HOME < INSPIRATIE < COLUMN
Column

Samen de crisis door!

2020 begon schitterend voor me met fraaie kleurrijke ochtenden en avonden. Mijn passie voor landschapsfotografie kwam helaas abrupt ten einde door een zware enkelblessure. En net toen het herstel zich inzette, het statief, de camera en de wandelschoenen weer klaarstonden, stak het Coronavirus de kop op.

In deze column neem ik je mee door een mailwisseling die ik had met natuurfotografie buddy Remco Stunnenberg, met wie ik op Professional Imaging 2020 een lezing zou verzorgen over onze fotopassie.

Samen de crisis door!
2020 begon schitterend voor me met fraaie kleurrijke ochtenden en avonden... Fotograaf: Dave Zuuring

Vrijdag 13 maart 2020

Hé Remco!

De eerste weken van de coronacrisis…

Damn! Alles is afgelast, geen evenement om ons op te verheugen, en ook de lezing die we tijdens Professional Imaging zouden geven, gaat de koelkast in. Ondanks dat ik regelmatig thuiswerk, voelt het vreemd om te weten dat ik tot 31 maart of misschien wel 6 april mijn thuiswerkplek als werkplek zal gebruiken. Afspraken verlopen de laatste 2 weken al via Skype en de bedrijven waar ik normaliter welkom ben, laten geen externen meer toe. Ook in onze wijk merk je de verschillen. Tijdens het uitlaten van de hond zie ik veel meer wandelaars. Hoe gek is het dat sinds de coronacrisis in ernst toenam, ik iedere dag nog gefotografeerd heb. Deels omdat ik het moet van mezelf. Wanneer je uit vorm bent, kun je door te oefenen het gevoel weer terugkrijgen leerde ik ooit. Daarnaast voelt het als een bevrijding om buiten in de natuur te staan. Maar wel nog steeds onwennig vanwege die vreemde boodschap; ‘blijft thuis’.

Thuis om de hoek, landschapsfotografie is ook gebruik maken van het beschikbare licht. Fotograaf: Dave Zuuring

Hoe beleef jij de afgelopen weken?

Vrijdag 20 maart 2020

Hé die Dave,

Het zijn totaal surrealistische tijden. Om met mijn held Stef Bos te spreken:

…Onvoorstelbaar
Hoe in twee weken
De wereld kan veranderen
En wij in verwarring
Naar buiten kijken
Overspoeld door feiten
Waar we achteraanlopen
Zonder te weten waarheen…

Dat gevoel. Zonder te weten waarheen. Én zonder te weten hoelang deze bizarre tocht nog duurt! Dat laatste vind ik misschien wel het meest lastige aan deze hele situatie. Hoe lang gaat dit duren?
Zelf werk ik afwisselend thuis en op kantoor. Af en toe even eruit! Daarnaast biedt natuurfotografie, zoals zo vaak, troost! Zo stond ik afgelopen zaterdag op mijn “thuisbasis” Kinderdijk keihard te genieten van een prachtige zonsopkomst.

Alleen op Kinderdijk. Fotograaf: Remco Stunnenberg

Helemaal in mijn uppie omringd door prachtig en zacht licht! Mijn voorkeur gaat uit naar mistige en contrastrijke landschappen maar dit was zo mooi, zo soft. En zo puur en clean vooral! Nooit eerder zag ik de lucht zo mooi en schoon. Om met wijlen Johan Cruijff te spreken; Ieder nadeel heeft zijn voordeel. De mensheid is volledig tot stoppen gebracht, maar de natuur bloeit op als nooit tevoren. Zo voelt het voor mij.

Bosanemoon, mijn lentebloeier. Fotograaf: Remco Stunnenberg

Ook lag ik recent eindelijk weer eens plat op mijn buik om bosanemonen vast te leggen, mijn favoriete voorjaarsbloeiers. Heerlijk in het hier en nu en voor even helemaal weg van onze nieuwe werkelijkheid!

Herken je dat?

Dinsdag 7 april

En of ik dat herken. Dankzij onze fotopassie zijn we gelukkig af en toe even weg van deze nieuwe werkelijkheid. In de natuur vind ik nu meer dan ooit troost en ontspanning. En vooral een plaats om deze nieuwe werkelijkheid te vergeten. Even de zorgen aan de kant schuiven. Wanneer ik daarna naar huis loop, fiets of rij realiseer ik mij dat ik even helemaal van de wereld was.

Genieten van het moois dichtbij om je heen zoals een boom vol bloesem bloemetjes in het avondlicht. Fotograaf: Dave Zuuring

Alweer 4 weken werken we vanuit huis. Nieuwe eisen worden langzaamaan gewoontes. Daarbij denk ik dan vooral aan de anderhalvemetersamenleving, maar ook aan het niet handen schudden. Het nieuwe normaal. Dat merkte ik vooral toen we recent samen voor dag en dauw bij Radio Kootwijk waren. Wat me daarnaast echt opvalt is de zuiverheid van de lucht.

