HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Opeens weet je het…

Natuurfotografie begint meestal als een onschuldige hobby. Je neemt de familiecamera een keer mee tijdens een wandelingetje door park of bos op dat ene verloren uurtje op een zondagochtend. Vrouw (geslacht naar keuze) en kinderen vinden het prima: je bent even uit huis en van de straat en het kost verder niks. Ze moesten eens weten.

Opeens weet je het…
Als je die eerste keer dat je met de gezinscamera op pad gaat zo'n ochtend treft, is het beginpunt van het einde gemarkeerd. Er is geen weg meer terug. Fotograaf: Marijn Heuts
Delen

Net zoals die eerste slok alcohol of die eerste trek van een sigaret het startsein kunnen geven voor een levenslange (en levensverkortende) verslaving, kan bij die eerste wandeling-met-fototoestel het natuurfotovirus ongenadig hard toeslaan. In eerste instantie is er nog weinig van te merken, hoogstens verandert het spontane verloren uurtje in enkele structurele uren. Prima, zolang hij (of zij, deze column is genderneutraal) maar aanschuift voor het gezamenlijke zondagontbijt. Op de achtergrond is er echter veel meer gaande en ontwikkelen de symptomen zich tot ze sterk genoeg zijn om zich in al hun hevigheid aan de gezinsleden te openbaren.

Feit of fictie? Lees en huiver.

De halve zondagochtend wordt al gauw een hele zondagochtend en het gezamenlijke ontbijt is het eerste dat sneuvelt. Een gebutste thermosfles lauwe pleur en een gauw bij elkaar gegrist handje droge crackers winnen het gek genoeg van een glaasje verse jus, een zachtgekookt eitje en de zondagkrant. Onbegrijpelijk, maar soit. Verjaardagen en afspraken met familie en vrienden op zondagochtend zijn ineens ‘not done’ en als het weer op de zondag tegen dreigt te gaan vallen, worden hemel, aarde en agenda bewogen om het bos-moment naar die andere ochtend in het weekend te verschuiven.

Het wordt al wat vervelender als in de lente de dagen beginnen te lengen en het ineens begint op te vallen dat manlief met de week vroeger opstaat. En zelfs op zijn niet-vrije ochtend staat hij voor dag en dauw door de gordijnen naar de lucht te turen, om dan vaak binnensmonds vloekend de klamme lappen weer op te zoeken. Iets met verkeerde keuzes of zo. Ze had nooit in de gaten gehad dat hij steeds meer leefde naar het ritme van de zon en zich zo druk kon maken om diens aan- of afwezigheid. Als eind juni de wekker al om 4 uur staat te zoemen, wordt eerst nog gedacht aan een foutje, maar zelfs haar lieve ezel zette niet per ongeluk week in, week uit de wekker om 4 uur. Wie gaat er nou zo vroeg in de ochtend door het bos lopen, behalve stropers, stumpers en dumpers van illegaal afval? Ze maakt zich nog net geen zorgen, maar heeft inmiddels wel enkele prangende vragen voor haar bosjesman.

Hem er hartig edoch hartelijk op aanspreken is echter niet eenvoudig, want de laatste tijd zit hij toch wel erg veel avonduren, en soms tot diep in de nacht, eenzaam op zolder achter zijn aftandse pc. Hij heeft toch geen digitale penvriendin? Had hij trouwens laatst niet een keer heel voorzichtig gepolst of we niet ook vonden dat Apple computers zo’n mooi design hebben? Doorgaans was hij niet zo van de grote uitgaven, maar ze had er toen niks achter gezocht. Als het een penvriendin was, had ze in elk geval stijl. En waarom moest het oude Nokiaatje ineens worden vervangen door een hypermoderne smartphone zodat hij constant zijn pas geopende Facebook-account kon vullen en checken? Vindt ze niet leuk. De aanwijzingen dat er ‘iets’ aan de hand is stapelen zich op, maar ze kan er nog geen vinger achter krijgen. Naar later zou blijken, was een vinger ook nooit genoeg geweest.

Aha-Erlebnis

Als hij het volgende weekend weer de hele ochtend op pad is om Joost-mag-weten-wat te doen, besluit ze op onderzoek uit te gaan. Eenmaal op zolder moet ze zich eerst een weg banen door een stapel camouflage-artikelen, nog in de verpakking, alvorens ze een blik op het scherm van zijn pc kan werpen. Huh? Blijkt haar man bezig te zijn met het maken van een heuse website. Hij is nog niet heel ver, maar in prachtig gele Comic-Sans letters, formaatje Telegraaf, prijkt bovenaan de pagina ‘Voornaam Achternaam Nature Photography’. De rest van de pagina heeft een legergroene achtergrond met, ietwat ongeordend, enkele amateuristisch ogende en te fel gekleurde foto’s van vogeltjes, insecten en plekken die ze niet kent en ook niet wil kennen. Ietwat verward haalt ze uit de kast een stoffig vakantiewoordenboek Engels-Nederlands. Als ze eindelijk de twee woorden heeft gevonden en in de juiste volgorde heeft gezet, valt ineens alles op zijn plek. De rillingen lopen over haar rug.

Opeens weet je het, hij is natuurfotograaf.

Een onschuldige wandeling met een compactcamera kan uitlopen op een gezinsvakantie naar Afrika. De zwaarste tas bevat enkel fotospullen. De compact gaat nog steeds mee, maar is over gegaan in (veel) kleinere handen.
Een onschuldige wandeling met een compactcamera kan uitlopen op een gezinsvakantie naar Afrika. De zwaarste tas bevat enkel fotospullen. De compact gaat nog steeds mee, maar is over gegaan in (veel) kleinere handen. Fotograaf: Marijn Heuts

Het vervolg

Het beestje mag dan wel een naam hebben gekregen, daarmee zijn de problemen de wereld nog niet uit. Sterker nog, het beestje zal een huisdier worden en de problemen zullen alleen nog maar verder toenemen. Alleen weet ze dat nog niet.

Die al genoemde Apple gaat er hoe dan ook komen, hoegenaamd om alvast voorbereid te zijn op de vele megapixels die de gewenste nieuwe camera (met de oude kun je geen goeie foto’s maken) er in zal gaan spuwen. En bij zo’n nieuwe camera hoort ‘natuurlijk’ nieuw glas, want de oorspronkelijke lenzen laten volgens mensen die dat onderzoeken met foto’s van bakstenen (zoals hij dat met een ernstig gezicht verkondigt) vooral in de hoeken een serieus tekort aan scherpte zien. Ze zal hem eens serieus alle scherpe hoeken van een baksteen laten zien!

Hoe durft hij trouwens voor te stellen de kinderen maar in een stapelbed op één kamer te proppen, omdat hij een kamer voor zichzelf en zijn uitdijende verzameling fotospulletjes wil hebben. De kinderen zijn verdorie al 15 en 17, dat past nooit!

Daarover gesproken, als ze straks gaan studeren, wie betaalt dan het collegegeld en de kamerhuur? Dit is toch niet het juiste moment om minder te willen gaan werken en meer tijd in dat donkere bos van hem te gaan doorbrengen? Het is dit jaar de laatste keer dat de kinderen mee gaan op vakantie, en waar ze normaal altijd drie weken in een koepeltentje bivakkeren op een Catalaanse camping, wil hij nu ineens naar een verlaten plek midden in de Scandinavische wildernis waar hij elke ochtend en avond gemakkelijk even weg kan om foto’s te maken. Omdat het licht daar dan zo lang goed is, volgens hem. Wat een flauwekul, wat haar betreft is licht er óf wel óf niet. Ze wenst hem er in gedachten ter plekke met de snelheid van het licht naartoe. Alleen.

Slachtofferhulp

Achteraf zal de partner altijd zeggen dat zij het niet aan zag komen, omdat hij zo’n gewone jongen was waaraan ze nooit iets geks had gemerkt. En ook de buren zullen meewarig hun hoofd schudden en fluisteren dat hij wel de laatste was waarvan ze dit hadden verwacht. Ze dachten dat hij viste, of misschien in het leger zat. Maar ja, stille wateren hebben nu eenmaal diepe gronden en bij doorgaans zwijgende natuurfotografen is de bodem niet in zicht.

In mijn geval twijfelde ik ooit over de aanschaf van een serieuze telelens. Dat ding kostte nogal wat houten guldens (om het tijdperk te schetsen) en ik ben nu eenmaal een type dat meer overpeinst dan overmaakt. Mijn echtgenote was degene die me uiteindelijk overhaalde het gewoon te doen. Spijt als haren op haar hoofd, nog elke dag. Het begon met die lens en eindigt (althans voor nu) met deze column, die natuurlijk volledig fictief is. Echt waar. Heus. Geloof me maar. Ik zweer het.

