Waar de ‘normale’ aalscholver zo’n beetje overal te vinden is (ik kwam er zojuist nog een tegen in het kleine grachtje voor mijn go-to supermarkt), is de kuifaalscholver een echte zeevogel. De kuifaalscholver lijkt behoorlijk op zijn grotere neef, en de twee soorten zitten en zwemmen regelmatig met elkaar samen. Toch zijn er een aantal handige kenmerken die je kan gebruiken om een zeldzame ‘kuif’ te determineren! De kuifaalscholver is 1/3 slag kleiner dan de aalscholver, en heeft een dunnere hals en snavel, die in veel kleden gelig is. Aalscholvers hebben een geel ‘vierkantje’ aan de snavelbasis. Bij kuifaalscholvers is dat geel anders verdeeld, en ook is het voorhoofd van de ‘kuifali’ veel steiler. In broedkleed is er geen twijfel mogelijk: de kuifaalscholver heeft dan een grote kuif, en een fantastisch glanzend groen, donker verenkleed, waardoor de soort soms ook ‘groene aalscholver’ wordt genoemd.
De kuifaalscholver eet hoofdzakelijk vis, en dan vooral de soorten die dichtbij de bodem zwemmen. Net als de grote neef jaagt de kuifaalscholver vooral door te duiken vanuit een zwemmende positie. In tegenstelling tot de aalscholver zal je de kuifaalscholver vrijwel nooit in het binnenland tegenkomen. Kuifaalscholvers broeden op rotskliffen in heel Europa, van noord-Noorwegen tot aan Cyprus, en broeden vaak in gezelschap van andere rotsbroeders zoals alken, papegaaiduikers, en zeekoeten. Het nest is vrij simpel en wordt hoofdzakelijk gemaakt van zeewier.
Zeldzaam
In Nederland is de kuifaalscholver zeldzaam. De oorzaken hiervoor lijken duidelijk: Nederland heeft vrijwel geen rotskust, en de soort lijkt het Europees continentaal plat (waar de Noordzee onder valt) te vermijden. Toch is de soort met wat voorkennis goed te vinden. De soort mag dan zeldzaam zijn, maar op rotspieren, het meest geschikte habitat voor de soort in ons land, kan de soort zelfs in kleine groepjes voorkomen. De foto’s in dit artikel zijn hoofdzakelijk gemaakt op het vogeleiland Hornoya, in noord Noorwegen, waar ze niet te missen zijn.
