HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

’s Ochtends vroeg alleen de natuur in… Durf jij het aan?

Het schrijven van een column is dé manier om gedachten te delen met een groter publiek. Soms schrijf ik omdat ik iets leerzaams te melden heb en andere keren wil ik gewoon een mooie ervaring delen. Vandaag schrijf ik om iets aan te kaarten dat bij mij leeft. En – zo heb ik gemerkt – bij nog veel meer mensen. Waar ik het over heb? Lees zeker even verder. Misschien herken jij je er ook wel in.

’s Ochtends vroeg alleen de natuur in… Durf jij het aan?
Deze ontmoeting met een bever, ’s ochtends heel vroeg, zal ik niet snel vergeten! Fotograaf: Janneke van der Pol

Ritselen

Het is begin augustus en héél vroeg in de ochtend. Eigenlijk is het gewoon nog nacht. Ik gok dat 90% van de Nederlandse bevolking nog ligt te slapen en ik ben stiekem best een beetje jaloers op hen. Over een kwartiertje komt de zon op en nu ik hier in een donker bos loop, lijkt dat warme bed erg aantrekkelijk. Wat niet wil zeggen dat ik het niet naar mijn zin heb! Samen met een vriendin (en fotomaatje) zijn we op weg naar de paarse heide. Het is nog donker in het bos, we praten zachtjes en vallen af en toe stil als we links of rechts van ons iets horen ritselen. Was dat een wild zwijn? Of iets anders? Het blijkt steeds loos alarm te zijn, maar we zijn ons in toenemende mate bewust van onze kwetsbaarheid. We spreken naar elkaar uit dat we héél blij zijn dat we er samen lopen en niet alleen. Je weet maar nooit wíe of wát er ineens voor je staat…

Ik kreeg de paarse heide niet naar mijn zin op de foto. De opkomende zon was een dankbaar alternatief. Fotograaf: Janneke van der Pol

Magische ontmoeting

Ik maak een sprongetje in de tijd. Het is twee weken later en half zes in de ochtend. De zon staat op het punt om op te komen en ik loop met een collega (ook weer een fotomaatje, wat ben ik toch een mazzelaar!) door Meinerswijk, het uiterwaardenpark van Arnhem. Al struinend lopen we door het gebied en tot onze grote verrassing treffen we langs de waterkant een bever! Hoe gaaf! Ik ga volledig op in het moment, tot ik een stukje verderop ineens een man zie staan. Ik schrik even. Waarschijnlijk staat die man net als wij ontzettend te genieten van de bever in het water. Toch bekruipt me een ongemakkelijk gevoel en ik ben blij dat ik hier samen met iemand ben. Hoe zou ik me hebben gevoeld als ik alleen was geweest? Had ik dan net zo kunnen genieten van de magische ontmoeting met de bever of zou ik mijn spullen dan hebben ingepakt en zijn doorgelopen?

Niet de enige

Het zijn confronterende gedachten, die de afgelopen maanden regelmatig door mijn hoofd spookten. Waarom voel ik me soms kwetsbaar als ik ’s ochtends vroeg alleen met de camera op pad ben? Heb ik dat kwetsbare gevoel ook als ik overdág alleen de natuur in ga? En vooral: ben ik hier nou echt de enige in of zijn er meer vrouwen (en mannen) die dat gevoel kennen? Ik besluit mijn netwerk op Instagram in te schakelen en de vraag aan mijn vrouwelijke volgers voor te leggen. En dan gebeurt er iets wonderlijks. Dit onderwerp, waar ik niet zo vaak iets over lees, blijkt enorm te leven. Ik ben niet de enige en dat is tegelijkertijd geruststellend als erg verontrustend.

Vroeg in de ochtend is het vaak heerlijk rustig in het bos en met een beetje mazzel krijg je zelfs zonneharpen voor de lens. Fotograaf: Janneke van der Pol

Een beetje eng

Eén van de beste momenten om de natuur te fotograferen is tijdens ‘het gouden uurtje’. En dat uurtje is extra mooi net ná zonsopkomst. Hoe zonde is het dan dat een deel van de natuurfotografen juist dat moment mijdt? Omdat ze zich ‘onveilig voelt’, het ‘een beetje eng vindt’ om alleen de natuur in te gaan, zich ‘als vrouw kwetsbaar voelt’ of zelfs ‘bang’ is om zo vroeg alleen een natuurgebied in te gaan. Dit zijn niet mijn woorden. Het zijn de woorden van vrouwen die reageerden op mijn vraag, wat hen tegenhoudt om alleen op pad te gaan ’s ochtends vroeg. Ik kreeg van vrouwen én mannen persoonlijke verhalen te lezen, waaruit blijkt dat de angst ‘een of andere gek’ tegen te komen, best groot is. Van sommige verhalen werd ik echt even stil… Dit leeft. Niet alleen bij mij.

