iets verleggen en je moet het doen met dat ene stukje. De belevenis is een bijzondere ervaring om op te gaan in een volstrekt eigen wereld waar jij de betekenissen aan kunt geven en steeds kunt wisselen van perspectief.
Nu nog hopen op een mooie winter….
