Sneeuw maakt details van bomen zichtbaar
Op de eerste ochtend dat er sneeuw ligt, zorg ik dat ik vroeg in de natuur ben. Niet ver van de plek waar ik start, valt mijn oog op een boom met een enorme tak. Het laagje sneeuw op de donkere takken maakt dat ontelbare details zichtbaar worden. De dikke besneeuwde tak speelt in deze foto voor mij de hoofdrol. Niet alleen vanwege diens prominente zichtbaarheid, maar het zorgt ook voor een verbinding tussen de linker- en de rechterkant van de foto.
Schoonheid en ongemak in één beeld
Een dag of wat later ga ik opnieuw ’s morgens vroeg op pad. Er wordt die ochtend gewaarschuwd voor hevige sneeuwval, met code oranje voor de provincie waar ik mij bevind. Toch weerhoudt mij dit niet om de te gaan. Het wordt inderdaad een ochtend waar ik enige moeite moet doen om mij door de sneeuw(val) te bewegen. De hoeveelheid sneeuw zorgt in de bosrijke omgeving voor een muisstille en feeërieke sfeer. Even verderop moet ik een doorgaande weg oversteken. Direct was ik enthousiast omdat de weg in de verte in de sneeuw lijkt te verdwijnen. Een kleine heuvel in de weg zorgt voor de nodige diepte. Op het moment dat ik dit tafereel wil fotograferen, komt er een auto voorbijrijden. Eenmaal gepasseerd besluit ik de foto te nemen met de auto erop. Zo hoop ik in één beeld zowel de schoonheid als het ongemak van de winter te vangen.
Sprookjesbomen, mythe of realiteit
In de omgeving waar ik voor een groot deel van het jaar woon, zijn een flink aantal wegen die erg fotogeniek zijn. Fotogeniek door de bomen die er aan weerszijden van staan, maar ook de bijna oneindigheid waarin zij lijken te verdwijnen. Een van die wegen springt er bij mij in ieder geval uit. Het is een smalle doorgaande weg door het bos met aan weerszijde ‘sprookjesbomen’, zoals ik deze noem: bomen die door hun hoge leeftijd fraai gevormd zijn. Met dikke kronkelende takken die elkaar boven de weg ontmoeten. Zo vormen zij als het ware een erehaag voor hen die zich over deze weg verplaatsten. De sneeuw deze ochtend op deze bomenweg maakt dat ik vandaag echt in dit sprookje geloof.
Surrealisme langs de weg
Langs een andere weg staat een lange rij bomen met nagenoeg kaarsrechte en donkere stammen. De bomen staan hier ook nog eens op korte afstand van elkaar. Hierdoor lijkt het alsof de bomen de weg als enorme wachters waken over de weg. Sowieso al een bijzonder gezicht en door de hoge herhaling fotogeniek. Wanneer ik die ochtend bij deze weg aankom, lijken de boomstammen nog donkerder van kleur. De wind heeft die ochtend namelijk sneeuw tegen de zijkant van de bomen geblazen. Hierdoor is het contrast tussen licht en donker extra versterkt. Bij het zien van deze ‘wachters’ speelt het begrip surrealisme door mijn hoofd. De foto die ik neem, noem ik dan ook ‘Surrealisme langs de weg!’
Dame met haar hond
Tot slot van deze foto-ochtend begeef ik mij naar een pad door het bos. Ook daar is het, door de sneeuwval, het nemen van een foto de moeite waard. In de verte zie ik plotseling een gestalte verschijnen met iets dat op een hond lijkt. Bewust wacht ik totdat gestalte dichtbij genoeg genaderd is, zodat duidelijk is dat het een dame met haar hond betreft. Door de lichte sneeuwval is de persoon als zodanig niet herkenbaar. Het levert mij in ieder geval wel dé foto van de dag op.
Tot slot
Alle opnames maakte ik met mijn Fujinon XF140-50mm f/2.8 zoomlens, waarbij ik deze volledig heb ingezoomd. Hierdoor haal ik niet alleen de achtergrond naar voren, maar maak de foto als het ware plat. Hierdoor komen meer details tot hun recht.
