Zo was dit een vogel die mooi bleef zitten, dat biedt uiteraard kansen. Alleen komen die paaltjes mijn neus uit en wil ik iets anders. In mijn hoofd heb ik de torenvalk laag vliegend over het gras, met een mooie gekleurde bokeh in de achtergrond. Met dit voor ogen, verplaats ik mij in de positie met de rug in de wind. Mede om de reden dat ze altijd tegen de wind in hangen. Zo kan ik de torenvalk oppikken tijdens het opvliegen wanneer ze recht op mij afkomt. Dit was puur mijn theorie en diende nog maar te gebeuren. Het eerste wat ik had bedacht gaat goed, ze vliegt op mij af, tegen de wind in. Maar het gaat niet helemaal zoals ik voor ogen had.
Ze besluit voor mijn snufferd te landen. Op zich niets mis mee, daar kan ik ook wel wat mee. Wellicht een mooi portret maken of iets dergelijks. Ik tijger door het gras en hou de reactie van de torenvalk op mijn bewegingen nauwlettend in de gaten. Om mijn kansen niet te verspillen hou ik voldoende afstand.
Maar dan opeens loopt ze naar een plasje, deze was inmiddels ook goed gevuld door de regen van de afgelopen dagen. Ze doopt voorzichtig haar snavel in de regenplas en neemt een slokje. Voorzichtig dipt ze met haar buik in de regenplas en kijkt al lettend om zich heen. De buik gaat steeds vaker en dieper de plas in.
Ze rolt daarna haar kopje door het water. Je ziet het knipvlies sluiten wanneer ze dit doet. Gevolgd door het uitslaan van haar vleugels om zich goed onder de oksel te wassen. Al snel resulteert dit in een spetterende baddersessie. Wellicht is dit iets wat je herkent wanneer je in hutten fotografeert. Maar zo in het wild had ik nog niet eerder meegemaakt. In het begin gebruikte ik de teleconverter, maar al snel viel mij op dat dit te dichtbij was. Wanneer ze de vleugels zou uitschudden, zou dit niet meer op het beeld passen. Ik paste dit aan door de converter naar boven te flippen en op 400mm verder te fotograferen. Qua sluitertijd en ISO houd ik alles hetzelfde om de hoge snelheid, waarmee dit allemaal gepaard gaat, te kunnen bevriezen. Ook hou ik de ISO redelijk hoog. Puur omdat ik weet dat de camera het aankan. Dit is natuurlijk verschillend per camera. Hier kun je mee spelen, om te ontdekken wat voor jou het beste werkt.
Van voorzichtig dippen met de buik tot volledige overgave duurde deze baddersessie vijf hele minuten. Fantastisch om het voor een eerste keer te zien en ook nog een camera bij de hand te hebben. Wat was dit een genot om naar te kijken, mee te mogen maken en om vast te kunnen leggen.
De sessie werd beëindigd met het flink uitschudden van de vleugels, wat zorgde voor een spetterend einde. Zo zie je maar dat, ondanks de gedachte die ik had, de natuur zijn eigen wil heeft en zich niet laat regisseren; en dat wij als mensen ons aan dienen te passen. Wij zijn tenslotte maar gasten.
Dit brengt mij ook bij de volgende gedachte. Zo ook vind ik dat wij ons moeten aanpassen tijdens de inmiddels jaarlijks terugkerende vogelgriep. Ga niet naar risicovolle gebieden en vermijd deze, ook niet als je denkt dat het wel kan. Je draagt namelijk niet bij aan het herstel.