Heldere avonden en nachten ideaal voor fotograferen in het blauwe uurtje zoals hier bij Radio Kootwijk. Fotograaf: Dave Zuuring

Geluksmomentjes

Wat hebben we al een serie schitterende lentedagen achter ons liggen. Amper 3 weken geleden stond het water nog hoog en was het overal drassig en nat. Nu is het behoorlijk droog. Ook ontwaakt de natuur in rap tempo. Een mooi voorbeeld daarvan is de uitbundig bloeiende bloesem.

Ik voel me gelukkig dat ik mijzelf kan ontspannen in de natuur én dat kan combineren met mijn favoriete tijdverdrijf; fotograferen. Tegelijkertijd is er dat dubbele gevoel; in de ziekenhuizen wordt knetterhard gewerkt. Daar vechten mensen voor het leven!

Ondertussen zit ik thuis te werken en leer ik steeds beter de geluiden te herkennen van echtpaar pimpelmees dat het nestkastje in onze tuin aan het inrichten is. Ook herken ik steeds beter hoe ze te werk gaan en hoe ze met elkaar communiceren, voordat ze het huisje in – en uitvliegen. Het zijn dit soort kleine geluksmomentjes die voor de nodige afleiding zorgen tijdens mijn zoveelste thuiswerkdag, met gezin, in sociaal isolement.

Geluksmomentje in de tuin. Fotograaf: Dave Zuuring

Hoe lang houd jij dit zo nog vol en ervaar jij ook nog steeds van die geluksmomentjes?

Dinsdag 7 april

Hé man,

Ja, het blijft lastig. Ambivalentie troef! Ook bij mij. Enerzijds is er angst en zijn er zorgen. Én zie en hoor ik al dat leed voorbij komen. Via de radio, de televisie, kranten en tijdschriften. Tegelijkertijd biedt de situatie hoop en allerlei inzichten. Hoop op een andere, betere wereld wanneer we deze crisis hebben afgesloten. Het roer moet om wat mij betreft.

“Als je eindeloos water in een glas blijft schenken, stroomt het ook een keer over.”

In Dagblad Trouw las ik een sterk interview met de Belgische Filosoof Damiaan Denys. Hij beschreef het als volgt: “Als je kijkt naar de globalisering, hoe we eindeloos de wereld overvliegen, hoe we ons verhouden tot het eten van dieren, hoe alles vermarkt wordt, dan is de logische consequentie dat er een keer gecorrigeerd moet worden. Als je eindeloos water in een glas blijft schenken, stroomt het ook een keer over. Simpelweg omdat al dat water niet in één glas past.” Mooier had ik het zelf niet kunnen formuleren!

Genieten van de stilte en rust in de natuur. Fotograaf: Dave Zuuring

Afgezien van werk en veel lezen én genieten van de grote kleinkunstartiest Stef Bos, kom ik gelukkig nog steeds helemaal uit mijn kop tijdens het fotograferen. Zo stapte ik vanochtend een gedroomde wereld binnen in Streefkerk, mijn local patch! Terwijl ik de polder inreed, schoten de tranen al in mijn ogen. Van puur geluk! Eenmaal op mijn favoriete stekkie bij de Broekmolen had ik het niet meer. Prachtige laaghangende mist in combinatie met zalige kleurtonen. En dan die stilte… Man, ik stond te trillen van opwinding. Na een ochtend als dit had ik lang uitgekeken en hij kwam als geroepen! Kinderdijk, enkele weken terug, was mooi, maar dit… Een geweldig geschenk van moeder natuur.

Cadeautje van moeder natuur. Fotograaf: Remco Stunnenberg

Op de terugweg realiseerde ik mij net als jij dat ik even helemaal van deze wereld was geweest. Én wat een geluk wij natuurfotografen hebben. Want laten we wel zijn, hoe fantastisch is het om echt oog te hebben voor al dat natuurschoon? Én om het vermogen te hebben om uit het onwerkelijke heden te stappen en de gedachten over de voorlopig ongrijpbare toekomst stil te zetten…

Deel dit artikel


2
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Sietsanne op 17 mei 2020 om 14:40

    Hi Dave, wat ontzettend leuk geschreven!
    De passie spat er af! En zo herkenbaar en fijn dat we een hobby hebben waarbij het veelal lukt het hoofd even leeg te maken en even helemaal weg te zijn.
    Groet, Sietsanne

  2. Van het #stayhome is weinig sprake bij natuur fotografen lijkt me.
    Als ik de beelden zie passeren op fb en bp dan zijn er weinig die zich daar aan houden.
    Maar wel leuk dat jullie dit tenminste wel nog mochten doen in Nederland.
    Hier bij ons in België was en is dat nog steeds verboden en als dieren en natuurfotograaf die altijd alleen op stap is kon ik deze maatregelen totaal niet begrijpen maar heb me er wel aan gehouden.
    Zelfs met de fiets op stap en even onderweg een foto maken leverde voor een kennis een boete op van 250 €
    Dus spijtig genoeg heb ik het mooie voorjaar moeten missen, ik kijk daarom al uit naar het najaar.
    Hopelijk blijft iedereen gezond en gebeuren er geen domme dingen met het versoepelen van de maatregelen.
    #staysafe !

    Grts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *