Strekdam
Een groot gedeelte van de strekdam is met eb goed zichtbaar. De grote zwarte basaltblokken steken hun koppen fier uit het zand. Ik loop langs de dam richting zee en tuur of ik al vogels zie. Tientallen meters verder meen ik er te zien maar pas als er eentje opvliegt weet ik het zeker: daar zitten vogels! Ik vermoed strandlopers, maar welke?
Opkomend water
Voor ik verder loop controleer ik nogmaals de instellingen van de camera. Omdat ik uit de hand ga fotograferen met een tele-bereik van 840mm (600mm + 1.4 teleconverter) kies ik een sluitertijd van 1/800 sec bij een maximaal open diafragma van F9. Een en ander, tezamen met het weinige licht vergt wel (helaas) een hoge ISO-waarde. Met de camera in de aanslag loop ik langzaam dichterbij. Ik zie meerdere op de stenen uitrusten. Het zijn zowel paarse strandlopers als enkele steenlopers. Ik ga in de knieën en maak de eerste foto’s.
Niet schuw
Paarse strandlopers zijn echte wintergasten die vaak in kleine, hechte groepjes rusten en foerageren op rotsen en strekdammen. Hun donkere verenkleed valt perfect weg tegen het natte basalt.
Uit vorige ervaringen met deze vogels weet ik dat ze niet schuw zijn. Zolang ik geen onverhoedse bewegingen maak en redelijk afstand houd, vinden ze het wel best. De vogels die op een poot in de ruststand staan blijven dat ook terwijl ik traag naderbij kom.
Opkomend water
Het is nu 4 uur in de middag en het water komt op. Ik heb de goeie keuze gemaakt om op dit tijdstip hier te zijn want het rijzende water dwingt de vogels naar me toe te komen. Ik heb mijn stek gevonden op enkele platte stenen. Geduldig wacht ik tot de vogels, om natte voeten te voorkomen, een stukje mijn richting opvliegen en weer op de basaltblokken tot rust komen.
Van korte duur
De rust voor de vogels is maar van korte duur want het water rukt snel verder op. Zodra de overstroming van hun rustplaats dreigt worden ze ‘wakker’ en zoeken het weer hogerop.
Gunstig en ongunstig
Weer zitten ze een stukje dichter bij mijn ligplaats en dat is gunstig want ik krijg ze nu vrij groot in beeld. Het licht neemt ondertussen wel af en dat is weer ongunstig. De Auto-ISO klimt tot de extreme waarde van 12800. Concessies aan de sluitertijd wil ik niet doen nu ik nog steeds uit de hand fotografeer. Ik besef dat het einde van mijn fotoshoot nadert temeer omdat het opkomende water mij zo meteen aan weerszijden van de dam voorbij gaat stromen. Ik loop liever over het droge zand terug richting duinen dan tussen de gladde, harde stenen.
Ruis
Met de noodgedwongen hoge ISO-waarden is ruis onvermijdelijk. In de nabewerking zijn er natuurlijk goede mogelijkheden om deze te verminderen. Voor deze making of heb ik dat ook gedaan. Toch houd ik er veel meer van om de foto’s zo puur mogelijk te houden. M.a.w. ruis zoveel als mogelijk in het veld te voorkomen. Mocht ik komende tijd weer op Texel zijn dan ga ik zeker op herhaling. Hopelijk zijn de lichtomstandigheden dan beter. En ik ga dan proberen vanaf statief te werken met langere sluitertijden (en dus lagere ISO). De vogels zitten toch vaak stil, de stenen bewegen ook niet en wat dynamiek in het water is juist prima. Wie weet lees je over een jaar een nieuwe making of over paarse strandlopers.
