Getipt
In het voorjaar 2022 vroeg een goede kennis of ik de bosparelmoervlinder wel eens wilde fotograferen. Eerlijk gezegd had ik nog niet eerder van deze vlinder gehoord, maar antwoordde dat ik dat wel graag wilde. Verder meende zij dat deze vlinder het mooist was met gesloten vleugels. Daarop zouden namelijk de parelmoer vlekken zichtbaar zijn. Nadat mij de locatie in het oor gefluisterd was, zocht ik de nodige informatie over deze vlinder op. Nu wist ik niet alleen hoe de bosparelmoervlinder eruitzag, maar vooral ook op welke bloem(en) ik deze vlinder mogelijk kon vinden.
Vinden is eerst weten wat je moet zien
Gewapend met de nodige kennis en tips liep ik op een vroege ochtend over het zandpad door het aangegeven gebied. Een door houtkap ontstane open strook door het bos waar de bosparelmoervlinder zich thuis voelt. Op de foto’s op internet wist ik hoe de bosparelmoervlinder eruit moest zien, maar had nog geen idee hoe deze er in het echt uit zou zien. Plotseling viel mijn oog op iets bruins in het gras. In eerste instantie dacht ik aan (weer) een bruin verkleurd berkenblad. Kijkend door mijn camera met zoomlens ontdekte ik tot mijn vreugde dat het bruine werkelijk een bosparelmoervlinder was. Nu wist ik wat ik moest zien om de vlinder in het echt te vinden.
Gele composiet als verkenningspunt
Mijn eerste vondst zat aan een grasstengel, iets waar ik het niet direct had verwacht. Wel zou de bosparelmoervlinder, volgens de informatie, een voorkeur hebben voor de bloemen van gele composiet. Zo begon ik alle, langs het pad, voorkomende gele bloemen af te speuren. Op een van de volgende ochtenden vond ik inderdaad een mooi exemplaar zittend op een gele, nog gesloten, bloem. Hierbij had ik qua compositie geluk. De achtergrond van de bloem met de vlinder daarop was qua positie namelijk geheel ‘leeg’.
Van inactief naar actief
Normaal gesproken ga ik om vlinders te fotograferen voor dag en dauw op pad. Vlinders hebben namelijk zonnewarmte nodig om actief te worden. Voordat de zon op is en voldoende kracht heeft zijn de insecten inactief en blijven dus veelal roerloos zitten. Dit is het moment waarop de vlinder het gemakkelijkst te fotograferen is. Het nadeel is dan wel, voor zover je van een nadeel kunt spreken, dat de vleugels gesloten zijn. In het geval van de bosparelmoervlinder is de verschijning, zo heb ik ervaren, mooi zowel met de vleugels open als gesloten.
Een seizoen zonder succes
In het jaar 2023 ging ik opnieuw met grote regelmaat naar het bewuste pad waar de bosparelmoervlinder te vinden was. Helaas bleef het succes uit. Wel vond ik op een andere locatie de kleine parelmoervlinder. Een evenzo prachtige vlinder en ook een liefhebber van gele bloemen, waaronder het biggenkruid.
2025 een goed bosparelmoervlinderjaar
Dit jaar ging ik, na 2024 overgeslagen te hebben, op een vroege ochtend opnieuw op zoek naar de bosparelmoervlinder. Ook nu weer bezocht ik de open strook in het bos en hoefde niet ver te lopen om te vinden waarnaar ik op zoek was. Op de bloemen van het Jacobskruiskruid zaten twee exemplaren naast elkaar. Mijn dag kon niet meer stuk toen ik nog meerdere exemplaren vond. Ook de volgende ochtenden was het al snel raak en vond ik meerdere exemplaren. Het had alle schijn van dat 2025 gelukkig een goed jaar was voor de bosparelmoervlinder.
Niet op geel, maar op wit
Na tip van een ouder echtpaar daags te voor, ging ik de volgende dag eens niet in alle vroegte op pad, maar juist laat in de middag. De dame liet mij tijdens de ontmoeting namelijk een foto zien die zij eerder maakte van een bloeiende bramenstruik. Hierop waren welgeteld zeven bosparelmoervlinders te zien! Zij adviseerden mijn blik vooral te richten op bloeiende bramenstruiken. Dus in plaats te zoeken op gele bloemen, ging ik nu ook zoeken op de witte bloemen van de braam.
