Fraai verenkleed en gele poten
Terwijl ik de plek nader waar ik hem heb zien vliegen, minder ik vaart en speur naar de vogel. Op het moment dat ik hem zie heb ik er spijt van dat ik de camera niet bij de hand heb. Ik weet dat als ik uitstap om deze uit de kofferbak te pakken, de vogel er hoogstwaarschijnlijk vandoor gaat. Ik besluit een stuk achteruit te rijden voordat ik uitstap en de camera pak. Zo gezegd, zo gedaan. Gelukkig zit de telelens op de camera, met dank aan de edelherten. Als ik weer instap, zie ik de buizerd opvliegen. Nu duikt hij aan de andere kant van het pad het bos in. Dat is gunstig, want nu kan ik hem links van me uit het raam fotograferen. Mits ik hem weer vind natuurlijk. Stapvoets rijd ik weer vooruit en al snel zie ik hem weer zitten. Ditmaal behoorlijk dichtbij op een tak zoekend naar evenwicht. Wat een prachtige vogel is het toch! Fraai verenkleed, gele poten en dan die blik! Ik stop, pak de camera die naast me op de stoel ligt en steek die door het geopende raam naast me. De voorkeuzeknop op stand 1 zorgt voor een sluitertijd van 1/800 sec, een maximaal open diafragma en auto-ISO. Prima instellingen voor het uit de hand vastleggen van mijn onderwerp. Ook de puntscherpstelling komt nu goed van pas. Ik maak de eerste foto’s.
Storende takjes
Omdat er wat storende takjes in de voorgrond zijn rijd ik een stukje vooruit, maar ook in deze positie is de voorgrond niet geheel tak-vrij. Net als ik voor een beter standpunt nog een paar meter verder wil rijden, zie ik achter me een auto naderen, vast ook een van de vele fotografen van de bronst. Wil de auto mij kunnen passeren moet ik verderop meer aan de kant parkeren en zal de buizerd even moeten wachten.
Terug op de plek
Als ik even later weer terug ben op de plek van zojuist, zie ik dat hij weer van tak heeft gewisseld. Gelukkig heeft het gemanoeuvreer met de auto’s hem niet dieper het bos in gejaagd. Hij zit nu zelfs nog mooier voor de foto. Voor ik weer de camera grijp controleer ik voor en achter me het pad: gelukkig geen auto te bekennen. Met de vogel weer in het vizier check ik de ISO. Die zit op 2500 in deze donkere omstandigheden. Aan de hoge kant vind ik. Ik leg mijn muts op de bovenkant van de geopende ruit naast me en laat de lens daarop steunen. Op die manier kan ik de camera aardig stil houden. Ik verleng de sluitertijd naar 1/320 seconde waarmee de auto-ISO op 1600 komt.
Op één poot
Het valt me op dat hij nu op een poot op de tak zit. Blijkbaar voelt hij zich op z’n gemak en ik neem de tijd voor het fotograferen. Behalve op de vogel let ik op de omgeving. Hoe is de achtergrond? Is er iets dat stoort in de voorgrond? De bokeh vind ik mooi en de kop van de vogel past er precies tussen. Twee lichte vlekken rechts van de vogel vind ik echter storen en ik rijd een stukje vooruit om ze op die manier misschien uit beeld te krijgen.
Nog niet oké
Ook de volgende positie vind ik niet geheel oké. Nog steeds een vage lichte vlek en bovendien een donkere boomstam in de achtergrond.
Ik rijd nu maar wat achteruit en kijk hoe de achter- en voorgrond ten opzichte van de vogel hierdoor weer veranderen. Eenmaal het beste standpunt met de auto ingenomen maak ik meerdere foto’s en wacht ik af tot de vogel andere houdingen aanneemt. Dat ‘beperkt’ zich tot het veranderen van zijn kijkrichting. Naar links, naar rechts, schuin omlaag en recht in de camera. Steeds als hij zijn kop draait druk ik af. Ik zei het al: ‘Die fascinerende blik’! Ik geniet. Maar niet voor lang want in de achteruitkijkspiegel zie ik de volgende auto naderen. Zal ik weer ruimte maken en terugkeren? Ik besluit van niet. Het is mooi geweest en leg de camera ditmaal op de grond voor de bijrijdersstoel. Voor ik het raam sluit groet en bedank ik de vogel en vervolg het pad richting het brede asfalt.
Toch nog feest
Leek het aanvankelijk vandaag geen feestdag te worden met de herten die buiten beeld of te ver wegbleven, de buizerd maakte heel veel goed. Tevreden vervolg ik mijn weg huiswaarts en bedenk om voortaan maar de rugzak op de bijrijdersstoel te leggen. Op die manier is de camera toch binnen handbereik. Je weet maar nooit welke vogel je pad kruist.
Lees hier meer over de buizerd in onze soortbeschrijving.
