De vuurgoudhaan zal je het snelst verwarren met de goudhaan. Qua uiterlijk heeft de vuurgoudhaan een zwarte oogstreep en daarboven een witte wenkbrauwstreep. Daarbovenop zijn de kleuren ook meer uitgesproken bij de vuurgoudhaan.
Het zoeken naar voedsel doen ze boven op bladeren en takken, insecten staan hierbij op het menu. Hierbij vliegen ze vaak aan de zijkanten van bomen en struiken waarbij ze ook stil hangen in de lucht, ook wel “bidden” genoemd. Dit is ook te fotograferen. Wel heb je dan een snelle sluitertijd nodig. In een donker bos zal je dan de ISO omhoog moeten doen. Het gebruik van een hoog diafragma (laag F getal) is hierbij ook fijn.
Je vindt de vuurgoudhaan het beste op geluid of door te letten op een klein onrustig vogeltje dat in een vlok gemengde vogels zit. Het geluid heeft heel hoge tonen en ik zou zeker aanraden deze eerst op te zoeken voor je het veld ingaat. In mijn ervaring zijn vuurgoudhanen, en ook vele andere insecteneters goed te fotograferen als er sneeuw of vorst is. In deze periode gaat alle aandacht naar het voedsel zoeken. Dit is in deze periode ook extra lastig omdat de bovenkant bedekt is met een laag ijs of sneeuw waar normaal juist het voedsel verzameld wordt. Laag bij de grond is het vaak meer open waardoor ze omlaag komen.