Het was verademend om te zien dat er ook een paar nuchtere redenen zijn, om niet voor dag en dauw met de camera buiten te staan: ‘ik ben geen ochtendmens’ en ‘ik kom ’s ochtends mijn bed zo moeilijk uit’. Twee argumenten die ook zeker regelmatig een rol spelen bij mij… 😉

Als je liever niet alleen op pad gaat, neem dan eens deel aan een workshop. Met een groep de natuur in gaan is gezellig én leerzaam. Deze foto heb ik gemaakt tijdens een workshop van Leon Baas. Fotograaf: Janneke van der Pol

Samenstelling van de seksen

Die ochtend bij de paarse heide, kwamen we vooral mannen tegen. Groepjes mannen die met statief en camera klaar stonden voor de zonsopkomst, mannen die de hond uitlieten, hardlopende mannen… Misschien lag het aan het moment en zou de samenstelling van de seksen er op een andere ochtend compleet anders uit hebben gezien. Maar ik betwijfel dat. De keren dat ik vroeg opstond en de natuur in ging, kon ik de vrouwen die alleen aan het fotograferen waren, op één hand tellen.

Deze ontmoetingen maken een wandeling in de natuur nog specialer! Fotograaf: Janneke van der Pol

Gewoon doen

Gelukkig kwamen er uit mijn – uiteraard niet bepaald wetenschappelijk gestaafd – onderzoekje ook positieve punten naar voren. Ik vroeg aan de vrouwen die wél voor dag en dauw alleen op pad gaan, of ze nog goede tips hebben. ‘Gewoon doen’, ‘wees zelfverzekerd’ en ‘laat je niet leiden door angst’. Nog een paar praktische tips: ‘neem je hond mee’, ‘een stevig statief’ en ‘draag áltijd je telefoon’ bij je! Laat iemand weten waar je bent en stuur eventueel af en toe een appje.

En een tip van mijn eigen hand: Ga op zoek naar een fotomaatje. Er is vast iemand in jouw omgeving die ’s ochtends vroeg ook liever samen dan alleen op pad gaat! Plaats gewoon een oproepje en wie weet wat er uit volgt.

Het is niet mijn bedoeling om ‘dé vrouw’ (als die al bestaat) als kwetsbaar weg te zetten. Ik geloof alleen wel in gelijke kansen voor iedereen; man of vrouw, stoer of wat voorzichtiger. En ik schrik ervan dat een deel van de vrouwelijke natuurfotografen zich beperkt voelt door angsten en niet optimaal durft te genieten van al het moois dat de natuur te bieden heeft. Ook in het gouden uurtje.

Hoe zit dit bij jou? Herken je dit bij jezelf of bij andere fotografen? Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen en tips om jezelf over dit gevoel heen te zetten.

Deel dit artikel


65
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Maaike op 25 november 2019 om 16:46

    Hoi Janneke,
    Ik wil je graag volgen op Instagram maar ik kan je niet vinden. Hoe kan ik je daar vinden?

  2. Door Yvonne op 16 november 2019 om 13:45

    Volgens mij is pepperspray verboden, dus dat lijkt me geen goed idee. Je zou tijdens een controle gepakt kunnen worden voor verboden wapenbezit.
    Met een statief iemand van je af slaan lijkt handig, maar wat als je tegenstander sterker is, sneller reageert, je statief afpakt en daarmee op jou gaat slaan?
    Vanwege een gehoorbeschadiging hoor ik niet goed meer. Bijna alle vogelgeluiden ben ik ‘kwijt’. Verdachte mensen hoor ik daardoor ook niet bijtijds. Vroeger ging ik rustig alleen het bos in, al een paar jaar niet meer.
    Met vroeg opstaan heb ik als ochtendmens geen probleem, maar eh… veel natuurgebieden zijn tussen zonsondergang en zonsopkomst verboden terrein voor wie er niets te zoeken heeft – en (hobby)fotografen hebben daar officieel ook niets te zoeken. Begrijpelijke maatregel. Dieren worden overdag zoveel verontrust, dat ze tot nachtdier zijn geworden. Zij zijn wel afhankelijk van de natuur voor voedsel, rust etc. terwijl wij zelf min of meer 24/7 kunnen besluiten gemaksvoer te halen in de supermarkt of snackbar en dat in alle rust kunnen opeten. Voor dag en dauw de natuur in gaan om te hobbyen (fotograferen) zul je mij dan ook niet zien doen. Respect voor de levende have die zelf zijn kostje bij elkaar moet zien te scharrelen wint het bij mij 100% van ‘egoïstisch’ hobbyen. Eigenlijk schrik ik ervan, hoeveel mensen simpele (toegangs)regels aan de laars lappen en er kennelijk geen idee van (willen) hebben, hoeveel impact hun gedrag op de dieren heeft.

  3. Bijv. een pepper spray meenemen voor het geval is een optie.

  4. Door M. Renard op 16 november 2019 om 10:13

    Ik woon in Dwingeloo en loop regelmatig door het Dwingelderveld. Een aantal jaren geleden is er in het gebied een man, die daar ook regelmatig zijn hondjes uitliet, door 2 broers vermoord. Dit gebeurde niet heel vroeg in de ochtend. Het heeft mij wel de kwetsbaarheid van het alleen rondlopen, zonder of met dure apparatuur, duidelijk gemaakt. Er wordt hier ook regelmatig gestroopt en die mensen wil ik ook liever niet ontmoeten. Het verhoog(de)t wel de drempel om alleen op pad te gaan.

  5. Oef, wat veel reacties!. Ik heb van mijn moeder geleerd niet bang te zijn om alleen op stap te gaan. Zij was de mening toegedaan dat vrouwen angst wordt aangepraat om hen te beperken in hun doen en laten. Deze reactie moet wel in de tijd geplaatst worden. Mijn moeder is in 1920 geboren. Maar ik ben dus niet bang om alleen op stap te gaan. Ook niet op gekke tijden. Ook al zijn de tijden veranderd. De kans dat je iets naars overkomt is heel klein. De keer dat ik wel wat vervelends meemaakte, gaf de politie niet thuis. Dat is helaas nog steeds voor verbetering vatbaar.

  6. Ik ga ook regelmatig alleen de natuur in, voor een zonsopkomst of gewoon lekker wandelen, met camera uiteraard.
    Soms ben ik ook wel ‘s mee geweest met fotomaatjes uit de buurt maar ga toch ook heel graag alleen en geniet dan vooral van de rust en de stilte. Ik kan gaan en staan waar ik wil en een rondje wandelen langs een ven.
    Afgelopen augustus nog naar de Kampina geweest, liep door het bos toen het nog donker was en al kijk ik af en toe achterom, ik ben niet angstig. Ik moest drie kwartier wandelen maar het was het waard, een prachtige zonsopkomst en met mist over de hei, dan kan ik alleen maar genieten.

    1. Ik herken het gevoel graag alleen op pad te gaan, de vrijheid en de complete focus op de natuur en het fotograferen is heerlijk, hè? En Kampina is een prachtig gebied! Goed om te lezen dat je gewoon gáát en geniet. Ik hoop dat je andere mensen inspireert met je berichtje. 🙂

      1. ik ben al 75 jaar een man en verplaats mij met een scoot mobiel , maar in Rotterdam en omgeving ga ik echt niet alleen s’morgens vroeg en savonds in de schemer de natuur in. Je wordt dan zelfs door de politie van wege bepaalde figuren die daar rond lopen weg gestuurd !

  7. Door Arie Nagel op 13 november 2019 om 15:18

    Ik ben een man, maar durf ook niet meer alleen op pad in het “enge bomenbos”. Niet alleen bang voor geweld, maar ook bang dat mij mijn dure apparatuur wordt ontnomen. Gelukkig heb ik een excuus: ik ben geen ochtendmens en kom als gepensioneerde meestal om 10.00 mijn bed uit.

    1. Dat ‘enge bomenbos’ klinkt zo ook wel extra indrukwekkend , maar ik snap de angst daar alleen rond te lopen met allemaal dure apparatuur. Om dat gevoel los te kunnen laten, heb ik een goede apparatuurverzekering afgesloten en mochten ze ooit op mijn camera uit zijn, dan hou ik mezelf maar voor dat het slechts materiële schade is. (al blijft het ook in dat geval een hele nare ervaring natuurlijk…) En dat geen-ochtendmens-zijn herken ik maar al te goed. Zet ik ook nog weleens in als ‘excuus’… 😉

  8. Hallo Janneke
    Sinds bij ons op de Brunsummerheide 2 mensen zijn vermoord ben ik toch heel voorzichtig geworden om in mijn eentje met 77 jaar het bos in te gaan als het donker is. Ik ben niet bang, maar wil ook niets uitlokken. Ik mis daardoor veel maar heb nog niemand ontmoet die met mij zo heel vroeg wil gaan fotograferen. Ik woon in Landgraaf en overal om me heen zijn prachtige fotogebieden.
    Groetjes,
    Maus

    1. Ohja, ik kan me levendig voorstellen dat je dan extra voorzichtig bent. Als zoiets dichtbij gebeurt, wordt je toch weer extra met de neus op de feiten gedrukt, hè? Goed dat je niet bang bent. Je behoedzaamheid is begrijpelijk. Ik hoop dat je toch nog een leuk fotomaatje vindt! Iemand die ook lekker vroeg uit de veren wil en in het Zuiden van het land woont! Ze zitten overal, die natuurfotografen, dus wie weet heb je mazzel! 🙂

  9. Gelukkig heb ik nog geen rare ervaringen gehad in het bos tijdens de vroege ochtend. In de zomer moet men inderdaad heel vroeg opstaan om mooie ochtendfoto’s te nemen, maar voor de relatief langslapers is de winter misschien een zegen want de zon komt op rond 8.00u dat scheelt toch een 3-tal uur met de zomer, het licht is wel niet hetzelfde, maar toch mooi!

    1. Je hebt helemaal gelijk, Martin! Voor de minder vroege vogels is nu het seizoen wel aangebroken. 😉 En in de herfst kan het licht ook erg mooi zijn ‘s ochtends vroeg (als de zon tenminste niet verstopt zit achter een dikke laag grijze bewolking…).

  10. Door Jan Pieters op 13 november 2019 om 10:48

    Als man en dan ook nog eens van flinke lengte heb ik totaal geen moeite om alleen op stap te gaan opwelk moment van de dag dan ook. Voor vrouwen kan ik mij heel goed voorstellen dat dit even wat anders ligt.

    1. Ik merk door alle reacties op mijn column en vraag op Instagram, dat dat inderdaad zo is, ja… Mannen voelen zich vaak minder kwetsbaar alleen in de natuur dan vrouwen. Al wil ik hiermee zeker niet alle mannen en vrouwen over een kam scheren, want er zijn ook genoeg vrouwen die die angst niet hebben en mannen die zich juist bewust zijn van een stukje kwetsbaarheid. Ik wens je nog veel plezier tijdens je mooie (foto-)wandelingen in de natuur! 🙂

  11. Door Henny Hoefakker op 13 november 2019 om 10:13

    Wat een angst leeft er onder de natuurfotografen.
    Sinds mijn 16e jaar loop ik in de natuur met een camera. Nu ben ik 69 en loop ik nog steeds in de natuur met camera’s. De vroege ochtend heeft mijn voorkeur, waarom? Omdat ik dan heerlijk alleen ben. Ik geniet van de stilte om mij heen en als ik zonder spectaculaire dingen gezien te hebben weer thuis kom, heb ik toch genoten. Het gaat mij niet om de plaat maar om de beleving. Nu zijn we veel met de camper weg. We reizen Europa door en staan bijna altijd alleen op een plek midden in de natuur. Zowel in Lapland maar ook in Spanje of Polen of waar dan ook. Mijn vrouw geniet hier ook van. Als ik in de vroege ochtend weg ga, wanneer het nog donker is, ligt zij nog in bed. Als ik weer terug kom rond een uur of 9 is mijn vrouw vaak weg. Een stukje wandelen, waar we ook zijn. Of ze bang is??? Nee, dit komt niet bij haar op. We kunnen ook teveel beren op onze weg zien.
    In de avond komen de verhalen van de ochtend vaak naar voren en maken we tevens plannen voor de volgende ochtend.

    Ons advies is……geniet gewoon van je prachtige hobby en vergeet die beren.

    1. Bedankt voor je mooie reactie, Henny! Wat gaaf om te lezen dat jullie zo genieten van de natuur en met de camper op zulke mooie plekjes komen! Je hebt helemaal gelijk… het gros van de angst om op pad te gaan, is gebaseerd op de beren die we op de weg zien. Zonde! Ik heb ook even getwijfeld om deze column te schrijven, omdat het door alle reacties de angst om te gaan fotograferen in de vroegte ook kan versterken en dat is wat ik juist níet wil! Maar ik hoop dat het juist positief uitpakt en dat reacties zoals die jullie jou/jullie, ervoor gaan zorgen dat iedereen toch gewoon lekker gaat fotograferen en geniet van de natuur. Nogmaals dank voor je positieve reactie!

      1. Dat had ik ook niet Henny, maar na dit gebeuren, nog niet zo lang geleden, ben ik toch voorzichtiger geworden. Het is een rare wereld aan het worden.

  12. Ja, ik ken het gevoel van onrust dat je kan overvallen als je alleen in een donker bos loopt. Vroeger kende ik geen angst, ik had een klein scherp mesje bij me. Toch maakte ik toen ook al een omweg als ik een man alleen in het bos zag lopen. Tegenwoordig ga ik nooit alleen vroeg of laat op pad om te fotograferen. Een combinatie van luiheid en gezond verstand.

    1. Bijzonder hoe dat gevoel in de loop van je leven kan veranderen, hè? Doordat je ouder wordt, maar ik denk ook doordat we tegenwoordig steeds meer nare dingen in de media horen… Ik vind dat je het wel mooi weet te relativeren: luiheid en gezond verstand! 😉 Ik hoop dat je – ook al ga niet meer vroeg en laat – overdag nog steeds erg kan genieten van de natuur en het bos. Bedankt voor je reactie!

  13. Ik heb het geluk dat ik met mijn fotomaatje getrouwd ben. Als de één er vroeg op uit wil, is de ander gelijk ook enthousiast. Zo zaten we op een ochtend al eens vóór 3u aan een vijver om de futen te zien baltsen, want een goed plekje zoeken, ons iunstalleren e.d. zorgt toch altijd voor wat onrust. We wilden ter plaatse zijn vóór er licht aan de dag kwam. zodat we min of meer deel uitmaakten van het decor.
    Anderzijds heeft mijn maatje me noodgedwongen een aantal jaar in de steek moeten laten om gezondheidsredenen. Verklaar me voor gek, maar op Texel (en alleen dààr) ging ik dus maar vóór dag en dauw op pad aan de Horsmeertjes of de Slufter of zat ik te filmen op de visvlonder in De Cocksdorp.
    Ik ben niet zo van “ik laat mijn leven door (de schrik voor) anderen bepalen”. Als mijn tijd op is, dan kan dat net zo goed in een massa op de middag gebeuren.
    Waarmee ik niet wil zeggen dat ik ook niet opschrik van een ritsel of een brekend takje, hoor.

    1. Wat een geluksvogel ben jij, Chris! Getrouwd zijn met iemand met dezelfde passie is wel echt fijn! Ik hoop dat jullie (ondanks de gezondheidsproblemen van je partner) nog vaak samen op pad kunnen gaan. En jeetje… jullie hebben mijn record van vroeg opstaan absoluut verbroken: vóór drieën al paraat zitten is mij nog nooit gelukt… Leverde vast ook hele mooie plaatjes op, of niet? Ik wens jullie nog veel mooie vroege-vogelwandelingen!