Enige gelijkenis met bestaande personen berust niet op toeval, maar is uitdrukkelijk niet persoonlijk bedoeld. Je weet waarschijnlijk heel goed waar in dit spectrum je je momenteel bevindt. Weet je (en je partner) meteen waar het nog heen kan gaan. En de lijst is niet eens limitatief en kent een open einde / is eindeloos.

Thuisfront, sterkte.

Deel dit artikel


19
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Sarah Di Tucci op 30 september 2016 om 06:27

    Heel herkenbaar. Gelukkig heb ik mijn man besmet met dit virus en dien we het nu samen 🙂

  2. Door Gert-jan op 24 augustus 2015 om 18:49

    Wat een mooi stuk, Heb dubbel gelegen van het lachen, maar het klopt tot op de letter.Ben en ook mijn vrouw de sjaak.

  3. Door Ronald op 18 augustus 2015 om 20:15

    Wat een heerlijk herkenbaar stuk! Prachtig geschreven Marijn!

  4. Door Peter Wijn op 10 augustus 2015 om 15:17

    Je mist nog dat hij (niet genderneutraal) zijn baard laat staan. En met soortgenoten ruzie maakt over het merk te gebruiken materiaal. En thuis komt met modder aan zijn schoenen…

  5. Wow… ik heb je collum gewoon 2 keer gelezen! Echt zo ontzettend herkenbaar dit. Ik bevind me momenteel op dat punt van minder werken en meer fotograferen en inderdaad daar is de vrouw het niet mee eens. Over die dure 300mm vast brandpunt lens heb ik het nog niet durven hebben thuis… 😉 Groetjes Guido

  6. Door Sylvia Peper op 28 juli 2015 om 18:28

    Hahahaha zo herkenbaar! Een goed gevoel dat ik niet de enige ben met dit virus…

  7. Gelukkig! Ik ben niet alleen 🙂

  8. Door Freek Veldman op 27 juli 2015 om 15:27

    Fantastisch stuk, op veel punten herkenbaar behalve dan van de zondagochtend. Ik ben nu op een leeftijd dat ik 1 dag per week voor mijzelf heb dus op de maandagen ben ik “legaal” afwezig. Door de week snoep ik er nog wel eens een paar urntjes [overwerken] bij !!

  9. Zo herkenbaar, en slachtofferhulp is zinloos als ik het mag zeggen 🙂
    Groet,
    Klaas

  10. Door Jannie Trouwborst op 25 juli 2015 om 08:44

    Heel goed geschreven, leuk stuk! Ik kan nog terug, ik ben net begonnen, maar ik moet wel opschieten als ik er nog niets van wil maken. Als gepensioneerde krijgt “tijd” een andere dimensie, afhankelijk van hoe je er naar kijkt: per dag of in jaren…..

  11. Door marcel van de kerkhof op 25 juli 2015 om 07:18

    Wat fantastisch geschreven en beschreven.
    Hoe herkenbaar Geweldig!
    Zo, Ga nu weer even op pad.

  12. Wat een geweldig leuk geschreven stuk! En helaas…zo herkenbaar!

  13. Zo herkenbaar, heerlijk humoristisch geschreven. Echt top

  14. Fantastisch leuk artikel. Herkenbaarheid druipt er van af, al moet ik bekennen dat ik het dan dus weer niet voor elkaar krijg om standaard uren vrij te maken haha! Het gezinsleven met een zoontje van 20 maanden is daarvoor gewoon te hectisch. Maar ooit, als hij 15 of 17 is ;).

    1. Door Marijn op 24 juli 2015 om 12:20

      Komt vanzelf goed als ie wat ouder is. Als je gaat wachten tot 15-17 zou ik vast een degelijk stapelbed gaan bouwen.

  15. Door Mark van Veldhuizen op 24 juli 2015 om 09:53

    Weer een fantastisch stuk van je Marijn. Erg herkenbaar! Ik ga nu maar eens bedenken welk stuk van het huis ik ga confisqueren. Verzetten heeft toch geen zin.

    Gr Mark.

    1. Door Marijn op 24 juli 2015 om 12:21

      Haha, met dit stuk in handen krijg je alles voor elkaar.

      1. Door Mark van Veldhuizen op 27 juli 2015 om 08:24

        Ik heb mijn vrouw deze column maar niet laten lezen. Kan soms juist weer vechtlust opwekken! 🙂

        1. Ik zal haar zo eens een berichtje sturen Mark! haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *