HOME < INSPIRATIE < COLUMN
columns

Toeval

In 1980 zie ik het levenslicht. Naar ik later hoor, ben ik op dat moment niet de gemakkelijkste, behalve wanneer ik buiten ben. Dan keert de rust terug en geniet ik in stilte van al het moois om me heen. Mijn moeder investeert dan ook veel tijd in wandelingen door het park in de buurt. Liggend op mijn rug zijn fraaie wolkenluchten, de zon, boomtakken met hier en daar een vogel en vliegtuigen het eerste dat ik zie. Niet zo verwonderlijk dat ik met mijn eerste brabbeltje het volgende vliegtuig binnen het blikveld aankondig.

Toeval
Toeval .. de eerste blik omhoog Fotograaf: Bob Luijks
Delen

     Wat als ik nu een brave zou zijn geweest? Hoe vaak was ik dan in het park geweest? Had ik dan ook zo vaak naar de wolken gekeken?

Eenmaal loopvaardig is er niets leukers dan struinen door het plantsoen, hutten bouwen en bomen klimmen (brr wat hoog, naar boven was zo makkelijk…). En ja, ik zoek altijd de rand op. Of beter: de rand is er altijd net iets eerder dan ik denk. Regelmatig plons ik zo in de watergang of is er één van de duizend andere oorzaken die zorgen voor volle wasmachines.

     Wat als mijn ouders me niet de vrijheid van het ontdekken gunden, geen zin hadden in alweer vieze kleren?

Buiten zijn, daar draait het om in mijn kinderjaren, al is de Nintendo ook geen vervelende bezigheid. Ik ga bij de scouting: hutten bouwen, legaal fikkie stoken (het aanleggen van een immens rookgordijn door hele bergen nat gras op het vuur te gooien is dan weer niet de bedoeling), ingewikkelde knopen leren die ik helaas al lang weer vergeten ben en ranja met zandkorrels.

     Wat als ik blokfluit was gaan spelen of achter een bal aan was gaan rennen?

Na het vertrek van verschillende leiders bij de scouting vind ik bij het IVN een nieuw onderdak. We pluizen braakballen uit, maken met gips eigen fossielen en scheppen waterdieren. Helaas duurt het IVN-avontuur niet zo heel lang, want ik word te oud. Dan toch op voetbal, maar hou dat na één doelpunt alweer voor gezien. Thuis gaan we er vaak op uit, naar de natuur, niet al te ver, maar steeds verrassend. Op een onverwachte plek in Zeeland ontdek ik een fossiel van een varen. De steen blijkt meer dan 200 miljoen jaar oud! Hoe bizar, de dino’s lopen nog niet eens rond. Nadere speurtochten leveren kilo’s aan stenen op die met veel moeite naar huis gesleept worden.

Toeval ... je hebt maar weinig nodig om mee te spelen
Toeval … je hebt maar weinig nodig om mee te spelen. Fotograaf: Bob Luijks

     Wat als ik op het strand nu alleen maar een zandkasteel gebouwd had?

Het voorgezet onderwijs breekt aan. De studie vraagt even te veel tijd. De leeftijd laat nu wel kinderarbeid toe. In de vakantie werk ik me uit de naad bij een bankkantoor als filiaalmanager. Ik regel het geldtransport, neem travellercheques in en zorg ervoor dat de winkeliers beschikken over voldoende wisselgeld. Na 4 weken ben ik gesloopt, maar heb genoeg gespaard voor een spiegelreflex. Mooi in de aanbieding, inclusief korte telelens. Al mijn zakgeld gaat op aan fotorolletjes (wachten op de aanbieding bij de Trekpleister: 3 rolletjes voor maar 15 gulden!).

     Wat als ik dit bijbaantje niet gehad zou hebben, of minder geld verdiende. En wat als ik überhaupt nooit die camera gekocht had?

Mijn interesse voor groen blijft. De open studiedagen breken aan. Ik bezoek de UFO dat Larenstein blijkt te zijn. Mijn interesse gaat uit naar Bos- en Natuurbeheer. De verplichte tropenstage vormt een teleurstelling. Gelukkig weet een andere studie in Velp wel mijn aandacht te trekken: tuin- en landschapsarchitectuur.

     Wat als ik geen groene opleiding gevolgd zou hebben?

Het romantische beeld van Rob de tuinman (wie kent ‘m nog?) verdwijnt de eerste week en daarmee direct ongeveer een kwart van alle studenten… Ik blijf. Bij de studie leer ik anders te kijken naar het landschap. Saaie landschappen blijken ineens open geschiedenisboeken.

Toeval ... studeren in Arnhem
Toeval … studeren in Arnhem. Fotograaf: Bob Luijks

     Wat als ik deze studie niet had volbracht?

Na de studie is het eerst tijd voor een reis. Met enkel een tent reis ik samen met mijn afstudeervriend door heel Scandinavië (kerstmuziek in Lapland, midden in de zomer…). De zoektocht naar een baan brengt me naar Limburg. Hier werk ik aan uiterst diverse projecten, van dorpspleintjes tot hele vakantieparken, van natuur tot gecultiveerd voetbalveld. En de natuur? Die is er prachtig en vooral uiterst gevarieerd.

     Wat als ik niet in Limburg was beland?

Na een aantal jaartjes Limburg leer ik mijn huidige vrouw kennen. Ook zij is van de natuur. Samen wandelen we heel wat af. Er komt een digitale camera van 2 megapixel… gevolgd door eentje met wat meer zoom. Het gaat niet om fotografische hoogstandjes, ik fotografeer gewoon onze ontdekkingen. Eenmaal opnieuw bezeten door het fotografievirus gaat het hard. Er komt een digitale spiegelreflex, nieuwe objectieven en uiteindelijk de lang begeerde full frame.

