Mijn aandacht gaat eigenlijk altijd eerst naar het landschap voordat ik me op andere onderwerpen richt. Zolang er nog een beetje hoop is op een mooi landschapsbeeld, blijf ik daarmee bezig. De weersvoorspellingen zagen er niet spectaculair uit, maar ik heb voor mezelf altijd één regel: als ik niet ga, dan weet ik zeker dat ik niets heb. Soms moet je tegen je gevoel in gewoon gaan en zien wat er op je pad komt. Laat je leiden door het onverwachte.
Slechte omstandigheden
Terwijl ik over de snelweg reed, zag ik een dun laagje mist boven de heide hangen. Het was niet veel, maar ik besloot spontaan mijn plan te wijzigen en hiernaartoe te rijden. Dit specifieke stukje heide kun je alleen bereiken door een flink eind door het bos te lopen. Hoopvol liep ik in het donker richting de open vlakte, dromend van een mistig droomlandschap. Helaas bleek daar bij aankomst weinig meer van over; het kleine mistbankje was vrijwel verdwenen.
“Dan maar op zoek naar een mooie boom voor de zonsopkomst,” dacht ik nog.
Maar al snel werd duidelijk dat ook die zonsopkomst er niet ging komen. Een enorm wolkenfront schoof steeds verder mijn kant op en hield de zon volledig verborgen. Dit wolkenfront was precies de reden waarom ik eigenlijk ergens anders had willen fotograferen, waar ik langer licht zou hebben gehad. Ik had een foute inschatting gemaakt en nu kon ik niet meer terug. Op dat moment voelde het als zo’n ochtend waarop niets zou samenvallen.
Het onderwerp dient zich aan
Ik probeerde met verschillende lenzen er nog wat van te maken, maar het voelde alsof ik doelloos rondliep. Uit het niets veranderde dat echter toen er vijfentwintig meter voor me ineens een ree opdook. Ik liep in een knaloranje jas, dus mijn eerste gedachte was: die is meteen weg. Maar dit keer liep het anders.
Omdat ik mijn instellingen nog volledig op landschapsfotografie had staan, moest ik razendsnel schakelen. Gelukkig bleef de ree rustig staan, waardoor ik de tijd kreeg om een groot diafragma en een hogere ISO te kiezen. Ik had op dat moment de 40-150mm lens op mijn camera, waardoor ik de eerste beelden kon maken, maar ik merkte direct dat ik meer bereik nodig had.
Het mannetje leek zich nauwelijks aan mijn aanwezigheid te storen. Na een paar minuten durfde ik het aan om heel voorzichtig mijn lens te wisselen voor de 150-400mm telelens. Eén zo’n prachtig dier verandert een negatieve start dan toch ineens in een moment waarop je voelt dat er een mooi beeld mogelijk is.
Net niet
Ik maakte een aantal beelden van de ree en dacht dat de ochtend daarmee geslaagd was. Tot mijn verbazing kwam er echter een tweede ree op het toneel.
Het tweede dier was een vrouwtje. Terwijl het koppel samen door het landschap trok, bleef ik onafgebroken fotograferen. De ochtend voelde totaal anders dan een uur daarvoor. Toen begon het gedrag van het mannetje me op te vallen. Hij bleef achter het vrouwtje aan lopen en hield voortdurend zijn neus onder haar staart. Dat kon maar één ding betekenen: een paring. Het zou toch niet… op zo’n moment begint je fotografenhart pas echt sneller te kloppen.
Ik hield ze continu in beeld; ik wilde absoluut geen moment missen. En natuurlijk gebeurde het precies toen het vrouwtje achter een paar hoge grassprieten stond. Hierdoor was haar kop net niet scherp. “Typisch en totaal passend bij de moeizame start van vandaag,” dacht ik nog cynisch.
Nieuwe hoop
Toch stopte het gedrag daarna niet. Het mannetje bleef het vrouwtje volgen en langzaam kreeg ik weer hoop. Zou het nog een keer gebeuren? Ondertussen pakten donkere wolken zich boven me samen. De eerste regendruppels vielen al, maar vertrekken was geen optie meer. Als dit zou lukken, dan kon dat een unieke foto opleveren.
En precies op het juiste moment gebeurde het.
Midden in een open stuk heide, met volledig vrij zicht en de koppen precies mijn kant op, vond de tweede paring plaats. De paarse heide in de voorgrond maakte het beeld voor mij helemaal af. Alles viel op z’n plek. Dat ene moment veranderde een verloren ochtend in een dag die ik nooit meer zal vergeten. Een foto die je misschien maar één keer in je leven maakt.
Flexibiliteit is de sleutel
Twintig minuten eerder had ik dit niet durven dromen. Dat is precies waarom ik zo van natuurfotografie houd. Je kunt plannen wat je wilt, maar uiteindelijk is het vaak het onverwachte dat een dag bijzonder maakt. Juist dat onvoorspelbare trekt mij enorm.
Daarom werk ik zo graag met mijn OM-1 MKII. Door het compacte systeem hoef ik vooraf nooit te kiezen; alles gaat mee, van macro tot supertele. Het feit dat ik die 150-400mm in mijn tas had zitten terwijl ik eigenlijk voor landschappen kwam, maakte vandaag het verschil.
Na die tweede paring gingen beide reeën hun eigen weg en barstte de hemel volledig open. Daar liep ik dan in de stromende regen, ver van de auto. Gelukkig is mijn camerakit volledig weerbestendig, dus daar maakte ik me geen zorgen om. En die natte kleding? Het enige wat ik dacht was dat deze foto elke druppel waard was. Ik had uiteindelijk toch de perfecte afslag genomen.
De edit
Aan deze foto hoefde ik weinig te doen. In de RAW-nabewerking heb ik de witbalans iets warmer gezet voor de sfeer van het ochtendlicht en de paarse heide. Ook heb ik de schaduwen in de wolken wat opgehaald voor meer tekening in de lucht. Verder is het beeld precies zoals het moment was. Soms valt alles gewoon op zijn plek.
Sommige momenten zijn onmogelijk te plannen. Verwacht daarom altijd het onverwachte. In dit artikel laat ik je zien wat er soms zomaar op je pad komt.
