HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Mevrouw de Fotograaf

Soms geneer ik me wel een beetje wanneer ik steeds dorpsgenoten voorbij zie komen als ik weer eens met mijn camera in de struiken hang. Het zandpad met bosje midden in ons dorp is een fijne plek om de hond uit te laten, maar ook om even lekker dicht bij huis wat te macroën bij het vennetje, langs de sloot of in het veld. En dat doe ik dan ook regelmatig. ‘Wat bezielt dat mens toch,’ zie ik de wandelaars dan denken, en meestal lopen ze strak door alsof ze me niet zien of roepen beleefd voor de zoveelste keer: ‘Weer lekker aan het fotograferen?’

Mevrouw de Fotograaf
Wat ruist er door het struikgewas? Fotograaf: P. De Lannoy

 

Dat mens is gek!

Ook elders blijft mijn fotojacht naar spinnen, torretjes of ander klein grut iets onbegrijpelijks voor de achteloze passant. Hoe vaak er niet iemand over mijn schouder komt meekijken, ‘wat ik voor moois aan het fotograferen ben’ om na het antwoord ‘Een torretje’ verbaasd mompelend door te lopen (dat mens is gek!).

Tja, ik ben nu eenmaal dol op torretjes, spinnen, vliegjes en wat voor mini’s nog meer allemaal. Hoe onooglijker of gekker, hoe leuker ik ze vind. Natuurlijk kan ik ook genieten van een prachtige vlinder of een mooie libel, maar mijn hart klopt pas echt sneller van bijvoorbeeld een eikelboorder, hazelaarbladrolkever (alleen die naam al!) of zo’n Jerommeke die met poep sjouwt. Gut wat zijn die beestjes toch koddig!

Evert Kems, medewerker van de firma Keutel. Fotograaf: Noortje Russel

Nominatie

Maar goed, veel mensen vinden mij dus best een beetje zonderling. Jij nu misschien ook wel… Maar zeker ook mijn dorpsgenoten die mij regelmatig half in de struiken, met mijn knieën in de modder of languit op het bospad aantreffen, weer of geen weer. Totdat een foto van mij in de regionale krant kwam, een foto van een miertje. ‘Stellingwerfse genomineerd voor WNF-fotoprijs’. Die krant wordt goed gelezen in het dorp en dus smiespelde het zich al snel voort: ze kan blijkbaar toch wel wat… al vonden sommigen de nominatie interessanter dan de foto zelf; ‘er staat niet veel op hè?’

Remi, alleen op de wereld. Fotograaf: Noortje Russel

Bruiloftsfotografie

Een paar weken later stond een oude buurvrouw op de stoep. Eén die ik in geen jaren meer had gezien en waar ik al meer dan tien jaar niet meer naast woon. Of ik op de bruiloft van haar dochter wilde fotograferen.

Huh?

‘Ja, ik maakte toch zulke mooie foto’s?’

Ik was volkomen verbouwereerd.

Nou uhhh… ik denk niet dat… uhhh, ik fotografeer eigenlijk nooit…
Maakt niet uit,’ onderbrak ze mijn gestamel en wachtte mijn reactie verder niet af maar wijdde uit over haar dochter en de aanstaande schoonzoon. Ze ging er helemaal vanuit dat het in kannen en kruiken was.

Familiefoto’s

Nog weer wat later belde de moeder van een oud-klasgenootje van mijn zoon: of ik foto’s wilde maken van haar gezin voor het 40-jarig huwelijksfeest van opa en oma. Oh hemel, maar ook dát kan ik toch helemaal niet? Ik maak nooit portretfoto’s… Nou ja, zo héél af en toe van mijn zoon, die dat alleen onder grote dwang ondergaat of na gedegen onderhandelingstechnieken (lees: omkoopmethodes). En dan nog draait het vaak op ruzie uit. ‘Is ie goed, ben je klaar?’ roept ie al na 3 foto’s terwijl ik nog bezig ben de instellingen goed te krijgen… En zodra ik aanwijzingen geef als ‘kijk eens boos,’ en daarna ‘maar wel je mond ontspannen’ is ie weg.

Maar daar hadden mijn dorpsgenoten geen weet van, die dachten nu dat ik kon fotograferen… álles kon fotograferen. Van zonderling met een camera was ik getransformeerd tot een expert voor al uw bruilofts- en familiefotografie!

Misschien moest ik toch eens een andere markt aanboren? Fotograaf: Noortje Russel

De familie Kroeskop

De enige familie die ik ooit eerder had gefotografeerd, was de familie Kroeskop, en die hoefde ik geen aanwijzingen te geven; zij poseerden geheel natuurlijk en volkomen perfect. Stelletjes fotografeerde ik overigens ook wel eens; snuitkevers die het huwelijk consumeren, slakjes die elkaar (tergend langzaam) het hof maken en de heer en mevrouw Hooiwagen, na een knallende ruzie.

