Column: Leven in een sprookjeswereld

Het is maandag en de weersverwachting is niet denderend. Ik verwacht dan ook weinig drukte, maar schrik van het aantal auto’s op de parkeerplaats. Nergens in Nederland is het officieel vakantie; toch moet er ergens een regio vrij hebben. Het blijken toch voornamelijk Nederlandse kids en tieners die ik er zie rondlopen, te veel om aan schoolreisjes toe te schrijven.

Sprookjeswereld

De Efteling is één grote sprookjeswereld. Ik hou van alle details, van een moderne wachtrij tot de attracties zelf. Het maakt je beleving helemaal compleet. Even vergeet je de boze buitenwereld. In de Efteling is alles perfect en zie je alleen blije gezichten.

In die perfecte wereld valt het aantal ‘perfecte poppetjes’ op. Met natuur heeft het nog weinig te maken. Ik doel dan op de pubers van tegenwoordig. Duidelijk beïnvloed door sociale media verdwijnt hun huid onder een dikke laag plamuur. Waar zijn de gezichten met puistjes van weleer gebleven? Nepwimpers die zo lang zijn dat je ze zelf continu in beeld moet hebben en nog langere nepnagels waar je je smartphone nog amper mee kunt vasthouden. Lekker handig… Uiteraard met bijpassend handtasje dat superonhandig wordt vastgehouden. En dan heb ik het nog niets eens over het eigen gesproken taaltje. Het is al even overdreven als dat wat ze op sociale media zien. Alles behalve vrij van fouten overigens. De onderwijsbond heeft absoluut gelijk waar het om de taalvaardigheid gaat…

De iets oudere bezoeker, de twintigers, gaat nog een stapje verder in het streven naar perfectie. De botoxlippen pruilen je tegemoet. Reusachtig, buitenproportioneel, nepper dan nep. Het zou in het (helaas vanwege onderhoud gesloten) Carnavalfestival niet misstaan.

Een ideale sprookjeswereld vol nepmensen. Is dat niet wonderlijk? Een modern sprookje op zich…

De perfecte foto

Niet alleen jonge mensen kunnen er wat van, op sociale media is het in onze fotografiewereld vaak niet anders. Gelukkig nog wel zonder de hinderlijke, veel te snelle influencetaal. Wat is dat toch met hét prefecte plaatje van dé perfecte plek of dé perfecte soorten? Waar is de eigenheid gebleven? Het avontuur dat natuurfotografie heet?

We zijn in een rare spagaat beland. Een aantal trendsettende fotografen is al jaren bezig met hét perfecte plaatje, dat een combinatie is van kundigheid in het veld én een stevige dosis (kundige) nabewerking. Een soort verheerlijking van de werkelijkheid, maar nog wel ontstaan vanuit echte foto’s. Op dit moment verdedigen zij zich op sociale media dat het geen AI-beelden zijn.

Want ja, AI tovert ook met één druk op de knop een perfect plaatje uit. Een leek ziet het verschil niet meer tussen echt en nep. Een professional overigens ook vaak niet meer, gelet op hoeveel AI-beelden er gedeeld worden in fotografiegroepen. Is iets té perfect, dan is de kans groot dat het nep is. Maar was dat niet waar de zojuist genoemde fotografen mee bezig waren? Wat dan wel weer raar is, dat zij AI-verwijten krijgen en dat AI-beeld dan wel weer geaccepteerd wordt.

Vooropgesteld, ik ben totaal niet tegen AI (evenmin tegen de knappe bewerkingen overigens). Het is een nieuwe ontwikkeling. Je kunt je er tegen verzetten, maar dat haalt toch niks uit. Je moet met de vaart der volkeren meegaan. Waar ik me wél aan erger zijn mensen die AI als echte foto verkopen, zodat wij fotografen ons toch steeds weer moeten verdedigen. En ja, het is absoluut frustrerend dat al die neppers eindeloos veel meer likes scoren.

Dat zegt misschien niet zoveel over ons, maar over de huidige tijd waarin we leven. Daarmee kan ik constateren dat ‘ik oud word’. Kennelijk leeft de jonge generatie graag in hun eigen Efteling-droomwereld, waarin het niet uitmaakt of iets echt of nep is, zolang het er maar fijn is. Of in ieder geval fijn overkomt voor de buitenwereld. Iraanse raketten zijn er eventjes niet, net zo min als gigantische mensenmassa’s op hotspots of een rimpeltje in het gezicht. Een wereld zonder kapotte wasmachine, uitgebloeide bloemen, verkoudheid of een net iets te lege koelkast met als gevolg een net iets te eenvoudige maaltijd.

Zo, terug naar mijn Zweedse sprookjeswereld, waar ik deze week mijn eerste spuitje haalde die de gevolgen van een potentieel toekomstige tekenbeet moeten voorkomen. Zo perfect is het dus toch ook weer niet. Gelukkig maar, want anders was er al snel niks meer aan.