      1. Door Adriana op 13 november 2019 om 09:42

        Hallo Anita, zelfde probleem. Ben op zoek naar fotomaatje en woon in Kennemerland.

      2. Wíj waren op tijd ter plaatse, ja. De futen lieten verstek gaan. Niet dat we ons bedonderd voelden, want wie kan zeggen dat ze een minutenlange tête-à-tête gehad heeft met een allerliefst bosmuisje dat langs mijn mouw omhoog liep? Ik zag – denkelijk – blauw van mijn adem in te houden om haar niet te laten schrikken. Maar zo in die glanzende kraaloogjes kunnen kijken, … Gelukkig zijn ook de gezondheidsperikelen van mijn maatje voorbij en konden we afgelopen vakantie op Terschelling weer zonder problemen op pad.

        Overigens zijn we wel vaker zo vroeg op pad: ter plekke zijn om de eerste zangvogels te horen en dan één voor één de anderen te horen invallen. Dan moét je zo vroeg op pad!

        En ja, ik herken me wel in een aantal tips: met een stevig statief heb je altijd een flink slagwapen bij de hand, je mobieltje (op stil) in een binnenzak en je stembanden (op max) gebruiksklaar: je moet wél voorbereid zijn als je er toch eens alleen op uit trekt.

        1. Owww… ik krijg een dikke glimlach op mijn gezicht van je berichtje, Chris! 🙂 Wat mooi dat je zó kunt genieten van de natuur. Ik geniet weer met jullie mee. Fijn om te lezen dat jullie nu weer samen op pad kunnen gaan! Ik ga voor mijn volgende vroege wandeling mijn stembanden vast trainen… 😉 😉

      3. ik zou graag het email adres van Adriana krijgen om contact te maken.

  14. Ook ik heb mezelf beperkingen opgelegd door diverse momenten van niet pluis gevoel. Heel erg jammer want heb pok genoten. Zou graag met iemand in kennemerland willen fotograferen! Anita

    1. Zo dubbel dan , hè? Enerzijds enorm genieten van de ontwakende natuur en anderzijds steeds het gevoel hebben je omgeving in de gaten te moeten houden… Ik hoop van harte dat je een leuk fotomaatje vindt! 🙂

      1. Hallo Adriana, ik wil wel kennismaken, hoe doen we dat? Anita

    2. Door Adriana op 13 november 2019 om 09:45

      Hallo Anita, heb bij de verkeerde gereageerd.
      Heb het zelfde probleem en ben ook op zoek naar een fotomaatje.
      Groetjes, Adriana

      1. Wat leuk, Adriana! Ik hoop dat Anita je reactie leest. Kunnen jullie misschien samen een keer op pad. 😀

  15. Door Patricia op 10 november 2019 om 19:24

    Heel herkenbaar!! Ik dacht ook ben ik de enige met deze gedachten! Het houd mij vaak tegen om nog vaker de natuur in te gaan en fotograferen terwijl ik er ook zo van kan genieten. Ben altijd wel op mijn hoede zeker in de vroege ochtend.

    1. Je bent zeker niet de enige, Patricia! Toen ik mijn vraag op Instagram stelde, kwamen er ontzettend veel reacties op en nu ook weer op deze column. Ik hoop dat je toch af en toe lekker op pad gaat en de vervelende gedachten over wat er zou kunnen gebeuren, thuis kunt laten. Of misschien vind je nog eens een fotomaatje, met zijn tweeën voelt het ineens een stuk veiliger dan alleen… 🙂 Bedankt voor je reactie!

  16. Door mdebeer op 10 november 2019 om 18:30

    Door chronisch vermoeidheid ben ik niet ‘s ochtends vroeg in de natuur te vinden maar wel later op de dag. Ik ging altijd heerlijk vrijheid blijheid alleen op pad zonder angst. Totdat ik dus wel een keer een gek tegenkwam. Op het oog een normale nette man en ook een natuurliefhebber dacht ik die daar aan het wandelen was. Maar hij was toch een ander soort natuurliefhebber. En ging met zichzelf aan de gang in de bosjes achter mij waar ik paddenstoelen aan het fotograferen was. Gelukkig was het niet in een ver en afgelegen gebied en kon ik toen ik dat doorhad toch wel snel doorlopen naar een meer open en zichtbaar pad en uiteindelijk naar mijn auto. Echter onder mijn ruitenwisser vond ik een briefje van die gek of ik niet eens met hem samen met hem in de natuur “iets” wilde doen met een vaag contactadres van hem van een vage anonieme datingapp. Er stonden meerdere auto’s geparkeerd dus hij moet me bij aankomst al gezien hebben om te weten dat dat mijn auto was. Bovendien was hij dus via een andere weg eerder naar mijn auto terug gelopen dan ik er zelf was. Gelukkig waren er toen inmiddels anderen in de buurt anders had hij me misschien op staan wachten. Dit is gelukkig allemaal goed afgelopen en was het vooral schrikken, maar ik had ook veel minder geluk kunnen hebben met iemand die het heel wat slechter met me voor had gehad. En dan kan ik nog zo leuk mijn telefoon bij me hebben maar als iemand echt kwaad wil dan heb je daar ook niet veel aan. Mocht het je al lukken om te bellen op tijd dan duurt het nog wel even voordat er hulp is. Ik loop ik nu sinds dat voorval toch heel anders rond in de natuur!