Maar nee, van die tweebenige reuzenwezens die ik spontaan moet portretteren, en waar ik dan aanwijzingen aan moet geven hoe ze moeten staan en kijken… brrr, niets voor mij. Om maar te zwijgen over mijn gebrek aan technische ervaring en handigheid voor dit soort totaal andere fotografie. En toch zei ik ‘ja, dat wil ik wel doen.

Op een van beide verzoeken dan hè, het andere was echt een no-go, én met de aanvulling dat het wel eens ‘helemaal niets’ zou kunnen worden. Eigen risico.

De heer en mevrouw Hooiwagen willen elkaar even niet zien… Fotograaf: Noortje Russel

Eenmalige exercitie

Inmiddels is het alweer een poos geleden en het was een doorslaand succes, kan ik je zeggen… (hier moet je de ironie in mijn stem even bij denken). Je kunt zelf wel raden welke van de twee verzoeken ik heb ingewilligd, maar over het resultaat laat ik me verder niet uit. Nou ja, er hangt ergens een foto van deze exercitie aan een muur… zij zijn er blij mee. Maar het was een eenmalig iets wat mij betreft, voortaan zeg ik gewoon nee op dit soort verzoeken. Laat mij maar weer die zonderling zijn die met haar kop in de struiken naar een torretje tuurt of die met haar knieën in de modder een schorpioenvlieg bewondert. En als ik daar dan ook nog af en toe een leuke foto van maak, ben ik helemaal gelukkig. Mevrouw de fotograaf, gespecialiseerd in de aller-, allerkleinsten.

Deel dit artikel


28
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door daniëla op 9 oktober 2017 om 13:20

    wat een heerlijk en hilarisch verhaaltje om te lezen , en totaal herkenbaar voor mij , ik lig ook altijd op mijn buik , en tussen de struiken , om toch maar niks te misen van die kleine mooie wondertjes van de natuur , ik heb ook een macrolens , en niks mag mij paseren of ik lig op mijn buik , ik doe ook vogels met een telelens , en dat is ook al zoiets , , meer moet ik er niet meer bijvertellen he , troost je mevr., ik ben nml. ook zo een wierdo , maar laat ze maar denken , I love it

    1. Door Noortje Russel op 9 oktober 2017 om 18:21

      Geweldig die herkenning… en op mijn beurt zie ik jou bezig! Een hartelijke groet van weirdo tot weirdo 🙂

  2. Leuk stuk, zo herkenbaar 🙂

    1. Door Noortje Russel op 9 oktober 2017 om 18:22

      Goed om te horen :-)!

  3. Ach troost je, je bent niet de enige. Ik ken het gevoel als ik weer rond mijn vijver lig of door de tuin heen kruip, de buren hebben me al voor gek verklaard!
    Heb genoten van je verhaal met een glimlach op de mond.
    Je foto’s maken het weer helemaal compleet.
    Ga lekker zo door zo ik zeggen, er zijn mensen die je wel begrijpen 😉
    Groetjes Henk

    1. Door Noortje Russel op 9 oktober 2017 om 18:29

      Oh ja, dat is ook een goeie, buren… Die van mij hebben mij ook al lang voor gek verklaard (zeker omdat ik regelmatig languit in hun weiland lig, vast in een koeienvlaai denken ze dan, om een bedauwd paardenbloempluisje te fotograferen bijvoorbeeld…)
      Maar ik ben blij dat er toch wel mensen zijn die dit snappen 🙂 Dank voor je leuke reactie!!

  4. Ik ben dan wel een mannelijke persoon, maar ik krijg, ook op de mooiste plekken in Zwitserland zulke opmerkingen te horen!!

    1. Door Noortje Russel op 4 oktober 2017 om 12:04

      Ik geloof het graag Frans, het is niet aan gender of land gebonden… maar wel erg leuk om te horen dat dit zo herkenbaar is!

  5. Mevrouw de Fotograaf, het is weer hilarisch, herkenbaar en geweldig zoals jij het neerzet! Genoten van je column! En ga zo door met deze unieke combinatie van prachtige foto’s en tekst van en over die allerkleinste kriebelbeestjes.

    1. Door Noortje Russel op 4 oktober 2017 om 12:01

      Erg leuk om te horen Monique, dank je!

  6. Door Ineke van Wijhe op 30 september 2017 om 22:56

    Inderdaad heel herkenbaar. Persoonlijk ben ik het liefst alleen aan het “klungelen”. In het verleden heb ik wel feesten van familie gefotografeerd, maar ik voel mij daarbij nooit op mijn gemak. Op een receptie van kennissen jaren geleden (waar ik foto’s maakte) werd ik gevraagd door een wildvreemde of ik haar bruiloft wilde doen. Na heel lang twijfelen heb ik ja gezegd en dat was een wijze les. Het was daar zo donker dat mijn camera regelmatig niet eens scherp wilde stellen. Het was bovendien ook nog een redelijk sjieke bruiloft, waarbij zij nogmaals werd weg gegeven op een trap met heel mooi laserlicht. Daar heb ik helemaal niets van op beeld gekregen, want op mijn foto’s stond alleen maar rook. Een professional zal daar wel raad mee weten, maar ik ben maar een gewone hobbyfotografe. Na heel veel bewerken vielen mij de foto’s achteraf nog mee, maar ik ga dat dus nooit weer doen. Zoals Chris al zei “schoenmaker blijft bij uw leest” en dat doe ik nu dus ook. Gewoon lekker buiten fotograferen en geen feesten binnen meer.

