Deze mooie op een pinguïn lijkende vogel behoort niet tot de pinguïns maar tot de familie van de alken. Afgelopen zomervakantie ben ik op zoek gegaan naar deze clown van de zeevogels. Na een kleine twee uur varen arriveerde ik op het eiland waar een kolonie aanwezig was van ongeveer 3000 papegaaiduikers. Ik had verwacht dat het grote vogels waren, maar in werkelijkheid zijn ze niet groter dan een turkse tortel.
Het leefgebied bestaat voornamelijk uit eilanden met een steile (rots)wand in de open zee. In het broedseizoen zijn ze in grote groepen te vinden. Bij voorkeur broeden ze bovenaan deze steile wanden waar ze in oude konijnenholen broeden of zelfs een eigen hol graven. Na het broedseizoen, dat plaatsvindt van april tot augustus, gaan ze zich voorbereiden voor de overwintering. Het gebied waar ze overwinteren is erg groot, het bestaat namelijk uit de Atlantische Oceaan tot het westen van de Middellandse Zee. Als de winter voorbij is komen ze met grote groepen samen op verschillende eilanden, denk hierbij aan eilanden rondom Noord-Engeland, Schotland, Ierland, Bretagne, Noorwegen en IJsland. Er zijn ongetwijfeld nog meer kolonies te vinden.

Op het eiland maken de papegaaiduikers een soort van gangenstelsel wat erg lijkt op een konijnenhol, waarin de papegaaiduiker haar ene ei legt. Het kost de papegaaiduiker flink wat werk om haar kuiken in het geheim groot te brengen, het broeden duurt ongeveer 36-45 dagen. Als het kuiken eenmaal uit het ei is moet er nog voor ze gezorgd worden. Het verzorgen van het ene kuiken neemt nog 38-59 dagen in beslag. Constant zie je ze op en neer vliegen met sardientjes tussen de snavel, waarna ze in de grond verdwijnen om hun kuikens in het geheim te voeren. Als de kuikens eenmaal groot genoeg zijn zullen ze pas bovengronds verschijnen.
Het aantal vogels dat samenkomt zal steeds minder worden, het gaat namelijk niet zo goed met de papegaaiduiker. De huidige status van de papegaaiduiker is dan ook bedreigd. Ze hebben het zwaar met de klimaatverandering, vervuiling van de zee door chemicaliën en slingerende visnetten, verstoring van de broedgebieden en er wordt zelfs in IJsland op ze gejaagd voor consumptie. De grootste natuurlijke vijanden zijn grote mantelmeeuwen en de vos maar door menselijk toedoen zijn er ratten en katten bij gekomen.

Mocht je ze ook willen fotograferen, er zijn een aantal locaties waar dit kan. De papegaaiduiker komt voor op eilanden in de open zee, maar ook aan de kust van bijvoorbeeld Noorwegen. Dicht bij huis wordt het lastig om ze te fotograferen, ze worden in Nederland maar zelden waargenomen. De mooiste tijd om ze te fotograferen is tijdens het broedseizoen, dan hebben ze namelijk de mooiste en kleurrijkste snavel. Het is erg leuk om ze te fotograferen met sardientjes tussen de snavel en dit zie je geregeld voorbijkomen in het broedseizoen. Schuw zijn deze vogel niet, als je ze rustig benadert kan je ze bij wijze van spreken aaien.
5 reacties
Hey Bastiaan,
Leuk artikel en inderdaad fotogenieke vogels. Ik heb ze gezien op diverse plekken op de Shetlands de afgelopen jaren. Deze eilandengroep zijn naast met het vliegtuig, ook met de boot te bereiken, voor wie dat wil…..
Groet,
Ron
Leuk artikel met mooie foto’s. Zeker de groothoekopnames.
Ik heb ze gezien op de Farne Islands, Groot Brittannië.
Je spreekt van sardientjes, maar het hoofdvoedsel is spieringen.
Gert-Jan
Beste Gert-Jan,
U heeft gelijk, maar ze eten ook sardientjes en vele andere soorten vis. Soms eten ze zelfs schaaldieren las ik op het internet. Ik heb voor sardientjes gekozen omdat dit naar mijn idee een van de meeste bekende vissoort is die ze eten.
Is het niet raar om in deze tijd van milieubewustzijn, milieuvervuiling en massatoerisme een (vogel) reis te gaan promoten en mensen aan te zetten tot meer milieuvervuiling?
Beste Armand karibo,
Het is niet de intentie geweest om een (vogel) reis te promoten. Met dit artikel wilde ik vooral laten zien hoe mooi en fotogeniek de papegaaiduiker is.