Licht is alles
Meestal fotografeer ik de vogels tegen het zeewier met de zon in de rug. Door dan wat onder te belichten wordt het wier extra donker, en de vogel steekt daar dan mooi tegen af.
Niks mis mee, maar toen ik aan het einde van de eerste dag – na nog wat foto’s van een kanoet tussen het wier te hebben gemaakt – even was gaan zitten om de omgeving rustig op me te laten inwerken, zag ik dat het wier met laag tegenlicht heel anders kleurde. De lage zon scheen namelijk deels door het wier heen en zorgde voor een waar kleurenfeest van bruin, oranje en geel. Wauw! Dat bood kansen, en ik besloot dan ook er de volgende dag wat tijd in te stoppen. Alles wat ik nodig had: het wier, die kanoet en natuurlijk de zon. Maar zonder die drie ingrediënten ging het natuurlijk niet lukken. Duimen dus dat de zon er weer zou zijn en de vogel niet was gevlogen.
Drie uit drie
De volgende dag begon bewolkt, maar ik had de zon toch pas einde van de dag nodig, dus ik hoopte erop dat ‘ie nog tevoorschijn zou komen. Gelukkig brak de zon inderdaad halverwege de middag door, waardoor ik mijn programma zo inrichtte dat ik bij de laatste uurtjes zon op de goede plek zou zijn. Ruim op tijd was ik ter plaatse en al gauw vond ik een groepje vogels, waaronder ook de kanoet van de dag ervoor, die allemaal druk bezig waren voedsel uit het zand te pikken. De drie factoren die ik nodig had waren aanwezig, nu moest ik zelf nog aan de slag. Om wat gevoel te krijgen voor het juiste standpunt begon ik met het maken van testfoto’s.
Na wat proberen was het me duidelijk dat ik echt recht tegen het licht in zou moeten fotograferen, omdat alleen dan de kleuren goed tot hun recht zouden komen. Ook moest het standpunt laag zijn, omdat op die wijze niet alleen het onderwerp het mooist zou ‘loskomen’ van de omgeving, maar ook het effect van de ‘bokeh-ballen’ het sterkst was.
Het zand van Helgoland is mooi en kenmerkend licht van kleur, bijna tegen het wit aan – een eigenschap die ik vaak dankbaar gebruik in mijn foto’s. In dit geval echter, was te veel van dit wit naar mijn idee verstorend, dus ik moest op zoek naar een plek van waaruit het niet al te veel zou opvallen. Na wat heen en weer kruipen door het wier, vond ik een plek die goede kansen bood. Laag genoeg voor de kleurige ballen in de achtergrond, en zo gelegen dat het witte zand tot een minimum was beperkt.
Voor wat de belichting betreft bleek – na wat experimenteren – dat net iets minder dan 2 stops overbelichten het beste resultaat opleverde. Het uitgebeten wit bleef hierbij tot een minimum beperkt, en de details in het verenkleed van de kanoet (met name de witte randjes van het verse kleed) bleven zo goed zichtbaar.
Het feest kan beginnen en een laatste hobbel
En net toen ik dus dacht alles uitgevogeld en onder controle te hebben dook er nog een klein probleempje op dat me niet eerder was opgevallen: de kanoet bleek een wond te hebben aan de zijkant van zijn nek. Die was – als de vogel naar links liep – duidelijk te zien, en vond ik niet echt een smakelijk gezicht. De vogel liep gelukkig voortdurend heen en weer tijdens het foerageren, maar deze imperfectie (die gelukkig voor de vogel zelf geen consequenties leek te hebben) reduceerde mijn kansen natuurlijk wel direct met de helft – want alleen wanneer de vogel naar rechts liep zag deze er ‘netjes’ uit.
Gelukkig kwam na een tijdje te hebben liggen wachten het ‘perfecte moment’, waarbij de vogel even vlak voor me stil stond, de zon laag door het wier achter de vogel scheen en dus alle puzzelstukjes keurig op hun plek vielen. Missie geslaagd!
Nadat ik uitgefotografeerd was, klopte ik het zand van mijn kleding en ging ik richting het appartement. Daar bleek alles niet alleen vreselijk naar rottend zeewier te ruiken, maar ook dat de nodige beestjes zich in mijn fotorugzak en kleding hadden genesteld. Yek! Maar goed, je moet er soms wat voor over hebben ….
Gebruikte apparatuur en instellingen hoofdfoto:
Nikon Z9 met Nikkor Z 400mm f/2.8 TC VR S @560mm | 1/1250s | f4 | ISO1800 | 1, 2/3 stops overbelicht | uit de hand genomen, leunend op mijn elleboog.