    1. Door Noortje Russel op 1 oktober 2017 om 15:58

      Lieve help, dat klinkt als een nachtmerrie op zo’n ‘donkere bruiloft’ fotograferen… en dan ook nog zo’n niet te missen moment met laserlicht! Wat knap dat je er toch nog wat van kon maken, ondanks alle moeilijke omstandigheden. Ik was gillend weggerend denk ik… (geen runaway bride maar een run away bridal photographer) Maar ik snap het helemaal dat dit ook geen tweede keer meer hoeft voor jou! Dank voor het delen van je verhaal Ineke!

  7. Door Alie Binnekamp op 29 september 2017 om 23:29

    Leuk, ook ik kreeg dit verzoek van familie, want ik heb toch een dure (uitziende) camera en die doen het toch vanzelf!!

    1. Door Noortje Russel op 30 september 2017 om 10:02

      Oh ja dat is ook een goeie Alie! Met al die dure spullen kun je natuurlijk makkelijk topfoto’s maken… van álles!

  8. Door nelappelmelk op 29 september 2017 om 21:47

    Zeker niet de enige! Hier in het dorp kennen ze me ook. Wat een leuk herkenbaar verhaal. Heb zelfs in het buitenland een keer een trouwerij gedaan… De fotograaf had afgezegd. Op de camping zagen ze me steeds met een fototoestel. Of ik dat kon doen. Het waren vrienden van de campingbaas. Toen nog gedaan ook. Zo werd ik in dat kleine dorpje beroemd!

    1. Door Noortje Russel op 30 september 2017 om 10:00

      Jee, watat dapper van je Nel! Maar in zo’n geval kun je eigenlijk ook bijna geen nee zeggen natuurlijk. En het is vast goed gegaan toch? En er zijn natuurlijk ook genoeg veelzijdige fotografen, die wel verschillende disciplines beheersen, en zich daar goed bij voelen, alleen ben ik er daar duidelijk niet een van…

  9. Door Chris Ruijter op 29 september 2017 om 15:05

    Schoenma(a)k(st)er blijft bij uw leest! Graag! ??

    1. Door Noortje Russel op 30 september 2017 om 09:57

      Ik las eerst schoonmaakster… maar dat ben ik ook al niet 😉
      Je hebt gelijk Chris!

  10. Mooi verhaal Noortje, henkenbaar. Niets ergers dan bruiloften fotograferen!

    1. Door Noortje Russel op 30 september 2017 om 09:55

      Heb je er ervaring mee Rob?! Ik zal dat nooit willen noch aandurven…

  11. Door Eleonora Pouwels op 29 september 2017 om 12:46

    Hier in Griekenland kijken ze me al jaren heel raar aan…op mijn buik in de berm bij een mooie orchidee….probeer dat zo’n boertje op zijn ezel die stopte maar eens uit te leggen….daarbij zijn fotografen hier meestal mannen…en zie ik er echt typisch Nederlands uit..lang en blond…wat vooral in de herfst en winter, als ik meer tijd heb om te fotograferen, erg opvalt…

    1. Door Noortje Russel op 30 september 2017 om 09:54

      Hé, een naamgenootje wat leuk! (Noortje = eigenlijk Eleonora!) en je beschrijving van het Griekse boertje op zijn ezel, stomverbaasd over die blonde dame in de berm zie ik levendig voor me… geweldig! Lijkt me ook niet verkeerd fotograferen daar, in het mooie Griekenland!

  12. Door Sonja Goed op 29 september 2017 om 12:33

    Wat heerlijk om te lezen dat je lekker jezelf blijft na toch uit je comfortzone te zijn gekomen. De enige manier om aansprekende foto’s te maken is als je je lekker voelt bij je onderwerp. Ga fijn zo door! Je foto’s zijn prachtig en zo ben je op je best! Veel plezier verder met het kleine grut… 😀

    1. Door Noortje Russel op 30 september 2017 om 09:49

      Je hebt helemaal gelijk dat je je goed moet voelen bij je onderwerp en dat doe ik bij mensen voor de camera duidelijk niet 😀 maar gelukkig toch ook nog wel bij iets meer dan alleen het kleine grut, hoewel dat zeker mijn favoriete onderwerp blijft… Dank voor je leuke reactie Sonja!

  13. Kei leuk stukje. Er is niks fijners dat in de prut languit liggen voor het kleine grut.
    Groet, Sjors

    1. Door Noortje Russel op 29 september 2017 om 12:10

      Mooi gezegd en helemaal mee eens! En dank voor je compliment 🙂

  14. Door Jacqueline de Groot op 29 september 2017 om 08:21

    Haha, zó herkenbaar! ?

    1. Door Noortje Russel op 29 september 2017 om 12:09

      Goed om te horen dat ik niet de enige zonderling ben… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *