Op de bank
Al deze omstandigheden zorgden ervoor dat mijn burn-out overging in een langdurige depressie. Ik verloor mijn baan, de coronapandemie kwam langs en uiteindelijk lag ik maanden op de bank. De koek was even helemaal op en ik zag geen enkele uitweg om hier weer bovenop te komen. Jarenlang had ik als hobby het hele land rondgereden op zoek naar mooie foto’s, maar door de diagnose van de hartafwijking durfde ik eigenlijk amper meer van huis.
In beweging
Na een lange tijd kwam ik tot de conclusie dat ik toch echt iets moest gaan doen. Alle klusjes in en rond het huis lagen al ruim een jaar stil en dus begon ik langzaam aan weer eens van de bank af te komen. Op een ochtend was ik in de tuin bezig toen ik een geluid hoorde dat ik niet zomaar herkende. Het klonk als een vogel, maar waar het vandaan kwam was mij in eerste instantie een raadsel. Achter in de tuin van mijn buurman staat een prachtige boom. Omdat de boom bijna op de erfgrens staat, hangt de helft van deze boom boven mijn tuin. Pas na een paar keer goed kijken zag ik waar het geluid vandaan kwam. Twee grote gele ogen keken net zo strak naar mij als ik naar hen. Een ransuil!
Een nieuw doel
Meteen kwam de fotograaf in me weer naar boven en zo snel mogelijk ging ik binnen de camera halen die ik al maanden niet aangeraakt had. Al zoekend naar waar de uil zat, zag ik er nog één, en nog één, en… Er zaten maar liefst twaalf ransuilen in mijn eigen tuin! Gedurende de daaropvolgende maanden bleef ik de boom dagelijks in de gaten houden. Elke dag kwamen de ransuilen terug; soms waren het er wat minder, maar het waren er altijd tussen de vier en twaalf. In de twee jaar hierna kwam hetzelfde setje ransuilen ook telkens terug in dezelfde boom.
Geen moeite
Het mooie van zo’n prachtig onderwerp dicht bij huis is dat je zonder moeite allerlei verschillende beelden kunt maken. Ransuilen in de zon, in de regen, in een groene boom, een gele boom, maar vooral in een rode boom werd het echt geweldig. Vanuit het keukenraam kon ik er vaak al een aantal zien zitten en meestal zaten ze nagenoeg op dezelfde plekken. Totdat ik op een keer naar buiten keek en slechts twee ogen tussen de bladeren door zag. Dit was een plek die normaal nooit werd gebruikt en leverde een totaal ander beeld op dan al die duizenden beelden die ik hiervoor gemaakt had.
Het unieke beeld
Snel liep ik met mijn camera naar buiten en probeerde een mooie compositie te vinden. Helaas zat er telkens een klein takje precies voor het oog van de uil. Toen bedacht ik me dat ik gewoon een ladder kon pakken. En zo stond ik in mijn eigen tuin bovenop een ladder met een flinke telelens deze foto te maken. Aan de ogen van de uil te zien moet hij gedacht hebben: wat is die in vredesnaam aan het doen?, maar dit leverde wel verreweg mijn mooiste ransuilfoto op.
Nieuwe energie
Dit moment leverde me niet alleen een mooie foto op, het werd ook een soort project om mezelf bezig te houden. In plaats van op de bank te liggen, vond ik nieuwe energie door met mijn camera bezig te zijn. Uiteindelijk begon ik langzaam maar zeker steeds meer naar buiten te gaan, waar ik ineens de rust van landschapsfotografie ontdekte. In een gekke bui besloot ik een YouTube-kanaal te beginnen en ineens werd fotografie veel meer dan een hobby. Het werd een nieuwe manier van leven. Fotografie werd een uitlaatklep die ik soms echt even nodig had om mijn exploderende hoofd weer leeg te maken. Nooit had ik gedacht dat er vijf jaar later mensen van over de hele wereld naar mijn YouTube-video’s zouden kijken en mijn boeken zouden kopen. Van hobby tot beroep tot levenslijn: en dat begon allemaal met deze groep ransuilen die mij van de bank af trokken.
De edit
De foto is in de basis een hele simpele edit. Ik heb deze foto door de jaren heen echter een aantal keer opnieuw bewerkt en het is bijzonder om te zien hoeveel beter bewerkingsprogramma’s geworden zijn. De scherpte is enorm toegenomen ten opzichte van toen ik de foto met middelmatige apparatuur maakte.
