Menu

Onderdeel van Pixfactory

Op zoek naar de ziel van De Biesbosch

Deze keer triomfeerde het water, alles wegvegend dat de mensen hadden opgebouwd. Rijen verdronken boomskeletten herinneren ons aan lommerrijke lanen. Ze zullen op den duur omvallen en voedsel vormen voor wuivende rietvelden. De stilte wordt slechts verstoord door het fluiten van kuifeenden, het gekrijs van een zilverreiger, of het kabaal van tientallen opvliegende ganzen, verstoord door een jagende zeearend. Reeën verschijnen geruisloos aan een oever en verdwijnen weer als spoken. Het licht sprankelt op water dat bewogen wordt door onderwaterleven en het stromend getij. Dit is het rijk van licht en reflecties, van mist en schaduw.
Een groep dode bomen herinnert aan een voormalige boerenlaan. Fotograaf: Madeleine Lenagh

In 2017 begon ik aan een fotoproject dat uiteindelijk ruim twee jaar zou duren. Mijn doel was om een verborgen wereld te portretteren die aan de meeste bezoekers voorbijgaat. Voor mij persoonlijk vormt het de ziel – de essentie – van Nationaal Park De Biesbosch.

Een boom vol spreeuwen. Fotograaf: Madeleine Lenagh

Toen ik een paar jaar geleden een verdieping van mijn fotografie wilde, suggereerde Theo Bosboom dat focussen op een project een goede manier zou zijn om dit te bereiken en ik sloot mij aan bij zijn cursus, Mijn Project. De keuze om de Biesbosch als thema te nemen, werd snel gemaakt. Ik woon aan de rand van het gebied en had de magie van de rietvelden en water met hun bewoners al ontdekt.

Zilverreiger in de Biesbosch. Fotograaf: Madeleine Lenagh

Ik was reeds begonnen met het verzamelen van beelden toen ik eind 2017 een gebroken schouder opliep. Pas na een lange revalidatie, waarbij ik geen camera kon vasthouden, pakte ik het project eind 2018 weer op. Ik vertel dit, omdat de lange periode van afstand mij één ding heel duidelijk maakte: ik had teveel foto’s en te weinig focus. Mijn project ging over de essentie van de Biesbosch. Maar wat is deze essentie en hoe is het anders dan in de geijkte beelden die iedereen ervan maakt?

Biesbosch. Fotograaf: Madeleine Lenagh

‘Essentie’ is een vrij persoonlijke keuze. Het ging mij er niet om te laten zien hoe de Biesbosch eruit ziet. Dat hebben andere, betere fotografen dan ik allang gedaan. Mijn beleving van de Biesbosch zit in kleine, anonieme details die meer zeggen over mijzelf dan over het gebied. Bovendien ben ik een vrij introverte fotograaf die eerder voor ‘quiet photography’ gaat dan voor ‘wowscapes.’

Reflecties. Fotograaf: Madeleine Lenagh

Dus wat is voor mij de essentie? Dat was het moment dat ik ervoor ging zitten om de tekst bovenaan dit artikel uit te schrijven. Deze tekst werd mijn leidraad voor de komende maanden. Deze stille, verdronken wereld van reflecties, licht en schaduwen zegt iets over mijn innerlijke beleving en wie ik ben.

Rietreflecties in de winter. Fotograaf: Madeleine Lenagh

Een project is meer dan een verzameling foto’s over één onderwerp. Het moet ook visueel consistent zijn. Gaandeweg leerde ik om me te beperken tot één beeldverhouding en alléén zwart-witbeelden (dus ook alleen beelden die geschikt waren voor zwart-witte composities). En toch bleek het moeilijk te zijn om tot een eindkeuze te komen. Het gaat dan niet om je mooiste foto’s, maar om beelden die bij elkaar passen. ‘Killing my darlings’ was een pittige klus.

Bever in de Biesbosch. Fotograaf: Madeleine Lenagh

Zoveel tijd besteden aan één onderwerp bleek verrassend verrijkend te zijn. Soms vroeg ik me af hoe het mogelijk was dat ik steeds met nieuwe beelden thuiskwam. Maar door steeds opnieuw te gaan, in alle weersomstandigheden, keek ik steeds beter en dieper naar mijn onderwerp en kwam soms met hele verrassende foto’s thuis. Na voltooiing van het project ben ik gewoon doorgegaan in het gebied. Door twee regels te hanteren: ‘fotografeer waar je blij van wordt’ en ‘maar blijf uit je comfortzone,’ kom ik nog steeds met beelden thuis die mij gelukkig maken.

IJs in de Biesbosch. Fotograaf: Madeleine Lenagh

Uiteraard, zoals bij alle natuurgebieden, is het van belang om het gebied toe te treden met een lichte stap. Soms ga ik met de auto, stapvoets door de Noordwaard, mijn auto gebruikend als schuilhut. Soms stap ik uit en neem één van de wandelpaden. Maar het liefst stap ik in de platbodem van een bevriende medefotograaf en snorren we zachtjes door de kreken. Ook al kom ik met geen enkele foto thuis, de rust die uitgaat van het gebied is weldadig. Uiteraard probeer ik er te zijn op tijden en dagen dat ik de recreërende meute kan ontlopen.

Ochtendmist. Fotograaf: Madeleine Lenagh

Als ik nu deze serie terugkijk, spreekt het nog altijd van mijn liefde voor reflecties, licht en schaduw. Ik kan elke natuurfotograaf aanraden om het werken met projecten te verkennen. Of je nou meer de artistieke of de journalistieke zijde kiest, het geeft een geweldige verdieping aan je fotografie.

Kuifeenden op een winterochtend. Fotograaf: Madeleine Lenagh

18 reacties

  1. Mooie gebied waar je intens kan genieten van vormen, leven, Wat er etc etc. Kom vanaf mijn 14 jaar al in de biesbosch met kano. Ook ik ben bezig een klein gebied vast te leggen in beelden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Geef een reactie

18 reacties

  1. Mooie gebied waar je intens kan genieten van vormen, leven, Wat er etc etc. Kom vanaf mijn 14 jaar al in de biesbosch met kano. Ook ik ben bezig een klein gebied vast te leggen in beelden.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze artikelen vind je vast ook interessant: