-
Wie is Andius en hoe is jouw passie voor natuurfotografie ontstaan?
Ik ben 64 jaar, vader van twee volwassen kinderen en grootvader van twee kleinzoons en één kleindochter. Ik woon samen met mijn grote liefde: Anita. Na een loopbaan in het bankwezen en in consulting, ben ik sinds twee jaar gepensioneerd. In 1987 woonden we in Veldhoven en ging ik regelmatig de natuur in de omgeving in. Zo bezocht ik de Strabrechtse Heide, waar de vogels mijn aandacht trokken. Ik begon ze ook met een camera vast te leggen. Door het drukke gezins- en werkzame leven is er tot 2003 verder niet veel van gekomen. Ik was inmiddels gescheiden en pakte de camera weer op.
-
Naast vogels zie je duidelijk je voorliefde voor wildlife en zoogdieren. Kun je vertellen waarom?
In de begin periode was ik veel in de Oostvaardersplassen en fotografeerde ik met name vogels. Toen ik in 2006 een relatie kreeg met Anita stimuleerde ze mij om betere apparatuur te kopen en met haar op safari naar Kenia te gaan. Daar is mijn belangstelling voor zoogdieren begonnen. In Nederland fotografeerde ik de eerste zoogdieren vanuit hutten en op de Hoge Veluwe.
-
Ga je bewust op zoek naar je “modellen” of laat je je ook wel verrassen als je op pad gaat?
Vroeger liep ik vooral vrij rond en fotografeerde wat ik tegenkwam. Op vakantie gingen we vaak op zoek naar specifieke soorten. Zo zagen we op één reis bijna 40 verschillende wilde honden. In 2014 kreeg ik problemen met mijn schouders en mocht ik tijdelijk geen zware spullen meer tillen. Ik ben toen hutfotografie gaan doen.
As ik een hut boek heb ik de modellen in gedachte, of het nu gaat om de grutto, ijsvogel of zoogdieren als boommarter en vos. Na de bijdrage aan het boek over hutfotografie, heb ik een tijdje minder hutten bezocht, maar tegenwoordig boek ik weer af en toe een hut op zoek naar speciale soorten.
Tegenwoordig loop ik met name in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Op een dag wel 20 kilometer. Dat gebied ken ik inmiddels heel erg goed. De territoria van verschillende vossen en hun families zijn bij mij bekend, waardoor ik ze makkelijker tegenkom. Mede door tijdens de wandeling ergens te wachten. Ook naar de vaste bronstplekken van de damherten hoef ik niet te zoeken.
-
Hoe bereid jij je voor als je gaat fotograferen?
De voorbereiding voor een fotowandeling is vaak minimaal. Alles staat namelijk iedere dag klaar. Of het nu gaat om de opgeladen batterijen of lege kaartjes. Kortom, drinken en eten klaar maken en zorgen voor kleding, die past bij het weer, en ik kan op stap. Ga ik naar een hut, dan pak ik altijd de avond van tevoren.
Soms bezoek ik een voor mij nieuw gebied. Dan kijk ik eerst naar waarneming.nl om uit te vinden wat er te zien is. Ook kijk ik of het in de Pixfactory gidsen staat van fotografie locaties.
Voor reizen bereid ik me uitgebreid voor. Ik lees me in over de dieren en de ecosystemen waarin ze leven. Via YouTube en Google zoek ik het internet af, om zo goed mogelijk voorbereid te zijn. Daar haal ik veel plezier uit. Bij een herhaalbezoek kijk ik ook eigen beelden terug om te kijken hoe het beter kan.
-
Je hebt al vele reizen gemaakt en meerdere soorten voor je lens gehad. Heb je nog een bucketlist of droom?
Reizen bieden vooral prachtige herinneringen. Zo zat ik ooit op een reis op de grond vlakbij wilde honden, die gingen drinken. Ze waren uiterst voorzichtig, omdat ze eerder dat jaar een familielid waren verloren aan een krokodil. Tijdens een andere reis, zag ik in de nacht een luipaard komen drinken voor de hut, waar wij in zaten. Door dit soort herinneringen heb ik mijn hart verpand aan Afrika. Graag zou ik daar vele maanden per jaar doorbrengen, maar dat is niet haalbaar.
-
Hoe ver ga jij om die ene foto te maken? Of wat zou je juist nooit doen?
Uiteraard wil ook ik graag mooie foto’s maken. Daar ga ik best ver voor. Lang wachten, in de modder of tussen de brandnetels of poep liggen hoort daarbij. Belangrijk is dat je altijd het welzijn van de dieren prioriteit geeft. Dit voorjaar zat ik, samen met twee fotografen bij een burcht van een wilde vos. De welpen lieten zich zien, terwijl wij op afstand bleven. Omdat de ouders niet kwamen besloten wij weg te gaan. We wilden namelijk niet de oorzaak zijn van het wegblijven van de ouders.
Bij hutfotografie wordt vaak ver gegaan voor die ene foto. Zo begeleidde ik ooit reizen naar Polen, waar natuurlijk voer werd neergelegd om wolven voor de hut te krijgen en te fotograferen. De wolven lieten zich de eerste keer niet zien, daar hun levende prooien door het relatief warme weer hoger in de bergen zaten. Toch zou ik in Nederland nooit wolven voeren. Hier weet je zeker dat het natuurlijk gedrag dan verdwijnt. Op een andere reis, die ik begeleidde, fotografeerden we een nest van zwarte spechten vanuit een camouflage tentje. De afstand was wat groter dan ideaal, maar nestfotografie vraagt extra voorzichtigheid.
-
Naast vogels en wildlife heb je ook creatieve projecten. Hoe ga jij daarvoor te werk?
Sinds een aantal jaar werk ik veelal projectmatig. Onder begeleiding van Bart Siebelink heb ik een spreeuwenzwermen project gedaan. Dat was ontzettend inspirerend. Hij trok mij uit mijn comfortzone en liet me via allerlei oefeningen zien wat er kon. Uiteindelijk heb ik een persoonlijk boek gemaakt met foto’s en verhalen en gedichten uit mijn eigen leven.
Daarna ben ik twee projecten gestart. De eerste over vossen en de tweede over vogels in het centrum van Amsterdam. In het vossen project heb ik afgelopen najaar twee voorleesboekjes gemaakt voor mijn twee kleinzoons.
Het stadsvogel project gaat moeizamer. Meestal fotografeer ik overdag, als het licht niet optimaal is. Er zijn zeker leuke beelden bij, maar er zit onvoldoende lijn in, om bijvoorbeeld een echt goede serie voor een wedstrijd te maken.
Zonder de begeleiding vind ik het lastig om mezelf te blijven uitdagen. Inmiddels gebruik ik regelmatig ChatGPT voor mijn project reviews. Grappig genoeg geeft die me aan waar ik me verder kan ontwikkelen.
-
Hoe zorg je ervoor dat je jezelf blijft inspireren?
Inspiratie heb ik in het begin vooral gekregen door veel naar andere fotografen te kijken en workshops te volgen bij o.a. Loulou Beavers en Andrea Gulickx. Ook deed ik workshops straatfotografie, nachtfotografie en portretten. Tegenwoordig zit ik dagelijks op YouTube en zoek ik inspiratie bij technische en creatieve fotografen. Misschien wel de grootste inspiratie is het moois dat de natuur te bieden heeft.
In het veld probeer ik het geleerde toe te passen. Zo gaan mijn fotomaat Ed en ik regelmatig aan de slag met meervoudige belichting, als we in een hut zitten en er niet veel bijzonders gebeurt. Of ik neem een lensbaby lens mee als ik vossen ga fotograferen.
Momenteel probeer ik twee nieuwe zaken uit. Allereerst maak ik meer video’s in het veld. Erg leuk om te doen en best een stevige leerschool. Verder ben ik begonnen om zelf foto’s af te drukken. Met mijn huidige printer is dat niet optimaal, maar het is wel een goede leerschool.
-
Wat zou je nog aan andere natuurfotografen willen meegeven?
Geniet bovenal van de natuur en de herinneringen. Mooie foto’s zijn een kers op de taart.