    1. Bah, wat een naar verhaal, zeg! Ik kan me voorstellen dat je na zo’n voorval heel anders door de natuur loopt. Minder onbevangen en veel meer op je hoede. Ik hoop echt voor je dat dat gevoel een beetje gaat slijten en je weer wat vertrouwen krijgt in het alleen op pad gaan. Want ik zou het enorm wrang vinden als zo’n viespeuk jou voor altijd je plezier in het fotograferen in de natuur ontneemt! Ik wens je heel snel die vrijheid blijheid weer toe… Misschien niet alleen, maar met iemand samen kan fotograferen ook heerlijk zijn. Bedankt voor je open reactie!

  17. Ik sta regelmatig voor dag en dauw op om te gaan fotograferen. Meestal alleen en soms gaat mijn echtgenoot mee. Ik vind het heerlijk om ‘s ochtends vroeg in mijn eentje te fotograferen, de stilte is oorverdovend en de natuur is op zijn mooist bij het ochtendgloren. Bang ben ik niet, misschien een beetje naïef maar ik ga er van uit dat de ongure types op dat moment net in hun bed liggen…..

    1. Ik vind het wel een mooie gedachte dat alle vage types ‘s ochtends vroeg nog lekker in hun bedje liggen (naïef of niet…)! Fijn om te lezen dat je zo kunt genieten van de vroege natuur. Ik deel je gevoel helemaal! De stilte is inderdaad oorverdovend… mooi gezegd. 🙂

  18. Door Saskia op 10 november 2019 om 14:55

    Ik loop bijna wekelijks alleen in het bos bij zonsopkomst en ik voel me er volkomen op mijn gemak. Soms kom ik er andere fotografen tegen, vaak ook niet. De meeste zijn mannen. Ik ben er maar één keer een man tegen gekomen zonder camera of hond die langzaam, om zich heen kijkend, door het bos liep. Capuchon op, handen in zijn zakken. Toen ben ik wel even blijven staan om te kijken waar hij hee ging en ben ik een andere kant op gegaan.
    Ik heb altijd mijn telefoon in mijn broekzak en een opgeladen powerbank in mijn rugzak. Thuis weten ze dat ik lopen ben en waar ik heen ga. Ik zet ook een routetracker aan, zodat ik mijn lokatie door kan geven als ik val en niet meer verder kan. En aan mijn rugzak hangt een alarmfluitje.
    Mijn advies is om gewoon te gaan. Bereid je voor en geniet van de natuur in alle vroegte. Het is prachtig en heel jammer om het jezelf te ontzeggen.

    1. Wat tof dat je zo van de vroege natuur kunt genieten! En vooral ook om te lezen dat je je zo op je gemak voelt. Goede tips ook van de routetracker (die hoor ik vaker, dus ga ik ook maar eens instellen :-)) en het fluitje. Bedankt voor je positieve en motiverende reactie!

    2. Door Adriana op 13 november 2019 om 09:51

      Hallo Truus,

      Goede tips geef je in je reactie. Dank je wel.
      Mvg Adriana

  19. Heel herkenbaar , ik ga ook veel vroeg op pad ,is geweldig om het gouden uurtje mee te maken .Ben ook een echte liefhebber van de natuur .Vaak word er gezegd dat jij dat durft ? Ja waarom niet genieten en tot rust komen : Ook vanmorgen was ik vroeg in de natuur ,Heb weer genoten en mooie foto,s kunnen maken .
    Zeer zeker blijven doen .

    1. Wat geweldig dat je er zo van kunt genieten, Truus! Ik hoop dat je dat lekker blijft doen en nog heel lang geniet van de rust en het fotograferen. Bedankt voor je mooie positieve reactie!

  20. Ik ga heel vaak alleen op pad en het liefst smorgens vroeg. Ik denk dan maar dat op dat tijdstip nog niemand rond loopt die iets vervelends van plan is. Wel hou ik mijn omgeving in de gaten. Zie ik links iemand lopen, dan ga ik rechts af. Daarnaast hou ik mijn telefoon en mijn autosleutels in mijn broekzak. Ik ben ook wel eens geschrokken en wat bangig geweest.Maar ik laat het me niet afpakken en ga toch!

    1. Ja, ik heb gezien wat voor mooie plaatjes jij zo vroeg op de dag maakt! Dus ik hoop dat je dat nog héél lang blijft doen! 🙂 En je hebt gelijk; je omgeving in de gaten houden is wel wijs… Alleen ga ik soms zo op in het maken van een foto dat ik niet altijd meer op mijn omgeving let… Maar ik ga je advies ter harte nemen en ik hoop veel vrouwen (en mannen) met mij: ga toch!

  21. Eerlijk gezegd ben ik ‘s avonds juist veel meer op mijn hoede dan in de vroege ochtend, omdat ik altijd denk dat vroege vogels weinig kwaad in de zin hebben. Je moet immers je warme bed ervoor ‘opofferen’. Het past in mijn hoofd niet bij het ‘boevengilde’ om om 5 uur op te staan.

    1. Hahaha… ik hoop ook altijd maar dat het ‘boevengilde’ hele luie donders zijn en dat ze ‘s ochtends vroeg nog lekker warm in hun bed willen blijven liggen. Mooie relativerende gedachte! 🙂 En ik snap je gevoel ook over ‘s avonds. Als liefhebber van macrofotografie is de ochtend écht mijn momentje. Als ik ‘s avonds ga fotograferen, neem ik liever mijn vriend mee op pad. Dat voelt dan toch net een stukje veiliger (en gezelliger).

  22. Heel herkenbaar, ik ga wel zelf op pad, ook in de ochtend en avond. Ik vertrouw op mijn intern alarm systeem dat me waarschuwt, daar handel ik dan ook naar. Als ik kriebels krijg dan sla ik over, ook al is het nog zo een mooie ochtend/avond en daarnaast laat ik altijd weten waar ik naar toe ga en neem ik altijd mijn telefoon mee, volledig opgeladen en makkelijk bereikbaar, dus niet in de rugtas.

    1. Ik denk dat het altijd goed is om te luisteren naar je gevoel… Mooi dat je dat zo goed doet! Ook al is er niet aan de hand, rondlopen met een onrustig gespannen gevoel is nooit prettig en levert ook zeker niet de mooiste plaatjes op. De telefoon binnen handbereik is ook een goede tip. Bedankt voor je reactie!

  23. Door An Vanden ABEELE op 10 november 2019 om 11:17

    Zeer herkenbaar en zeker als je niet meer zo jong bent. Vroeger durfde ik alles aan maar nu…
    Ik blijf het zeggen Jeanneke, ongeloofelijke hoe die tekst uit je pen rold. Top…ik ben fan en zeker ook van je foto’s.

    1. Ahh, wat een mooie reactie weer! Bedankt voor je complimentje. En het is eigenlijk best jammer, hè? Dat dat onbezonnene er af gaat als je ouder wordt. Jammer, maar heel begrijpelijk natuurlijk. Ik hoop toch dat je er nog vaak bijtijds op uit gaat, want ik ben ook fan van jouw foto’s!!!

  24. Héél herkenbaar is je verhaal. Tegenwoordig denk ik ook zeer regelmatig óf ik wel zal gaan óf waar ben ik mee bezig, ik voel mij niet (meer) op mijn gemak.
    Dit gevoel is sterker geworden nu ik niet meer met mijn Riley, een Berner Sennen hond, op pad kan gaan. Ik heb hem helaas in moeten laten slapen.
    In de tijd dat die idioot als clown gekleed rondliep, is er ook hier in Almere zo’n gek geweest. Toen ik in mijn eentje door het bos liep en een politieauto langzaam zag rondrijden wist ik niet hoe snel ik terug moest naar de auto.
    Een andere keer zag ik iemand, met een kruiwagen bij zich, graven in het bos. Van de auto die er vlakbij stond, heb ik de kentekenplaat gefotografeerd (voor het geval dat) en ben zo snel mogelijk doorgelopen. Achteraf bleek deze man een mountainbike parcours aan te leggen. Sorry meneer, dat ik je (bijna) vals beschuldigd had.
    Je hoort zoveel rare dingen, waardoor je toch banger wordt. Eigenlijk kan ik het niet uitstaan van mij zelf dat ik mij angstig/bang laat maken. Ik wil gewoon kunnen doen wat ik wil!

    1. Ach, ja… ik kan me voorstellen dat een hond (zeker zo’n mooie grote) je gevoel van veiligheid absoluut versterkt. En als er weer rare verhalen de ronde doen over enge clowns of ander gespuis, dan is het misschien ook maar beter om een beetje op je hoede te zijn. Aan de andere kant, ontneemt zo’n idioot je dan wel al je plezier in de natuurfotografie, hè? En dat is zó zonde! Goed hoor, dat je je bewust bent van wat je tegenkomt in het bos en bij raar gedrag een fotootje maakt. Je weet maar nooit! Ik hoop dat je de moed vindt om je over je eigen angsten heen te zetten en gewoon lekker gaat doen wat jij wilt!!!

  25. Inderdaad heel herkenbaar. Vaak zie je foto s Van s mrgs vroeg de mist , met zonsopkomst en zie ik nog meerdere mooie foto’s.genomen op een erg vroeg tijdstip.
    Dat lijkt me zo gaaf , maar inderdaad de angst om alleen te gaan , niet wetend wie of wat je tegenkomt.
    Zoo jammer!
    Telefoon heeft bij mij vaak geen ontvangst in het bos, dus is voor mij geen optie.
    Zou fijn zijn om dit met iemand te kunnen doen.

    1. Ja, dat van die telefoonontvangst in het bos of midden in de natuur heb ik ook weleens bedacht… Ik ben benieuwd of daar nog een oplossing voor is! Ik hoop dat je iemand vindt om samen mee te gaan fotograferen. Want die mooie foto van mist in de ochtend wens ik je zeker een keer toe! 🙂

  26. Je kunt tegenwoordig op whatsapp live lokatie delen. Dat doe ik vaak. Veilig gevoel.

    1. Goede tip, Gina! Bedankt voor het meedenken. 🙂

  27. Door Bianca Vermeer-Nieuwkerk op 10 november 2019 om 09:19

    Als ik voor mezelf spreek; ‘s ochtends is er een spitsuur met kleine kinderen. Dus dat zorgt er al voor dat de ochtend aan mij voorbijgaat. Fotografisch dan. Maar in de avond ben ik meestal op mijn hoede. Mijn statief gaat altijd mee, daar kun je bij nood goed mee uithalen. Ik vertel mijn man waar ik ongeveer ben en mijn opgeladen telefoon gaat mee. Ook in het bos ben ik voorzichtig. Helaas worden er vrouwen die alleen zijn regelmatig belaagd, ook overdag! Dit allemaal gezegd hebbende; ik ga wel genieten! Het mag niet zo zijn dat ik niet ga uit angst. Meiden (en jongens!), houd gewoon je statief in de aanslag 😉

    1. Wat goed van je! Lekker genieten en je angst aan de kant zetten. 🙂 Mooi dat je dat doet. En bedankt voor je tips. Waar zo’n statief al niet handig voor is, hè? Ik hoop wel dat je hem nooit nodig zult hebben!

  28. Door Miranda op 10 november 2019 om 09:11

    De laatste keer dat ik alleen het bos in ben gegaan in de ochtend heb ik erg genoten in eerste instantie van het fotograferen van paddestoelen enz. Ik nam me voor om vaker te gaan. Tot ik de parkeerplaats waar meerdere auto’s stonden, ik instapte en weg wilde rijden. Er stapte een man uit een auto in vrouwenkleren die voor mijn auto doorliep naar mijn portier. Ik ben heel hard weggereden en dit is voor mij de reden om niet meer in mijn eentje op pad te gaan jammer genoeg.

    1. Jee, wat een verhaal Miranda! Wat een domper op een prachtige ochtend! Ik hoop dat deze man er niet voor gaat zorgen dat je nóóit meer alleen op pad gaat… Al snap ik dat je voor nu de schrik goed in de benen hebt. 🙁 Ik hoop dat het gevoel zakt en dat je jezelf toestaat snel weer te genieten van de mooie vroege natuur… misschien dat de lente je weer nieuwe kansen brengt met haar voorjaarsbloeiers? En dat je anders een fijn fotomaatje vindt voor de vroege ochtenden. Samen is gezelliger en voelt wat minder kwetsbaar. Bedankt voor je open reactie!

  29. Door Hajo Tuitman op 10 november 2019 om 08:53

    Tegenwoordig lees je vaak dat vroeg in de ochtend de mooiste uren zijn om te gaan fotograferen. Maar als er omstandigheden zijn dat je niet zo vroeg kunt zoek je wel naar andere mogelijkheden. In mijn jonge jaren, ten tijde van de gewone analoge kleinbeeldcamera, heb ik gelezen liefst te fotograferen tot 10 uur ochtends en in de middag na 14:00 of 15:00 uur te fotograferen. Nu met de digitale camera kies ik tijdstippen uit als er mooi licht is, dat hangt dus van de weersomstandigheden af. Vorige week heb ik gewandeld zonder camera maar zag tijdens de lage zon zulke mooie weerspiegelingen in het stilstaand water dat ik betreurd heb om de camera thuis te laten. Dat was circa 17:00 uur, dus ook in de namiddag kun je mooie plaatjes maken.

    1. Je hebt helemaal gelijk, Hajo! De mooie plaatjes zijn niet enkel voorbestemd aan de vroege ochtend. En gelukkig hoef je nu in de herfst niet zo supervroeg op om te genieten van het eerste licht, dat scheelt ook weer. En het is zó herkenbaar wat je vertelt over een keer níet met je camera op pad! 😉 Dan zie je ineens de mooiste plaatjes om je heen! Bedankt voor je reactie!

  30. Door Wilma ten Brinke op 10 november 2019 om 08:20

    Het verhaal is zo herkenbaar. Ik ga ook regelmatig alleen maar na dat ik een keer in een natuurgebied een tentje zag staan met daarbij een fiets loop ik toch niet zo graag meer alleen. Ik zoek nu vaak plekken uit waar ik meerdere fotografen loop. Bv. met de paarse hei of het Speulderbos met zijn dansende bomen en zonneharpen. Maar ik ben minder vaak op pad geweest ‘s morgens heel vroeg deze zomer.

    1. Slim van je om de écht eenzame plekken te vermijden als je je er niet prettig voelt. Je onderbuik is een goede raadgever. En de paarse hei is prachtig, het Speuldersbos staat nog hoog op mijn lijstje. Daar ben ik nog niet geweest. Ik hoop dat je in het nieuwe seizoen toch weer volop kunt genieten van de ontwakende natuur vroeg in de ochtend. Al is het op een plek waar meer fotografen komen. Ook prima, toch? Zolang je maar geniet… 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *