Menu

Onderdeel van Pixfactory

Mijn foto heeft meer likes dan de jouwe!

Je hebt vroegbloeiers en laatbloeiers. En – nu ik eindelijk begin te bloeien – besef ik me dat ik tot de laatste categorie behoor. In ieder geval op het gebied van de natuur en de natuurfotografie. Ik ben niet ‘al járen’ bezig met fotografie. Ik ben niet ‘al sinds ik me kan herinneren’ gefascineerd door de natuur. Ik was niet ‘altijd al’ buiten te vinden. Ik heb het ontdekt. Mijn passie. Bij toeval. En het bleek een goede combinatie: de natuur, de fotografie en ik. Sinds ik mijn foto’s echter plaats op Instagram, blijkt er ineens een duiveltje op mijn schouder te zitten. Dit duiveltje hecht waarde aan de hoeveelheid likes die ik krijg (of niet krijg) op een foto. Heb jij ook zo’n duiveltje? Welkom bij de club. We zijn met velen.
Sociaal vergelijken is niet alleen een trekje van de mens. Ook edelhertmannetjes kijken tijdens de bronst goed naar het gewei van hun rivaal. Wie heeft de grootste? Fotograaf: Janneke van de Pol

Van psychologie naar biologie

Ik hád wel passies. Ohja, zeker wel! Maar ik was zoekende. Ik vond alles leuk en ik was op alles ook heel snel weer uitgekeken. Ik had ontelbare hobby’s en verveelde me niet snel. Vooral de menselijke psyche interesseerde me. Ik vond het uitermate fascinerend waarom de mens deed wat ze deed en daarom koos ik ervoor om psychologie te gaan studeren. Ik leerde alles over de mens en haar beweegredenen, valkuilen en mogelijkheden. De natuur vond ik heerlijk om in te wandelen, maar daar bleef het vooralsnog bij.

Die interesse in de psychologie heb ik nog steeds. Maar het aandachtspunt verschuift langzaam van de mens naar de natuur. En dan noemen we het ineens biologie. Het maakt me niet uit welke naam het heeft. Ik absorbeer verhalen over het (sociale) gedrag van planten en dieren en verwonder me steeds weer over hoe de natuur zich weet aan te passen aan haar omgeving.

Tijdens het fotograferen verwonder ik me steeds weer. Door die verwondering krijgt een foto voor mij nog meer waarde. Fotograaf: Janneke van der Pol

Het mooie plaatje

Op het moment dat ik dit schrijf, is mijn favoriete stukje natuur – de insectenwereld – nog in rust. Hier en daar begint al wel iets te vliegen en te kruipen, maar het overgrote deel dommelt nog een beetje. En tóch ga ik op pad, want je weet maar nooit wat je tegenkomt.

Het weer is vandaag geweldig en ik maak een flinke wandeling door enkele van de vele stadsparken die Arnhem rijk is. Camera in de hand en mijn ogen gefocust op de kleine wereld. Ik ga hier en daar door mijn knieën, draai mijn lichaam in onmogelijke posities, wissel van lens en plaats tussenringen. Alles wat nodig is om een mooi plaatje te maken.

Ik vind dit dus een fijn plaatje. Het spelen met de achtergrond en de kleine scherptediepte. Wat deze foto gaat doen op Instagram weet ik niet en of ik hem überhaupt ga plaatsen, weet ik ook nog niet. Fotograaf: Janneke van der Pol

‘Instagramwaardig’?

Want ook al schreef ik in mijn vorige column dat ik het ‘perfecte plaatje’ steeds minder belangrijk vind, in de praktijk lift er regelmatig een klein irritant duiveltje mee op mijn schouders. Zo’n duiveltje dat me influistert welke foto’s wél en welke foto’s níet ‘instagramwaardig’ zijn. Totaal irrelevant en tegelijkertijd niet te negeren. ‘Niet instagramwaardig’ betekent zoveel als: niet de moeite waard om aan andere mensen te laten zien en het is zeker geen foto die veel likes gaat opleveren.

En vooral die laatste toevoeging – over het krijgen van likes – intrigeert me. Vind ik dat écht belangrijk? Waarom interesseert het me dat een foto die ik maak door andere mensen leuk gevonden wordt? Of veel erger, door veel mensen níet leuk gevonden wordt? Het strookt niet met mijn opvatting, dat likes niet belangrijk zijn en dat het vooral gaat om je eigen beleving bij een foto.

Deze foto kreeg vorig jaar de meeste likes op instagram. Er is veel op aan te merken (scherpte en storende blaadjes bijvoorbeeld), maar dat deerde de likes niet! Fotograaf: Janneke van der Pol

Sociaal vergelijken

En daar komt dan weer mijn grote interesse voor de menselijke psyche om de hoek kijken. Want dit is toch wel een behoorlijk menselijk trekje. Natuurlijk zijn er wel degelijk dieren die hun eigen prestaties of eigenschappen vergelijken met soortgenoten. Zo vergelijken edelherten hun geweien en gaan ze de strijd niet aan als ze duidelijk de zwakkere partij zijn. Het zou hun leven kunnen kosten! De evolutie speelt in veel gevallen nog een grote rol. Sociaal vergelijken is van levensbelang. Een kleine inschattingsfout kan desastreuze gevolgen hebben!

Mini-onderzoekje op instagram

Maar een foto die weinig likes krijgt op Instagram (of Facebook) zet geen levens op het spel. Het plaagt hooguit je ego. We balen er even van. En ik zeg ‘we’, want ik heb weer een klein onderzoekje gedaan onder mijn Instagramvolgers. Van de ongeveer 200 mensen die meededen, baalt het grote merendeel (ook al is het maar een beetje) als hun foto weinig likes krijgt. Meer dan tweederde van de mensen kijkt ook naar de likes die anderen op hun foto’s krijgen. We vergelijken onze foto dus met die van een ander. Of we willen of niet.

Social media speelt in op onze behoefte aan bevestiging en aan aandacht. Elk bliepje, elk berichtje, elke like, elke ‘share’… ze voedt ons zelfvertrouwen. Héél even. En het vervelende aan dit hele social-media-spel is dat er gewenning optreedt. Was ik in het begin nog superblij dat mijn foto door wel 25 mensen leuk gevonden werd, nu voel ik pas die blije kriebel in mijn buik als de teller de 500 passeert.

Deze foto weerspiegelt één van mijn hoogtepunten van afgelopen jaar: mijn reis naar Borneo en het zien van de neusapen in het wild. Prachtig! Veel of weinig likes interesseert me niets! Fotograaf: Janneke van der Pol

Weg met dat duiveltje

Het klinkt raar hè? En ook een beetje arrogant als ik het zo zwart-op-wit typ. En ik ben niet arrogant, maar ik ben wél in de valkuil van het spel-der-bevestiging gestapt. Ik heb me laten verleiden door de wereld van cijfertjes en aantallen. Ik wil geen instagramwaardige foto’s maken. Ik wil foto’s maken waarvan ik blij word. Foto’s die me terugbrengen naar een fijn moment. Foto’s die doen verwonderen.

En om die reden geef ik dat duiveltje op mijn schouders steeds vaker weerwoord. Ik luister met een half oor, zodat ik kritisch blijf op mijn eigen fotografieproces en het beste uit mezelf weet te halen. Maar zodra het duiveltje begint te overdrijven en met termen als ‘instagramwaardig’ gaat strooien, sluit ik mijn oren voor hem.

Gelukkig gaat Instagram ons een handje helpen. Langzaamaan worden het aantal likes op een foto niet meer openbaar. En dat vind ik een hele goede zaak. Het is een community-platform. Het draait om verbinding, inspiratie en interactie. En daar word ik blij van. Minstens zo blij als van 500 likes op een foto.

Hoe is dit voor jou? Laat jij je weleens meevoeren door likes en/of reacties op Instagram of Facebook? Ik lees het graag!

Geef een reactie

43 reacties

  1. Janneke het start met de kernvraag “voor wie of wat fotografeer ik”. Als dat voor jezelf is om met gelijk gestemden over fotografie te praten (verbinden) of dat je helemaal tot rust komt in de natuur met je camera gaat het wel goed. Maar zodra je gaat fotograferen voor de likes of schouderklopjes gaat het scheef. Stel dat je prachtige herfstblad geen likes krijgt ga je dan iets fotograferen wat wel veel likes krijgt? De vraag is dan of je dat dan wel leuk vind om te fotograferen en of je daar wel bevrediging uit haalt. De vraag is dan direct of 100 of 500 of 1000 likes dan wel bevredigend genoeg is als je zelf het onderwerp niks zou vinden. Nog maar niet stilstaan bij het feit dat je likes krijgt zodat jij de foto van een ander ook een like geeft. Ik fotografeer voor mijzelf en wat ik mooi vind en wat bij mij aan de muur mag hangen. Dat geeft veel langer voldoening dan die likes. Gelukkig ben ik dus niet de enige….

    1. Heej Freek, bedankt voor je reactie. 🙂 Je verwoord precies het dilemma dat ik voel en probeer aan te tippen in mijn column. Uiteraard gaat fotograferen om de rust, om het plezier en om de passie van het maken van een fijn plaatje voor jezelf! Daar begint het bij mij ook absoluut mee en het grootste deel van de tijd, weet ik dat gevoel prima vast te houden. Maar soms betrap ik me erop dat ik in de valkuil van de social media trap… Daar is helaas niets rationeels aan helaas en draait puur om gevoel. Gelukkig weet ik die momentjes steeds vaker te tackelen en ga ik door met dát waar het voor mij omdraait: fijne plaatjes maken van interessante en wonderlijke onderwerpen en zélf blij zijn met het resultaat. Want je hebt uiteraard helemaal gelijk, uiteindelijk geeft dat véél meer en langer voldoening dan een paar likes op Instagram!

  2. Je hebt verschillende soorten fotografen… ik noem er even 2 : De fotograaf die de natuur in trekt en foto’s maakt en hoopt dat hij/zij ‘als fotograaf’ geprezen en geliket wordt. En de fotograaf die eveneens foto’s maakt en hoopt dat zijn/haar onderwerp geliket wordt. Groot verschil… Ik neem foto’s van libellen om ‘de wereld’ te tonen hoe mooi en interessant deze dieren zijn. Als ik op een bepaalde post weinig likes krijg, vind ik het bij wijze van spreken erger voor die libel dan voor mezelf… 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

43 reacties

  1. Janneke het start met de kernvraag “voor wie of wat fotografeer ik”. Als dat voor jezelf is om met gelijk gestemden over fotografie te praten (verbinden) of dat je helemaal tot rust komt in de natuur met je camera gaat het wel goed. Maar zodra je gaat fotograferen voor de likes of schouderklopjes gaat het scheef. Stel dat je prachtige herfstblad geen likes krijgt ga je dan iets fotograferen wat wel veel likes krijgt? De vraag is dan of je dat dan wel leuk vind om te fotograferen en of je daar wel bevrediging uit haalt. De vraag is dan direct of 100 of 500 of 1000 likes dan wel bevredigend genoeg is als je zelf het onderwerp niks zou vinden. Nog maar niet stilstaan bij het feit dat je likes krijgt zodat jij de foto van een ander ook een like geeft. Ik fotografeer voor mijzelf en wat ik mooi vind en wat bij mij aan de muur mag hangen. Dat geeft veel langer voldoening dan die likes. Gelukkig ben ik dus niet de enige….

    1. Heej Freek, bedankt voor je reactie. 🙂 Je verwoord precies het dilemma dat ik voel en probeer aan te tippen in mijn column. Uiteraard gaat fotograferen om de rust, om het plezier en om de passie van het maken van een fijn plaatje voor jezelf! Daar begint het bij mij ook absoluut mee en het grootste deel van de tijd, weet ik dat gevoel prima vast te houden. Maar soms betrap ik me erop dat ik in de valkuil van de social media trap… Daar is helaas niets rationeels aan helaas en draait puur om gevoel. Gelukkig weet ik die momentjes steeds vaker te tackelen en ga ik door met dát waar het voor mij omdraait: fijne plaatjes maken van interessante en wonderlijke onderwerpen en zélf blij zijn met het resultaat. Want je hebt uiteraard helemaal gelijk, uiteindelijk geeft dat véél meer en langer voldoening dan een paar likes op Instagram!

  2. Je hebt verschillende soorten fotografen… ik noem er even 2 : De fotograaf die de natuur in trekt en foto’s maakt en hoopt dat hij/zij ‘als fotograaf’ geprezen en geliket wordt. En de fotograaf die eveneens foto’s maakt en hoopt dat zijn/haar onderwerp geliket wordt. Groot verschil… Ik neem foto’s van libellen om ‘de wereld’ te tonen hoe mooi en interessant deze dieren zijn. Als ik op een bepaalde post weinig likes krijg, vind ik het bij wijze van spreken erger voor die libel dan voor mezelf… 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Janneke van der Pol

Janneke van der Pol

Janneke’s grote liefde voor de (kleine) natuur én haar passie voor fotografie komen samen in haar columns. Beleving en verwondering vormen hierbij het uitgangspunt.

Meer columns van deze auteur

Deze artikelen vind je vast ook interessant: