Making of: Waterspreeuw in tegenlicht

Een eerste bezoek

De vogel in kwestie zat voor de verandering nu eens niet bij een snelstromend beekje of een watertrap, maar ‘gewoon’ langs de randen van een recreatieplas. Dat betekende weliswaar dat er geen spektakel te verwachten was met woest kolkende watervalletjes, maar bood daarentegen wel de mogelijkheid om juist wat rustigere beelden van deze soort te maken. Ook leuk!

Tijdens mijn eerste bezoek kon ik de vogel fotograferen vanaf een drijvende steiger. Dat leverde me meteen twee inzichten op. Inzicht 1: Doordat ik met steiger en al voortdurend op en neer ging door de golfslag, schoot de vogel, die aan de oever zat, steeds van boven naar beneden door mijn beeld. Een goede compositie maken was daardoor nogal lastig. Alleen wanneer de vogel zelf ook op de steiger zat, kon ik in alle rust een compositie bepalen en afdrukken (we gingen dan namelijk gezellig in hetzelfde ritme op en neer). Dit leverde weliswaar fraai gedetailleerde foto’s op, maar echt spannend waren ze nu ook weer niet. Ik nam me daarom voor om een volgende keer vanaf de oever te fotograferen. Dat zou bovendien een lager standpunt opleveren, want de steiger lag nét iets te hoog voor het mooiste resultaat. Dit was ‘inzicht 2’.

Al doende leert men

In de weken erna bezocht ik de vogel meerdere keren en kon ik hem onder allerlei verschillende weers- en lichtomstandigheden vastleggen: in de zon, bij bewolkt weer, midden op de dag, laat in de middag, enzovoort. Met en zonder prooi, zwemmend, poetsend, duttend… je kon het zo gek niet bedenken of het moment kwam wel een keer voorbij.

Maar misschien nog wel belangrijker: langzaam maar zeker leerde ik ook de favoriete plekjes van de vogel kennen. En juist dat bracht me op het idee voor de foto die ik uiteindelijk graag wilde maken.

Tussen het jagen door ging hij namelijk regelmatig even op een rustig plekje in de luwte van een inhammetje tegen de begroeiing staan om wat te poetsen of gewoon even te ‘chillen’. Dat was ook de plek waar ik, liggend aan de oever, vrij dichtbij kon komen om een wat intiemer plaatje te maken. Daarbij moest ik dan wel met één elleboog in het water liggen, maar goed: je moet er soms wat voor over hebben.

Het moest daarbij overigens niet te hard waaien, want dan klotste het water net over de oeverrand heen waar ik zou moeten liggen, met alle risico’s voor mijn apparatuur van dien…

Tegenlicht, zo had ik inmiddels bedacht, zou daarbij het geheel nog nét dat beetje extra sfeer kunnen geven. Aangezien de zon in december laag staat, kon ik ook nog eens mooi profiteren van het licht van de opkomende zon, zonder daarvoor krankzinnig vroeg uit bed te hoeven (bonus voor een graagslaper). Het was dus wachten op een heldere, bij voorkeur windstille dag.

De finale

Toen er eenmaal zo’n heldere dag met weinig wind kwam, toog ik opnieuw richting de vogel. Gelukkig was hij nog aanwezig. Aangezien hij er inmiddels al een tijdje zat, was de gebruikelijke drukte inmiddels voorbij en was ik er helemaal alleen. Genieten!

Er was aanvankelijk echter nog een klein, maar niet onbelangrijk, probleem: de waterspreeuw zat precies aan de andere kant van de inham dan waar ik hem in gedachten had. Natuurlijk kon ik ook daar mooie foto’s maken, maar het gewenste tegenlicht zou ik daarmee mislopen. Het lage licht was echter te mooi om niet af te drukken, dus ik maakte toch maar een paar foto’s. Alleen… dit was niet waarvoor ik gekomen was.

 Uiteindelijk besloot ik maar alvast naar de beoogde plek te gaan en daar te wachten. En zowaar: niet al te lang daarna kwam ie langzaam de hoek om lopen, al scharrelend op zoek naar voedsel. En precies waar ik op hoopte gebeurde: hij ging op het plekje zitten dat ik in gedachten had.

De eerste foto’s waren nog wat te licht. Uiteindelijk moest ik toch nog 2/3 stop onderbelichten om de gewenste sfeer te krijgen. Om de veren op de rug nog nét wat beter zichtbaar te maken, heb ik in de nabewerking de schaduwen in de foto iets opgelicht.

En daarmee viel alles uiteindelijk op zijn plek: het lage winterlicht, het tegenlicht, de achtergrond én de waterspreeuw precies waar ik hem wilde hebben.