Toeval ... beland in Limburg
Toeval … beland in Limburg. Fotograaf: Bob Luijks

     Wat als ik mijn vrouw niet had leren kennen? Wat als die niets met de natuur had?

Mijn baas is modern en flexibel. Hij stilt mijn honger naar fototijd door me eerst vier en later zelfs drie dagen te laten werken. En dan ook nog eens verspreid, zodat ik zoveel mogelijk vrije ochtenden heb (ochtendlicht!). De honger wordt niet gestild, maar wordt alleen groter. Mijn vrouw moedigt me aan om voor de fotografie te kiezen. Lang twijfel ik, maar uiteindelijk gaat het roer om. Ruim een jaar ben ik nu fulltime natuurfotograaf, heerlijk!

     Wat als mijn vrouw me niet gesteund had in mijn ontwikkeling als natuurfotograaf? Wat als mijn baas minder flexibel was?

Als fotograaf probeer ik de factor toeval tot het minimum te beperken. Projecten ontstaan in mijn hoofd en hoeven buiten alleen nog tot uitvoering te worden gebracht. Maar ja, toevallig is het deze ochtend in tegenstelling tot de verwachtingen toch mistig, zit er bovenop dat kapelletje toch net een vogel en valt het zonlicht wel heel mooi door die ene boom. Toeval bestaat!

En wat als… ?

Gelukkig heb ik geen glazen bol!

Toeval ... toch mist
Toeval … toch mist. Fotograaf: Bob Luijks

Deel dit artikel


10
REACTIES
BEKIJK REACTIES en PLAATS UW REACTIE
  1. Door Menno Graaf op 28 september 2016 om 05:15

    Bob, wat een pracht artikel. Het leven bestaat uit toeval, en hoe wij in staat zijn om op beslissende momenten dat toeval een beetje te helpen. We zijn allemaal kunstenaars, waarin is een combi van toeval, talent, durf en inzet. Nog heel veel mooie jaren toegewenst waarin je volop jouw talenten na kan jagen!

    1. Door Bob Luijks op 28 september 2016 om 07:32

      Dank je Menno!

  2. Door Monique Reinders op 26 september 2016 om 00:32

    Wat prachtig beschreven……

    En ja wat als ik na de middelbare een opleiding had gekozen met mijn hart in plaats van met mijn verstand….

    Nu voel ik me soms gevangen in mijn werk. In de natuur, waar mijn hart ligt, voel ik me vrij. En al helemaal als ik mijn camera bij me heb. Ik breng dan ook veel vrije tijd door in de natuur, waar hier in het limburgse platteland geen gebrek aan is!
    Wie weet komt er nog eens iets moois op mijn pad.

    Fotografie is iets wat al bij me kriebelt sinds ik nog een kind was. Ik was de eerste in mijn klas met een eigen camera. Weliswaar een compact. En ja, ook mijn zakgeld ging regelmatig op aan fotorolletjes…

    Waar mijn passie voor de natuur is begonnen dat weet ik wel …. Altijd buiten én een steenuil. Mijn grootouders woonden in een boerderij om de hoek. Een nokpan op de hoek van het dak ontbrak. En ja, vanaf daar hield een steenuil de straat goed in de gaten.
    Ik vond het prachtig. Ging op zoek naar de braakballen om deze uit te pluizen.
    Dat na enkele jaren de boerderij werd verkocht vind ik niet zo erg. Maar dat het dak werd vernieuwd…..

    Sindsdien heb ik nooit meer een steenuil gezien. Laat staan voor de lens gehad.
    Wat zou ik nog graag eens een steenuil zien en fotograferen…

    Ik denk dan ook vaak “wat als het dak niet vernieuwd was….”

    Monique Reinders

    1. Door Bob Luijks op 26 september 2016 om 10:57

      Hoi Monique, bedankt en een mooie reactie. En die steenuil komt wel weer een keer op je pad.

  3. Mooi relaas over de totstandkoming van je fotograaf-zijn.
    Nu verder vooruit blijven kijken om vooral nog meer mooie plaatjes te kunnen schieten.
    Keep up the good work!
    Groet, Sjors

    1. Door Bob Luijks op 23 september 2016 om 13:11

      Altijd vooruit kijken. Bedankt Sjors.

  4. Door Bianca Vermeer-Nieuwker op 23 september 2016 om 09:02

    Bianca Vermeer – Nieuwkerk

  5. Goed geschreven Bob, materie waar je lang en breed over na kan denken. Dat doe ik niet, omwille van de geestelijke gezondheid 😉

  6. Door Bob Luijks op 23 september 2016 om 07:10

    Bedankt Mieke voor je mooie reactie. En heel mooi dat je dit zo op hebt gepakt!

  7. Ja Bob, wat als…..
    Als ik in 2001 niet zomaar van het ene op het andere moment blind was geworden aan mijn linkeroog. Wat als ik toen niet in een zwart gat was gevallen. En wat als mijn jongste broer toen niet had gezegd: koop een camera en treed in de voetsporen van mij en wijlen onze vader die in 1930 al een Leica bezat en daarmee de prachtigste foto’s maakte. . Ja, dan had ik nu misschien achter de graniums gezeten. Nu heb ik een heerlijke hobby.
    En nee, zo’n prachtige foto’s als jij zal ik nooit kunnen maken maar dat hoeft ook niet.
    Belangrijk is dat ik me nooit hoef af te vragen: wat moet ik vandaag weer eens gaan doen?
    Toeval bestaat niet Bob.
    Dank voor het mooie verhaal…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *