Mijn vertrek naar Zweden: hoe Zweden in mijn leven kwam

2018

Het duurt tot 2018 voordat ik naar Zweden terugkeer, ditmaal met mijn vrouw en dochter. Normaal houden we onze vakanties tamelijk basic; we huren een vakantiehuis en gaan vandaaruit vooral veel wandelen. Ditmaal is het anders. We willen Zweden maximaal beleven en boeken dan ook allerlei extra georganiseerde excursies. Lange en intensieve dagen volgen. Overdag maken we flinke wandelingen door de eindeloze bossen, ’s avonds gaan we op zoek naar elanden en bevers. Het hoogtepunt is een overnachting in een hut tussen de beren.

Mijn dochter is op dat moment nog maar 7 jaar en eigenlijk te jong om een bezoek te brengen aan deze hut. Kinderen hebben een korte spanningsboog en gaan zich dus snel vervelen. Ieder geluidje kan de beren verstoren. Daar heb je zelf dan niet alleen last van, maar mogelijk ook de mensen die de dagen erna komen. We weten de uitbaatster ervan te overtuigen dat het met onze dochter wel snor zit. Gelukkig maar, want we zien er die nacht meerdere, een onwaarschijnlijk toffe ervaring, ook voor mijn dochter. De weken vliegen voorbij en geen van allen hebben we echt zin om weg te gaan. Zo gaat dat echter met vakantie.

2019

Het jaar erop keer ik terug, ditmaal alleen, op uitnodiging van de toeristische diensten. Een week lang moet ik verslag doen van de wildernis van Midden-Zweden. De elanden zijn deze keer weerbarstig, maar verder is het wederom een genot om met zo’n rijk dierenleven te kunnen werken. Ik fotografeer visarenden vanaf een boot en ga met mijn lokale contactpersoon op jacht naar laplanduilen. Die laten zich alleen in Midden-Zweden zien als het voedselaanbod in het hoge noorden beperkt is. Het zijn maxi vogels, maar wat hebben ze een krankzinnig goede schutkleur.

De eerste dag moeten alle uilen me echt aangewezen worden. Ondanks het volle programma keer ik de volgende avond terug om zelf mijn geluk te beproeven. Het is een onbeschrijflijk gevoel als het uiteindelijk lukt meerdere uilen geheel zelf te vinden. Ik maak extreem lange dagen (het is immers midden in de zomer), maar dat deert me niks. Ik raak niet uitgekeken en wil echt niet terug naar Nederland. Benieuwd naar alle belevenissen? Ik schreef er een sfeerverslag over.

Qua vakantie bezoeken we ieder jaar een ander land of een andere regio. Hoewel ik dolgraag terug wil naar Zweden, besluiten we toch naar Zuid-Duitsland te gaan. Duitsland wordt enorm onderschat, maar heeft werkelijk ontzettend veel mooie plekken. We genieten dan ook volop. Er is echter één groot verschil: zodra de vakantie afgelopen is, keren we met een goed gevoel terug naar huis.

2021

Omdat ik van Midden-Zweden inmiddels een goede indruk heb, besluit ik er een fotoreis voor Nordic Vision van te maken. De beren en visarenden vormen de trekker, het landschap maakt het programma compleet. Om de blinde vlekken verder in te vullen keer ik met mijn broer terug. Het wordt een mix van strategische verkenningen en wat uitdagend vermaak. We beklimmen een steile berg en bezoeken watervallen op de nodige uren rijden afstand. Daarmee krijg ik het programma rond.

2022

Het is zover, de eerste fotoreis naar Midden-Zweden is een feit. Sterker nog, ik doe er twee achter elkaar vanwege de grote interesse in de reis en de beperkte maximale groepsgrootte. Het lukt om alle wenssoorten voor de lens te krijgen, inclusief elanden, kraanvogels en nog heel veel meer.

2023

Met de eerste editie als succes keer ik het jaar erop weer terug. Het programma is verder geoptimaliseerd, waardoor de kans op het zien van beren vergroot wordt. De beren denken er echter anders over. De vroege zomer verloopt zeer warm en droog, iets dat de afgelopen jaren vaker voorkwam. De natuur raakt er duidelijk door verstoord. Het blijft uiteraard natuur, maar het niet of nauwelijks zien van de beren legt wel een bom onder de reis.

Waar er eerst 95% garantie zat op het zien van deze indrukwekkende dieren, daalt dat nu naar ongeveer 60%. Dat is voor een reis te risicovol en dus gaat de reis in de ijskast. Gelukkig laten de andere dieren zich wel zien, waaronder een maar liefst zeven visarenden tegelijk boven de boot. En ook de zeearend is van de partij en gaat keer op keer achter de visarenden aan om de vis te stelen.

Mijn vrouw is er ditmaal ook bij, maar dan voor een reisopdracht naar Nationaal Park Höga Kusten. We zien elkaar pas terug zodra ik de deelnemers op het vliegtuig heb gezet en reizen dan zelf nog een paar dagen door naar de Bohuslän, de westkust van Zweden. Ik word op slag verliefd op dit gebied en zie enorm veel potentie voor een nieuwe fotoreis.

2024

De geschiedenis herhaalt zich; ik keer met mijn broer terug om de Bohuslän nader te verkennen. De mix van spectaculaire rotskusten en idyllische vissersdorpjes maakt het gebied buitengewoon fotogeniek en zeer geschikt voor een fotoreis.

Mijn vrouw is zo onder de indruk van de Höga Kusten dat ze me dat graag wil laten zien. Eindelijk komt daar dan weer de uitgebreide gezinsvakantie. Meerdere weken touren we door Zweden, deels in opdracht, deels naar eigen plekken. We overnachten op de meest uiteenlopende plekken, van een glampingtent op een nagenoeg onbewoond eiland tot een luxe design boomhut. We wandelen, varen, zien ongelooflijk veel wildlife en ontdekken zowaar zelf een visarendennest. Inmiddels voelen we het allemaal: we willen niet terug naar Nederland. De natuur is hier zo rijk en alom aanwezig. Het contrast met Nederland is in alles enorm.

Vlak voordat ik inscheep op een onvergetelijke reis naar de Falklands, South Georgia en Antarctica wordt mijn vrouw benaderd of ze niet in Zweden wil komen werken. Duits en Nederlands zijn de voornaamste vereisten. Hoewel het voor ons al duidelijk was dat de toekomst in Zweden zou liggen, was dat eigenlijk een soort tienjarenplan. Eerst mijn dochter klaar op school en dan zien we wel. Deze vraag zien we niet aankomen, maar het is tegelijkertijd een eenmalige kans. De dag voor vertrek zegt ze ja tegen dit aanbod.

2025

Mijn vrouw kan van thuis uit beginnen met haar nieuwe baan. Daardoor krijgen we de kans om doordacht te werk te gaan. Geen ‘ik vertrek’ voor ons, maar met een plan. We brengen de vervolgopleidingsmogelijkheden voor mijn dochter in kaart en trekken daar afstandscontouren omheen. Het resultaat is een zoekgebied van grofweg 200 bij 200 kilometer.
Dat zoekgebied is op de Zweedse kaart maar een vlekje, maar in de praktijk natuurlijk enorm.

Vanaf internet brengen we de voorzieningen en bezienswaardigheden in kaart, maar hoe een bepaalde plek echt aanvoelt, kun je alleen maar ter plekke ontdekken. In de Zweedse wildernis heerst bijvoorbeeld op sommige plekken echte armoede, wat ook zijn uitstraling heeft op het woon- en leefklimaat. We plannen een week waarin we het zoekgebied planmatig te lijf gaan.
Voordat het zover is, ga ik eerst nog een week naar de Bohuslän, de eerste fotoreis naar deze plek is een feit. De weergoden maken het de deelnemers lastig met erg egale luchten, maar wat is het genieten!

De daaropvolgende week zitten we iedere dag van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in de auto om zoveel mogelijk dorpen te beoordelen. Reeds op de eerste dag blijkt dat we dat niet voor niets doen; in sommige plaatsjes hangt echt een negatieve sfeer. De huizen zijn er een stuk goedkoper, maar je moet je er uiteraard wel prettig voelen. Het plan kan echter al snel de prullenbak in. Via Facebook leren we Nederlanders kennen die hun huis willen verkopen. De afspraak bij hen loopt flink uit, maar resulteert in een overeenkomst. We hebben een huis! En eigenlijk precies zoals we dat hoopten: midden in het bos, lekker wat eigen ruimte en alle essentiële voorzieningen toch binnen een half uur.

De rest van de week ziet er daarmee ineens anders uit. In plaats van het complete zoekgebied te verkennen, maken we nu nader kennis met de omgeving van het huis. Ook bezoeken we een gigantisch winkelcentrum om alvast een beetje de weg te leren kennen. De omgeving is meer dan prachtig, met volop meren, waarvan er twee binnen 200 meter van ons huis gelegen zijn. We zien auerhoenders op de weg naar ons huis. Kortom, een droomplek.

Eenmaal thuis volgt natuurlijk een chaotische situatie. We ruimen als een malle ons huis op en zetten dit zo snel mogelijk te koop. De woningnood is in ons voordeel; in slechts twee weken is ons huis verkocht.
Verhuizen naar Zweden gaat niet zo vlot als de televisieprogramma’s je doen geloven. Er komt heel wat bij kijken. Daarover lees je meer in de volgende column. De verhuiswagen is in ieder geval geregeld: op 22 juli worden al onze spullen al opgehaald. Medio augustus vertrekken we dan echt richting Zweden, maar eerst nog een vakantieopdracht afwerken in Zuid-Duitsland en Oostenrijk.