Doe mee met de Groene Camera 2023!

Winterse torenvalk

Het is, nu de temperaturen al meerdere weken boven het gemiddelde voor deze tijd van het jaar liggen, bijna niet meer voor te stellen maar in de winter eind vorig jaar was het bitterkoud. Ik neem je even mee terug naar de winter van dezelfde dag vorig jaar. Ik heb me laten verleiden om juist deze dag op zoek te gaan naar vogels. Inderdaad, me laten verleiden. Ik kan namelijk slecht tegen dit soort lage winterse temperaturen.
torenvalk
Torenvalk in de kou. Fotograaf: Mark Kras

Oostenwind

Het is winter en de oostenwind snijdt door de verschillende laagjes kleding die me moeten beschermen tegen een gevoelstemperatuur van min 10 graden. Binnen een kwartier beginnen mijn vingers één voor één bevriezingsverschijnselen te vertonen en als ik niet blijf lopen volgen de tenen al rap daarna. Ik loop achter mijn vogelkompaan aan en speur de omgeving af naar mijn favoriete dieren: vogels.

Kieviten in de sneeuw. Fotograaf: Mark Kras

Op zoek naar voedsel

De winter is een mooie tijd om vogels te fotograferen. Bijzondere soorten komen nu vanuit het noorden onze kant op omdat voedsel in hun broedgebied is verdwenen. Er zijn eenden-, ganzen- en zwanensoorten die duizenden kilometers vliegen om hier de winter door te brengen. Nederland herbergt ’s winters flinke aantallen van sommige soorten en is een belangrijk land voor deze overwinteraars. Maar naast de lange-afstandstrekkers heb je ook soorten zoals kieviten die in groepen met de vorstgrens meetrekken. Ze vliegen rustig enkele honderden kilometers naar het noorden of het zuiden op zoek naar minder stijf bevroren bodem waar nog eten te vinden is. Vogels moeten flink dooreten om hun gemiddelde lichaamstemperatuur van veertig graden op peil te houden. Niet gek dus dat ze in de winter wat meer risico nemen tijdens het voedsel zoeken.

Schaatsers op het ijs Fotograaf: Mark Kras

Voor een vogelfotograaf biedt dat dus mooie kansen omdat vogels minder snel wegvliegen. Maar het vraagt ook terughoudendheid van dezelfde fotograaf om te voorkomen dat een vogel energie verspilt door op de wieken te gaan. Ik zal me hier inhouden en niet ingaan op de gevolgen voor de natuur van de vuurwerkramp die zich jaarlijks in Nederland voltrekt. Terug naar de zoektocht naar een mooie plaat van deze dag. Om ons heen genieten mensen van het natuurijs. Her en der zien we eksters vliegen. Hoog boven ons hoor ik de roep van een wulp. Maar voorlopig vinden we geen enkele vogel die zich op fotografeerbare afstand bevindt.

Torenvalk kijkt mij aan. Fotograaf: Mark Kras

Kijken in diepzwarte ogen

Dan ineens wijst mijn kompaan achter me. We hebben ons in de luren laten leggen door de schutkleur van een vrouwtjestorenvalk. Op maar een paar meter afstand zit de dame met een snack op de grond. Tussen de pollen verdorde vegetatie was haar bruine rug ons in eerste instantie niet opgevallen. Ik loop rustig terug en laat me op wat grotere afstand op mijn knieën zakken. Even kijkt de torenvalk naar me op. Dan gaat ze verder met het slopen van haar prooi. Ik laat me langzaam voorover op mijn buik zakken. Nagenoeg bevroren vingers en tenen zijn vergeten. De torenvalk blijft de haren uit haar prooi trekken. Ze zit er duidelijk niet op te wachten om het bont, hoe warm ook, op te eten. Langzaam kruip ik dichterbij. Ze kijkt nog eens op maar gaat onverstoorbaar verder met plukken.

Ik schiet een eerste foto. Het geluid van de sluiter klinkt me veel te luid in de oren. Ook de dame heeft het gehoord en kijkt op. We kijken elkaar even aan. Het valt me op hoe diepzwart haar ogen zijn. Dan gaat ze weer verder met plukken. De winterse vrieskou trekt nu flink door mijn kleding. Mijn buik en bovenbenen worden kouder en kouder. Het kan me niet boeien. Ik geniet van haar diepzwarte ogen, haar prachtige schakeringen bruin en de verfijnde zwarte tekening. Klik, klik. Ik schiet nog een serie foto’s. Ze kijkt nu niet meer op.

Torenvalk plukt aan prooi. Fotograaf: Mark Kras

Langzaam schuif ik terug naar achter, kom overeind en loop weg. Op dat moment gaat ook de torenvalk op de vleugels. Ze landt een eind verder in een kale dunne boom. Hopelijk leverde de woelmuis voldoende energie om de komende winterse tijd door te komen…

Geef een reactie

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Eén reactie

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Mark Kras

Mark Kras

Mark Kras is boswachter in het natuurgebied Hollands Duin van Staatsbosbeheer. Mark gebruikt natuurfotografie om betrokkenheid tussen mens en natuur te vergroten.

Meer columns van deze auteur

Deze artikelen vind je vast ook interessant: