HOME < INSPIRATIE < COLUMN
Column

Natuurfotografie met/ondanks/dankzij*… mijn hond

Honden & natuurfotograaf; eigenlijk gaat het niet samen maar eigenlijk ook kun je niet zonder. Als fulltime fotograaf ben ik vaak alleen op pad en dan is het gezelschap van een trouwe viervoeter in het veld heerlijk tegen de eenzaamheid. Tussendoor een kop koffie pakken, uitkijkend over het duin met een dommelende hond aan je voeten is intens genot. Het vrolijke gekwispel maakt een niet geheel gelukt idee weer goed. Het gooien van een bal leidt je aandacht even af van een lastig beeld. Maar tegelijk is ze soms ook zó ontzettend onhandig. Ze loopt precies daar waar jij een mooie voorgrond had bedacht, stoot tegen je statief tijdens een lange sluitertijd en geeft een harde blaf vlak vóór het moment dat die eend precies op de goede plek zwemt…

Natuurfotografie met/ondanks/dankzij*… mijn hond
Onze husky ging mee op reis naar de Noordkaap. Hier ligt ze perfect in het landschap van Senja. Fotograaf: Johan van der Wielen

Vucho

Wij hebben een jaar lang twee honden gehad, sinds anderhalve week maar één. Onze husky Vucho (spreek uit: VoetsjoBulgaars voor ‘wolfje’) hebben we vorige week moeten laten gaan. Ze is 16 geworden en langer bij ons dan de kinderen. Ze was 6 weekjes oud toen ze bij ons kwam en heeft de tuin de eerst jaren omgetoverd tot een mijnenveld met haar graafwoede. Tot 1,5 jaar geleden ging ze overal mee naartoe, tot hoge leeftijd maakten we lange wandelingen met haar en heeft ze met ons gezworven van de Waddeneilanden tot aan Noordkaap. Sinds een paar maanden ging het echter niet mee, het lijfje was op en we hebben de moeilijke beslissing moeten nemen haar niet langer bij ons te houden.

Het gezelschap van een hond is in het eenzame bestaan van natuurfotograaf het mooiste wat er is… Fotograaf: Sandra van der Wielen

Zo lang als ik fulltime fotografeer was Vucho bij ons en vele malen heeft ze mijn foto’s gemaakt… of gebroken, òf ze stond op het goede moment op de goede plek of juist op het foute moment op de foute plek. Soms kreeg ze een knuffel na het zien van het resultaat, soms een zucht wegens een mislukt plan. Maar husky eigen… ze trok zich nergens iets van aan.

Vucho, dank je wel… ik stond net klaar voor een perfecte reflectie in het stilstaande water… Fotograaf: Johan van der Wielen

Zoals ik op Facebook al schreef:

Het is zover…. we hebben je moeten laten gaan, onze lieve Vucho

Bijna een jaar geleden hielden wij ons hart vast, ineens had je een grote ontsteking en moesten wij besluiten ervoor te gaan of je te laten gaan. We konden je nog niet missen en hebben samen met je gevochten. Toen dachten we niet dat we nog samen kerst zouden vieren maar tot onze grote vreugde ben je vorige maand zelfs nog 16 geworden. Maar nu is het genoeg, je was moe en het was tijd. Oh wat heftig, langer bij ons dan de kindjes, vanaf pups af aan…

We hebben geen spijt maar oh wat missen we je!

Johan

Tosca

Sinds een jaar hebben we er een tweede hond bij, Tosca. Geen husky maar een Italiaanse berghond, een Maremmer. Jong als ze was, een half jaar toen ze bij ons kwam, heeft ze nog een jaar lang de opvoeding van Vucho mogen genieten. Dat ging met af en toe een fikse snauw maar ze had al snel diep respect voor de oude hond die zowel in gewicht als grootte nog niet eens de helft was van het lompe Italiaanse hondenlijf. Waar Vucho tot eind 2018 nog met ons op pad ging voor de lange tocht nam Tosca vanaf vorig jaar deze taak over.

Hoe braaf. De baas aan het werk in het bos en Tosca ligt in de omgeving op de uitkijk. Fotograaf: Johan van der Wielen

Hoe verschillend kunnen honden zijn en toch ook weer hetzelfde. Beide honden gaan/gingen hun eigen gang en als ik druk ben met fotograferen gaan/gingen ze ergens in de buurt languit liggen. ‘Baas, geef je een seintje als je weggaat?’  Dan zie en hoor ik ze niet, soms tijdenlang. Je vergeet ze bijna … tot ze het zat zijn, dan krijg je ineens een natte neus in je oor 🙂

Op het Amelander strand: natuurfotografie ‘met’ hond

Afgelopen februari waren we met het gezin, en toen nog twee honden, op Ameland. Vucho kon helaas de lange wandelingen over het strand niet meer aan, maar Tosca heeft energie voor tien. Terwijl Vucho het niet erg vond om in het huisje achter te blijven (evenals beide meiden die ook geen zin hadden) ging Tosca met ons mee voor een dagmars rond de westpunt. Mijn doel voor die dag, naast het heerlijk wandelen met mijn vrouw, was de overgang van strand naar duin, de embryonale duinvorming. Misschien ken je die al van mij van Schiermonnikoog, de kleine nieuwe jonge duintjes. Op Ameland zijn die ook maar heel anders, minstens net zo mooi.

Wat een rijkdom en genot, samen met onze hond Tosca op het strand van Ameland. Zij een zandneus, ik een natte… Fotograaf: Johan van der Wielen

Natuurfotografie ‘dankzij’ hond

Tosca liep los, rende de afstand minstens 2x en genoot van haar eerste vakantie op het strand… Vaak voor ons uit rennend dwars door alles heen. Toch is juist die kale lege landschap perfect voor een extra element. Ik noem het ook wel eens het ‘konijntje’ van de foto (vraag met hier later nog maar eens naar…).

Hoe perfect staat Tosca daar in het natte zand, waardig uitkijkend over de grote Noordzee. Fotograaf: Johan van der Wielen

Zo’n groot en kaal leeg landschap heeft dan iets extra’s nodig. Vaak is een vogel of een bootje hiervoor hèt passende element. Een hond is natuurlijk veel persoonlijker maar omdat ik de fotograaf ben en het onze hond is, maakt Tosca voor mij de foto juist compleet. Een foto die je anders niet zou nemen wordt ineens interessant, een leeg vlak in de foto wordt ineens gebroken.

Ze lijkt ervoor in de wieg gelegd, precies op het goede punt blijft ze even stilstaan om mij de gelegenheid te geven dé foto te maken. Fotograaf: Johan van der Wielen

Natuurfotografie ‘ondanks’ hond

Toch is het niet altijd rozenschijn en manegeur. Tosca blijkt niet alleen perfect in de foto te kunnen staan, ze is blijkbaar dermate ijdel dat ze ook in iedere foto wíl staan. Ook als ik even foto’s wil maken zonder hond. Telkens als ik mijn camera pak tijdens de wandeling schiet onze witte draak als een duveltje uit een doosje mijn compositie binnen. Soms blijft ze staan en kijkt mij blij aan. Soms is het voor haar voldoende om alleen maar langs te stormen. Ook al kijk ik minder blij, voor haar is dat niet erg… immers zij is toch weg uit de compositie. Van maagdelijk strand heeft Tosca nog nooit gehoord.

Kijk uit! Wat begint als een idee voor een foto verandert al snel in een schaduw… gevolgd door een hele blij hond. Fotograaf: Johan van der Wielen
Wat overblijft voor mij is een compositie met hondensporen. Fotograaf: Johan van der Wielen

Ze had de smaak te pakken… waar is de baas? Oh leuk… de camera!!

HO!!!! … deze foto met indrukwekkende lucht had ik ook graag zonder hond gemaakt 🙁 Fotograaf: Johan van der Wielen

Ze had echt talent. Zelfs zonder het zelf door te hebben blijkt ze telkens precies op die ene plek te scharrelen waar ik haar nu net even niet wil hebben…. of op dat moment.

Huh? Wat ik zie ik daar op de foto? Nee hè… niet weer. Fotograaf: Johan van der Wielen

En dus was het hoogste tijd om te trainen. Nu is Tosca een berghond, gefokt voor het beschermen van schaapskuddes tegen aanvallen van wolven en beren. Je kunt van haar, net als van Vucho trouwens, geen absolute gehoorzaamheid eisen (past wel bij de baas …). Het is dus geven en nemen. Mag ze een paar keer op de foto als ze daarna ook maar leert uit mijn beeld te gaan. Eens kijken of dat lukt…

Ja meisje, je staat er prachtig op. Kop een beetje omhoog, staart laag, perfect!! Fotograaf: Johan van der Wielen
Zo, de baas wil nu graag de foto zonder jou. Even wieberen dus…. Ja, goed zo! Fotograaf: Johan van der Wielen
Sorry, zei je nog iets baas? * zucht * Fotograaf: Johan van der Wielen

Natuurfotografie ‘met’, ‘ondanks’ of toch ‘dankzij’ hond?

Eenmaal terug van de heerlijke wandeling moesten we er wel om lachen. Veel van mijn gehoopte beelden waren voorzien van een extra blije en vrolijke witte draak. Aan de andere kant had ik ook veel saaie beelden die dankzij Tosca juist veel leuker waren geworden. Natuurfotografie ‘met’ hond is enorm leuk en waardevol, soms ‘ondanks’ maar meestal ‘dankzij’. Uiteindelijk is de meerwaarde voor mij, het gezelschap en de vriendelijkheid een groter goed dan de soms mislukte beelden door onverhoopte hondenpootjes, een ongepland ‘konijntje’ of een diepe blaf die alles wegjaagt… dat maakt mijn vak gewoon nog een stukje uitdagender dan het toch al was.

Ach geef toe, als ze dan zó perfect in de compositie staat, net zo genietend als wij… dan smelt toch je natuurfotografenhart? Fotograaf: Johan van der Wielen
Vucho, ik zal je ontzettend missen… niemand kon zo mooi midden in mijn beeld liggen als jij! Fotograaf: Johan van der Wielen

Deel dit artikel


22
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Frank en Wil Scheffer op 15 juni 2020 om 15:51

    Prachtige foto MET hond. Ik heb drie Leonbergers en wil me meer gaan toeleggen op hondenfotografie. Een hond is voor ons, inclusief u, een levensgezel en een ‘persoonlijkheid’. Die wordt echt gemist als zij/hij er niet meer is. Sterkte met het verlies, maar bedenk dat u hem/haar heeft mogen hebben en hem/haar heeft kunnen laten genieten. Ik hoor graag over mogelijkheden om mee meer te bekwamen in foto’s maken met/van honden.
    Met vriendelijke hondengroeten.

    1. Hartelijk dank voor de fijne reactie!

  2. Ik heb genoten van je blog. Mooi geschreven en zo herkenbaar! Het samen avonturen beleven. Het gemis als ze er niet meer zijn. Een ding heb ik gemist in het verhaal, maar misschien doen alleen border collies dat. Mijn honden lopen (en liepen) semi argeloos mijn beeld binnen, maar zodra ik de camera bewust op hen richt zijn ze foetsie.

  3. Door Greet op 9 juni 2020 om 21:37

    Ik reageer praktisch nooit, maar wat herkenbaar allemaal. Wij hebben ook al wat honden moeten laten gaan. Ik wens u dan ook heel veel sterkte met dit gemis. En wat herkenbaar , een hond die voor de camera wil staan. Zeker toen onze Luna nog pup was. Als ik nu de camera al pak, zijn ze door de dolle:-). Met fotograferen gaan ze af, voordat ik het zeg. Ik heb ze wel eens weer op moeten halen, zover was ik afgedwaald.
    Ondanks alles, heel veel plezier met Tosca .

    1. Dank je wel dat je nu wel wil reageren. En erg leuk dat het allemaal herkenbaar is!

  4. Beste Johan, een trouwe viervoeter te moeten missen na zoveel jaren komt hard aan. Ik begrijp je ode aan je maatje dan ook zeker. Toch wil ik er iets over opmerken. Het speelse gedrag dat je hier liefdevol omschrijft vertonen honden ook bij andere mensen. Ik heb geen hond en wacht vaak in stilte om vogels of andere dieren voor de camera te krijgen. In Nederland zijn er bijna geen gebieden waar honden verboden zijn (ik ken alleen de Amsterdamse waterleidingduinen), dus er is altijd een moment waar een hond komt aanrennen, weg dier, weg foto/film in mijn geval. Het statief wordt besnuffeld, weg film. Geblaf klinkt, weg geluid bij de film. En het gaat niet om één hond, maar vaak een file van wandelende/uitlatende hondenbezitters. Vaak lachen de hondenbezitters om het gedrag van hun hond te vergoelijken. Toch graag ik me af of ze vinden dat hun liefhebberij belangrijker is dan die van mij…..

    1. Beste Monique, dank voor je reactie. Ik ken je overwegingen en bedenkingen over honden en dat is ook meermalen hier op het platform reeds ter sprake gekomen.Wat mij betreft is dat hier echter nu niet aan de orde. Dat ik met mijn hond geniet in de natuur zegt niets over hoe andere hondenbezitters hun hond laten gaan, of ik dat ook doe en/of wat ik daarvan vind. Het was ook niet het onderwerp van mijn column of mijn doel om ter sprake te brengen. We willen geen van allen de dupe zijn van onprettig gedrag van hondenbezitters, ik ook niet.

  5. Wat een hartverwarmende column! Honden geven zoveel plezier en al hun ‘onhandigheden’ vergeef je ze snel als ze je met die lieve oogjes aankijken. De combinatie met fotografie is extra bijzonder. Pas na het afscheid van mijn eerste hondenvriendje begreep ik de woorden van wijsgeer Winnie the Pooh opeens toen ik door alle foto’s ging: “I didn’t know we were making memories, I thought we were just having fun”.

  6. Door Jacques van Gerven op 8 juni 2020 om 09:22

    Heerlijk herkenbaar verhaal. Elke hond z’n drogen karakter, mijn vorige hond had vóórdat we haar kregen “camera angst” gekregen, zodra ze die op zich gericht kreeg schoot ze schielijk weg. Daardoor de nodige shots gemist waar een Border Collie perfect gepast had. M’n huidige hond (type Grieks vuilnisbakken) is een perfect fotomodel, altijd bereid om te poseren en als ik op m’n gemak een landschap of macro wil schieten geduldig naast m’n rugzak liggen wachten tot het baasje klaar is met al die onbegrijpelijke handelingen. En tóch blijven de herinneringen aan die hond met camera angst soms knagen…..

    1. Dank je wel voor je leuke reactie… ieder hond zijn eigen karakter maar het lijkt of ze allemaal gemeen hebben dat ze soms perfect in beeld staan en soms volledig verkeerd 😉

  7. Door katrien op 7 juni 2020 om 17:15

    Wat een prachtig eerbetoon aan Vucho! Afscheid nemen doet enorm pijn en ik wens jullie dan ook veel sterkte.
    Over de photobombing: ok, ik snap wel dat ze soms in de weg staan, maar ik vind de foto’s met hond wel heel geslaagd hoor. Veel meer sfeer en een gevoel van kameraadschap in zo’n foto 🙂

    1. Dank je wel. Ja, soms staan ze zo perfect in beeld… en soms zo verkeerd.

  8. Door Mirjam op 7 juni 2020 om 11:39

    Prachtig verhaal, prachtige honden en mooie foto’s. Zo herkenbaar ook met de honden. Die van ons staat ook vaak in beeld. Hoe vaak ik niet een staart tegenkom in het hoekje van de foto.
    Maar er gaat geen wandeling voorbij zonder camera of zonder hond! Heel veel sterkte toegewenst. Het lijkt mij vreselijk om jullie maatje te moeten missen. Mirjam

  9. Ach ja. Honden. Eenmaal in je hart gaan ze nooit meer weg. Prachtig eerbetoon

    1. klopt, een vriend voor het leven… extra wrang daarom dat hun leven zoveel korter is dan het mijn.

  10. Door Anne Slagman op 7 juni 2020 om 09:25

    Prachtig verhaal Johan en heerlijke foto’s, mét hond, hoe dan ook. Daar moet ik om lachen en ik hou van foto’s waar je om moet lachen. Mijn maatje is eind maart ingeslapen dus ik weet hoe je je voelt, gelukkig hebben we haar dochter nu nog. Sterkte verder, geniet van de mooie herinneringen en veel fotoplezier maar weer met Tosca.
    Anne.

    1. Hoe blij we ook zijn met Tosca, het gemis van Vucho is enorm groot…

  11. wat een liefdevol blog over j e honden en fotografie,
    ja heerlijk om ze bij je te hebben en een teken van liefde als je ze kunt laten gaan…
    maar ohhh wat doet het pijn..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *