HOME < INSPIRATIE < COLUMN
Column

Mei maand mijn maand

Terwijl Nederland zucht onder strenge coronaregels heb ik het in mei uitstekend naar mijn zin. Ik heb meerdere fotoprojecten lopen en geniet volop van alle mogelijkheden die hieruit voort komen. Het levert mooie momenten en mooie foto’s op. Eén van die projecten betreft de zwarte specht. Ik kreeg een tip van iemand dat er een nestgat in een beuk vlak langs het pad zat en dat ze er een zwarte specht bij had gezien. Onderscheidend? Nee. Leuk? Zeker weten.

Specht
Man zwarte specht tijdens claimen van de nestholte in het vroege voorjaar. Fotograaf: Jan Dolfing

Project specht

Het is eind april als ik twee zwarte spechten begin te volgen vanaf het moment dat het mannetje het nest claimt totdat de jongen uitvliegen. Vlak bij mijn huis werd ik vorig jaar geattendeerd op een zwarte spechten nest door een kennis van mij. Ik dezelfde dag er nog heen. Maar helaas waren de jongen net uitgevlogen en leverde het mij slechts een enkel beeld op van het mannetje van de spechten. Ik baalde als een stekker, want ik vind dit een van de fraaiste vogels in Nederland. Ik was dan ook superblij toen ze me dit jaar een bericht stuurde dat ze opnieuw de specht bij hetzelfde nestgat gezien had.

Inspectie van de nestholte door het vrouwtje, goedgekeurd! Fotograaf: Jan Dolfing

Zelfde locatie, wat een geluk

Volkomen tegen de verwachting in namen de spechten dit jaar hetzelfde nest in gebruik. Meestal hakken ze een nieuw nest uit, maar soms gebruiken ze het oude nest een tweede keer. En dan begint het spel. Het mannetje komt om de paar uur polshoogte nemen. Hij verdwijnt regelmatig in het nestgat en zit veelvuldig in de omgeving te roepen en te roffelen. Het wachten is dan op het vrouwtje. Zo nu en dan hoor ik haar in de omgeving antwoorden op het geroep van het mannetje, maar aanvankelijk laat ze zich niet zien. Pas ruim twee weken later zie ik het vrouwtje. Na flink roepen en roffelen door de man komt ze uiteindelijk de nestholte inspecteren.

Goedgekeurd! Wisselen van de wacht tijdens het broeden, het mannetje vertrekt, het vrouwtje neemt plaats. Zie video hieronder.

Plan van aanpak

Voor het spechtenproject had ik een aantal foto’s en video’s in gedachten. Het roepen van de vogels, het roffelen door het mannetje, de ouders in de omgeving van de boom. Het wisselen van man en vrouw tijdens het broeden, het voeren van de jongen en de jongen in de opening voor het uitvliegen. Liefst in fraaie lichtomstandigheden. Daarnaast een aantal video’s van genoemde onderwerpen. Het geheel moet dan een korte “one minute’s nature” vormen.

Het aanvliegen van pa specht. Fotograaf: Jan Dolfing

Vaak heen

Om dit te realiseren zal ik er vaak heen moeten. Gelukkig kan dit verantwoord. De nestholte ligt in een beukenbos 30 meter vanaf de openbare zandweg. Over het zandpad loopt een fietsroute en er wandelen regelmatig mensen. De spechten zijn dan ook aan mensen gewend en trekken zich hier niets van aan. Vorig jaar hebben ze hier drie jongen grootgebracht in dezelfde omstandigheden. Dus voor verstoring ben ik in dit specifieke geval niet bang. Uiteraard moet het fotograferen wel netjes en voorzichtig gebeuren.

Beide jongen tijdens het voeren. Zie video hieronder.

Bezoekfrequentie

Ik besluit om tijdens het broeden 2x per week te gaan fotograferen. Hierbij neem ik verschillende standpunten in ten opzichte van de nestopening zodat ik een mooie variatie aan beelden krijg. Alle opnames uiteraard van op het pad gemaakt. Omdat de vogels lang wegblijven duurt het soms wel 2 uur voor er wisseling van de wacht is bij het nest. Geduld is noodzakelijk. Iedere keer dat ik er ben wacht ik 1 wisseling van de vogels tijdens het broeden af. Dan vertrek ik weer.
Op een gegeven moment zie ik dat er met voer gevlogen wordt en weet ik dat er jongen zijn. Ook dan blijf ik maar 1 of 2 voersessies. Zo verstoor ik weinig en trek ik ook niet onnodig lang de aandacht van wandelaars en fietsers. Ik moet eerlijk zeggen dat de reacties van passanten wel heel positief waren. Sommigen begonnen zelfs fluisterend tegen me te praten. Leuk ! Voor dit koppel echter geen noodzaak, ik heb ze zelfs onverstoorbaar door zien voeren terwijl er een groep schreeuwende en gillende scholieren voorbij kwam fietsen.

Een van de jongen vlak voor het uitvliegen. Fotograaf: Jan Dolfing

Vier weken pret

Gedurende 4 weken heb ik dit zo gedaan. Soms met mooie beelden en soms met niets huiswaarts kerend. Met name door het matige weer in mei. Het weinige licht tijdens zwaar bewolkte dagen en het dichter wordende bladerdak maakte het steeds moeilijker. En een enkele keer een nat pak doordat een dikke regenbui me in het bos overviel. Sluitertijden van 1/40 waren geen uitzondering, en om dat te voorkomen moest de iso richting 6400, wat wel wat ruis opleverde. Maar dat zijn keuzes die je maakt. Maar naarmate mei vorderde kwamen er meer goede beelden en voor ik het wist was het project ten einde door het uitvliegen van beide jongen. Zijn de beelden spectaculair en vernieuwend ? Nee absoluut niet, maar voor mij zijn ze nieuw en ik ben een prachtige natuurbeleving rijker.

En hier het uiteindelijke resultaat in mijn serie Nature’s Minute :

 

Fotogroet Jan

Deel dit artikel


2
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Prachtig filmpje + foto’s van een hele mooie vogel(soort) en op verantwoorde wijze gemaakt. Wat mij betreft een topvoorbeeld van natuurfotografie.

  2. Door Egon Kraak op 27 juni 2021 om 12:22

    Heel lang geleden… las ik eens een boek over spechten en de capriolen van ene Heinz Sielman om ze te kieken. In die tijd zaagde men gewoon een halve boom door om ook ín het nest te kunnen kijken.
    Vandaag de dag val ik al haast van mijn stoel als ik zie dat op een natuurfotografie.nl een medewerker überhaupt schaamteloos nestfoto’s durft plaatsten en dan nog wel van zwarte spechten (waar dus eigenlijk, vind ik, weinig aan is zolang je geen halve bomen door zaagt want met een vogel bij/in een gat in een boom heb je het wel gehad; doe mij maar ooievaars, of uiteraard futen en dan liefst lekker tam in een stadspark). Ik ben sowieso nogal van de tamme beessies waar ik niet alleen niets aan kan verprutsen maar die ook het voordeel van een veel grotere intimiteit bieden. Echt, als ik nog in Amsterdam woonde zou ik me al 50 jaar met Futen en Blauwe Reigers bezig houden, verveelt nooit!
    Toch snap ik helemaal dat u zich een maand met spechten kunt vermaken hoor! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *